litoshcomics.org

Redenen waarom ik offline was (en ook wel even blijf)

01/05/2017 - 8 reacties

Even echt: wat lief al jullie mailtjes, berichtjes, kaartjes (!!) over hoe het met mij ging, dat jullie aan mij denken, en waar ik bleef (zonder druk!). Ik blijf het apart vinden, hoe men zegt dat internet misschien wel zorgt voor afstand, maar ik alleen maar liefde en ja, echte vriendschap voel. Dank, dank!

Ik was dus even offline, zowel op mijn blog als op social media en dit waren oa de redenen:

  • tja, die zwangerschap he. Die kwam natuurlijk weer inclusief de misselijkheid en vermoeidheid. Dat wist ik, dat had ik bij eD Ed en Joep ook, maar oei, ik was even vergeten hoe het ook nog weer voelde. Dat je hele lichaam veranderd, al die hormonen, dat was een beetje heftig. Maar gelukkig weer voorbij.
  • ik was veel ziek de afgelopen maanden. Echt. Heel. Veel. Ziek. Dat begon in januari en dat liep de afgelopen maanden continue door. Ik heb 2x flinke griep/koorts gehad. Ik was veel verkouden. En ik was echt heel veel aan het hoesten. Die vervelende hoest die mij echt uitputte, want die kwam alleen maar ’s nachts op waardoor ik echt totaal geen rust kreeg. Ik voel me sinds zaterdag eindelijk een beetje echt goed, al blijf ik voorzichtig met mijn energie.
  • ik was weer veel alleen met de kids. LOML zat weer veel in het buitenland voor zijn werk en ik was dus ziek thuis met 2 kindjes. Hulde aan (schoon)moeders, mijn schoonzusje en een hele lieve buurvrouw die zo af en toe kwamen helpen.
  • en een hele belangrijke reden (die een paar van jullie al doorhadden), maar dat was dat ik inderdaad een social media stop had. Ik was dus offline en dat voelde echt heerlijk. Voor het eerst had ik totaal geen last van druk of fomo of wat dan ook. Sterker nog: voor het eerst had ik ook echt totaal geen behoefte aan bloggen. Let wel: bloggen, want schrijven doe ik nog steeds maar gewoon voor mezelf. Ik heb ook heel veel nagedacht: waarom wil ik altijd online zijn? Waarom wil ik dingen delen? En ik kom steeds meer op hetzelfde antwoord: omdat ik bevestiging wil. Offline zijn heeft mij laten inzien dat ik die bevestiging aan mezelf kan geven, en dat dat veel beter en oprechter voelt. Daarnaast merk ik ook dat ik in een andere fase zit qua bloggen. Ik blog al zolang en heb over alle fases geschreven in mijn leven: mijn studententijd, samenwonen, toen ik ging trouwen en natuurlijk het moederschap. Er valt nog genoeg over te schrijven, maar die behoefte heb ik veel minder. Afgelopen zaterdag zei ik nog tegen mijn zusje dat ik eindelijk weet dat ik kan schrijven, maar nu ik dat weet: het mij veel minder uitmaakt. Ik kan het. Ik hoef het niet zo nodig te laten zien. De blogs die ik nog lees zijn op 1 hand te tellen en het zijn allemaal meiden die ik vanaf het “begin” ken. Ook bij hen merk ik dat ze veel minder schrijven, dat iedereen in een andere fase zit: werk of moederen. En nu dan Des? Ik zal niet zeggen dat ik nooit meer ga schrijven. Dat ik nooit meer online kom. Misschien dat ik zo af en toe en vlog online gooi, of toch een stukje. Schrijf je vooral in (hier rechts ergens) , dan krijg je een mailtje wanneer er weer eens iets online komt.  Je kan mij ook volgen op Instagram (desbz), als ik al eens online kom, dan is het daar.

En voor de rest: ik zei het al in het begin van het stukje maar ik ben oprecht dankbaar voor alle lieve mensen die ik heb leren kennen door mijn blog of social media. Sommige zijn echte vriendinnen geworden, sommige heb ik al “in het echt” gezien, sommige mail ik af en toe, maar jullie zijn gewoon de allerbeste. Liefde!

Nr 3

01/05/2017 - 9 reacties

Vorig jaar juli, of augustus, ik weet het niet eens meer zo goed, was ik zwanger. Ik was een dag over tijd, ik deed een test, en die was dus positief. Precies een week later had ik een bloeding.

Ik belde de vk. Was het erg die bloeding? Hoeft niet, zei ze. Hou het even in de gaten. Maar ik wist het al. Ik had nog een test in huis, en die liet zien dat ik niet meer zwanger was. Ik belde de vk weer. Ik weet niet zo goed of ik dit nou een miskraam moet noemen, zei ik. Dat is het wel hoor, zei ze. Een vroege miskraam. Hou het in de gaten, zei ze. Je zal meer gaan bloeden, het vruchtje zal waarschijnlijk wel loskomen. Hoe voel je je, vroeg de vk.
Mwah, zei ik. Ik vond het erg jammer, maar verdriet was een groot woord.

Dat was echt zo. Ik hoefde niet te huilen, ik bleef gewoon mijn dingen doen met 2 flinke maandverbanden in mijn grote oma onderbroek, want het was inderdaad een behoorlijke bloeding. LOML en ik hadden het erover dat goed was. Het is nog niet onze tijd, zeiden we.

Ik ben dus nu ook een vrouw die een miskraam heeft gehad, al vind ik dat nog steeds raar om te zeggen. Als ik aan een miskraam denk, denk ik aan minimaal 10 weken. Ik was misschien 4 weken zwanger, wat was dat nou eigenlijk? Ik ken zoveel vrouwen die “echt” een miskraam hebben gehad. Achter elkaar, terwijl ze allemaal zo graag een baby wilden. Ja, die vrouwen, die hadden recht op verdriet. Ik heb al 2 gezonde kinderen, en het was goed zo. Ben je verdrietig, vroegen vriendinnen. Nee, echt niet.

Maar toch, toen ik 10 weken geleden een test deed, en die was dus weer positief, voelde ik me gewoon. Voorzichtig. Ik zag een plusje, LOML en ik gaven elkaar een knuffel maar we zeiden meteen tegen elkaar “nou we zien het wel he”. Ja, we zien het wel.

Dat is dus wat een miskraam toch met je doet. Elke zwangerschap daarna is niet meer vanzelfsprekend. Tot zeker 12 weken voelde ik me “luchtig blij”. Ik was zwanger, maar bij elke toiletbezoek hield ik rekening met bloedverlies.

Die voorzichtigheid, die blijft merk ik nu. Ook al ben ik nu 16 weken, voel ik me, eindelijk na die misselijkheid, weer goed, en weet ik dat ik weer een jongetje krijg (LOML zijn reactie bij de pretecho: “oh nee he..”). Maar toch. Zwanger he. Weer een heerlijke ruikende kleine baby over 5 maanden. Kom maar op.

 

 

Present Child

04/03/2017 - 1 reactie

Toen ik voor het eerst ayahuasca deed kreeg ik het liefste mailtje ever van een lezeres: B. Zij heeft mij echt zoveel dingen uitgelegd. Een van de dingen die zei is dat je in de week voordat je ayahuasca gaat doen merkt dat je alvast wat “voorbereidend werk” doet.

Ik heb inmiddels al wat ceremonies achter de rug en ik merk inderdaad dat in de voorgaande week meer met mezelf bezig ben. Dat merkte ik ook bij mijn laatste ceremonie. Ik merkte opeens hoe ik mijn ego durfde aan te kijken, hoe ik gevoelens toe kon laten en ook hoe het daardoor opeens veel beter tussen Ed en mij ging. Ik schreef al eerder over Ed en ik. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed en hebben we dagen veel strijd en ruzie. Na mijn laatste ceremonie ging het een stuk beter tussen Ed en mij. Toch had ik al een afspraak staan met een tolk van Present Child. Die wou ik toch door laten gaan want ik was wel benieuwd wat Ed zijn boodschap was naar mij toe.

Het eerste gesprek had ik met een hele lieve geduldige tolk van Present Child. Zij stelde mij 12 vragen waarop ik antwoord gaf. Het ging natuurlijk veel over Ed. Waar had ik moeite mee met Ed? Wat vond ik erg aan hem? Kon ik voorbeelden noemen? En wat vond ik juist mooi aan hem? In het begin van het gesprek vond ik het erg moeilijk om antwoord te geven. Juist omdat het zo goed ging tussen mij en Ed. Ook vond ik het moeilijk om het over Ed te hebben omdat ik vind dat het juist ik een manier moet vinden om ermee om te gaan. Op de vraag “wat vind je erg aan Ed” bijvoorbeeld was mijn antwoord eerst: niets, ik vind het juist erg dat ik zijn karakter niet kan accepteren. Toch, stapje voor stapje, kwamen we verder.

Aan de hand van mijn vragen en de methodiek van Present Child schreef de tolk een uitgebreid verslag wat volgens haar de boodschap van Ed kan zijn. Deze terugkoppeling kreeg ik een week later. Het duurt te lang om daar in dit stukje uitgebreid op in te gaan maar het is wel duidelijk dat Ed mij wil zeggen: voel je verdriet. Accepteer je verdriet. Laat het toe, erken dat het er is. Ga het niet uit de weg. Duld je angst, loop er niet voor weg. Oftewel: voel, voel, voel.

Ik vond het heel mooi om de boodschappen van Ed te horen. Ook vond ik het fijn om te weten dat het echt klopt met mijn laatste ceremonie. Het verdriet dat ik voel, dat mag er dus zijn. Nu hoef ik het alleen maar toelaten.

Bedankt Ed <3.

Ja

04/03/2017 - 1 reactie

Ik was weer eens moe, de kinderen waren vervelend, en ik was ook nog weer eens alleen thuis. Ik wou even rust, geen geschreeuw, geen ge “mama mag ik een…” of een “maar waarom dan niet?”, gezeik, maar ik wist ook dat het nog lang zou duren voordat ik me-time zou hebben, maar daar kon ik ook niet aan denken want het leven is immers nu enz enz.

Ik besloot daarom voor 1 dagje geen strijd aan te gaan. En op alles, ALLES, wat de kinderen mij zouden vragen, zou ik een “ja” op zeggen.

Mijn voornemen voor die dag begon al lekker. Joep werd vroeg wakker en wou naar de woonkamer. Ik niet. Ik wou nog in bed liggen en was van plan om Joep mijn telefoon te geven (troef!) zodat ik nog even kon liggen. Maar ik wil naar boven, zei Joep.
Ja ok, zei ik toen.

Na hun bordje havermout wilden ze nog een bordje havermout. Ed wou daarna een banaan, Joep een appel. Daarna wou Ed met de Playstation (van zijn vader! No judgement please!) spelen. Ze wilden kleien. Na 5 minuten wilden ze met zand spelen. Na 3 minuten wilden ze tekenen. Ze wilden chips. En nog een bakje chips.
Ja, zei ik. Ja, ja, ja, ja, ok, ja.

Het resultaat van mijn ja-experiment? Drie bakjes chips, 2 doosjes smarties, chocomelk uit het pakje, met de elektrische trein spelen (zeg ik altijd “nee” op, omdat ik het zo’n gedoe vind om die trein in elkaar te zetten). We bleven extra lang bij het speeltuintje, we gingen nog wandelen, en als avondeten kregen ze patat met appelmoes.  Ja, ja, ja, ja, ok.

Was het nou leuk, zo’n dagje met alleen maar ja? Was er weinig strijd, geen ruzie, geen gezeik, had ik meer rust. Eerlijk is eerlijk: JA.
Voor een keertje. Een reminder voor mezelf voor de volgende keer, als ik weer eens zo moe ben. Nee zeggen kan nog altijd.