litoshcomics.org

Des verwondert (of Des bloeit?): Over mijn rug enzo

25/08/2016 - 7 reacties

Omdat het jullie vast ook wel interesseert: ik heb dus best wel een slechte rug. Wie niet Des, lekker boeiend zou je denken, ik snap het. Maar toch, omdat het vandaag 31 graden is (bij ons thuis binnen 27 graden), en ik heerlijk op het dek zit met mijn laptopje op mijn zwetende schoot en de kindjes in een zwembadje tegenover mij elkaar nat zitten te spetteren schrijf ik toch even dit stukje van me af.

Ik heb namelijk scoliose of eigenlijk kan je beter zeggen dat ik schots en scheef ben. Als ik naakt voor je sta (en dat wil je stiekem heust wel) kun je het heel duidelijk zien bij mijn heupen, de rechterkan tstaat net iets hoger. Ik heb heel lang fysiotherapie gehad en een corset gedragen en een zooltje in mijn schoenen gedragen maar inmiddels ben ik uitgegroeid en heb ik, naast het feit dat ik nooit de lengte van Naomi Cambell zou hebben, ook geaccepteerd dat ik dus scheef sta. Ik heb daar bijna geen last van, behalve als ik lang sta of lang loop. Een dagje shoppen, daar ga ik het bijvoorbeeld zeker van merken.

De laatste tijd heb ik bijna nooit meer last van en dat komt dus door deze wonderbaarlijke uitvindingen:

Een nieuw bed.
Ok, die hebben we nog niet, maar we zijn wel afgelopen zaterdag gaan zoeken voor een nieuwe. En djies wat een keus. Topmatras, boxspring, tijk, ventilatie, spiraal scheef, spiraal recht, enz enz, ik heb van alles gehoord. We hebben inmiddels onze keuze beperkt tot 2 bedden: eentje van Auping of eentje van Swiss Sense. Met prijskaartjes waarvan mijn vader een hartaanval kan krijgen (en dan zit er ook nog 1800 euro (!!) tussen). Welke we kiezen weten we nog niet, daar gaan we deze vrijdag over ruziemaken. Wat we (LOML en ik dus) wel weten is dat het bed wat we nu hebben, een boxspring van de Ikea, helemaal af is. Deze hebben we ook echt op zo’n domme manier gekocht: even naar Ikea, even liggen, goh nemen we deze, joe ok bedankt. Het bed is te zacht, de veren voelen/horen we springen, en ook te klein omdat er regelmatig 2 monsters tussen ons in liggen (inclusief Beer, Beer2, Vis enPop). Geen wonder dat ik elke ochtend stijf wakker word.

a06d9d82e39ca46d866eb0591b5e8c3b

 

Chiropraktor.
Wie mijn vlogjes volgt weet dat ik elke week 2x naar de chiropraktor ga. Ik kreeg een paar maanden terug weer ontzettend last van mijn rug en boekte weer een afspraak. Vanaf toen hebben we een behandelplan opgezet: eerste paar maanden 3x per week, nu zit ik op 2x per week en we gaan het zo afbouwen na 1x per maand. Ik merk echt ontzettend verschil in mijn houding en mijn rug, ik merk dat ik lichamelijk veel meer aankan. Toen ik trouwens hoogzwanger was van Ed had ik heel erg last van mijn bekken/rug, en toen adviseerde mijn vk om naar de fysiotherapeut te gaan. Daar ben ik ongeveer 5x geweest en het hielp geen reet. Op aanraden van een collega ben ik toen naar de chiro gegaan en daar merkte ik meteen verschil. Mocht je rug of schouderklachten (of bekken of misschien wel last van hoofdpijn? Daar kan het namelijk ook tegen helpen) hebben en je hebt echt al van alles geprobeerd dan kan ik je zeker de chiropraktor aanraden.  Overigens wel een duur grapje: het wordt (in mijn geval) niet vergoed, maar ik weet niet hoe dat met aanvullende verzekeringen zit.

Yoga/sport.
Toen ik een paar maanden geleden dus weer ontzettend last kreeg van mijn rug heb ik ook niet meer hardgelopen. Na mijn blessure van vorig jaar heb ik misschien maar 1 of 2x de 5km aangetikt, de rest ging erg moeizaam naar een 3 of 4 km. Ik ben na mijn blessure van vorig jaar ook naar de fysio geweest maar ook dit hielp niets (gaf een paar rek en strek oefeningen mee en verder moest ik vooral “de tijd” ervoor nemen). Goed, dat hardlopen vind ik nog steeds wel fijn maar begin dit jaar heb ik dus een abonnement op yoga genomen, en dat vond ik nog wel fijner. Omdat ik helaas deze tijd veel alleen thuis ben lukt het mij niet altijd om te gaan dus die heb ik op een gegeven moment weer opgezegd. Gelukkig!! Is daar dan mijn nieuwe vriendin Adriene en ik volg nu haar 30 days yoga camp en serieus: I LOVE IT?!!! Ik heb serieus zin om elke dag weer te beginnen (dit had ik nooit zo met hardlopen) ik zie het niet eens echt als sport, maar meer als een lichaamsmeditatie oid.

Screenshot_20160825-140808

Bewust van houding.
Rechtop staan, bekken kantelen, door je knielen als je iets (of iemand) optilt, laat je stofzuiger het werk doen ipv dat jij met de stofzuiger beweegt: ik ben me er nu zo bewust van en ik merk dat mijn lichaam vanzelf een goede houding aanneemt. Dit is dus echt sinds de chiropraktor en yoga maar vooral sinds ik open en bewust sta van alles.

Dit zijn mijn tips/advies, doe er je voordeel mee, ik ga ff snel een koel plekje opzoeken want ik smelt weg, doei.

Des Bloeit: “uw leven, dat is van u”.

24/08/2016 - 5 reacties

Gisteren keek ik Zomergasten terug. Te gast was dit keer Griet op de Beeck. Je weet wel, die schrijfster van die mooie verhalen, allemaal even mooi en zo herkenbaar en tegelijk pijnlijk verdrietig ook.

Griet zei dat er weliswaar wordt gezegd dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, maar dat dit eigenlijk niet klopt. Ze zei dat het juist andersom is. Dat juist kinderen ontzettend trouw, loyaal en vooral heel erg onvoorwaardelijk van hun ouders zeiden. Ze zei dat ze genoeg ouders kent die echt niet onvoorwaardelijk van hun kinderen houden.

Ik vond dat zo mooi en tegelijk verdrietig gezegd van haar. In mijn naaste omgeving ken ik zoveel mensen, ik wil bijna zeggen teveel, waarvan ik weet dat ze die liefde niet kennen. Mensen waarvan ik weet dat ze keihard moeten werken, net als Griet, om te weten dat ze het waard te zijn.

Ik ken iemand waarvan de vader vreemdging en bijna nooit thuiskwam waardoor hij als klein kind de man thuis moest zijn. Voor zijn moeder moest zorgen en voor zijn vele broertjes en zusjes. Hij heeft nooit kind kunnen zijn. Tot de dag van vandaag hoor ik hem nooit kwaad spreken over zijn vader. Ik ken iemand uit datzelfde nest die mishandeld werd door haar stiefmoeder, die niet thuis kon komen bij haar eigen moeder, die dus maar door haar oma werd opgevoed. Ze vertelde eens dat ze haar vader ging zoeken, dat ze aan de deur was gekomen en dat haar stiefzusje vroeg “wie is dat papa?”, en haar papa zei waar ze bij was “ik weet niet wie dat kind is”. Ik ken iemand die altijd klappen kreeg van zijn moeder, die in pleeggezinnen opgroeide en tot nu toe alles bereikt heeft wat een man kan bereiken. En toch mist hij iets, zo vertelde hij mij laatst, “iets wat iedereen heeft, zo lijkt het wel, maar ik niet”. Ik denk aan iemand die nooit zichzelf kon zijn thuis, die niets met zijn ouders kon delen en daardoor altijd op zichzelf heeft moeten rekenen. “Zeggen je ouders weleens dat ze trots op je zijn?”, vroeg ik hem laatst en toen zei hij “ik weet dat ik het in hun ogen altijd beter moet doen”. Ik ken Jude uit het boek “Een klein leven”, ja een verhaal weliswaar, maar we weten allemaal dat er zoveel kinderen/ mensen zijn zoals Jude op de wereld. Om het boek moest ik bijna huilen omdat Jude tot aan de laatste bladzijde zich verontschuldigt dat hij is zoals hij is.

Ik denk aan al die kinderen die nu volwassenen zijn en nog steeds kunnen denken “wat heb ik verkeerd gedaan?” en “had ik het maar anders gedaan, dan was het vast goed geweest”. Kinderen die het zo graag willen oplossen voor hun ouders, die de pijn en verdriet willen wegnemen. Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoop zo, echt uit de grond van mijn hart, dat ik het op dit gebied tenminste wel goed ga doen: ze het gevoel geven dat ze altijd goed genoeg zijn, altijd.

“Als iedereen maar eens weet dat we onszelf kunnen redden”, zei Griet “het aankijken, doen en ook echt aanpakken” en “we moeten in staat zijn om onze eigen ruimte te mogen pakken”. “Je kan het zelf bepalen, je kan jezelf redden”.

En op het laatst zei Griet “uw leven, dat is van u”.

Ik heb Griet forever in mijn hart gesloten.

Des schrijft tussendoor een stukje: de trein

23/08/2016 - 1 reactie

20160821_224130

Zondagochtend, 9:00 uur. 
Ik doe mijn ogen open en ben nog moe. Een beetje. 9 uur zegt de telefoon, nouja, dat zegt ie niet, maar afijn. Als je om 9 uur wakker wordt als moeder heb je eigenlijk wel uitgeslapen.
Ik rek me uit en blijf nog even liggen. Mediteren in de ochtend is heel fijn. Boven hoor ik voetstappen. LOML is er al uit, hij is koffie aan het maken. Ik hoor hem in de keuken lopen.

11.00 uur.
Ik moet nog 1 filmpje aan mijn vlog toevoegen, dan is ie klaar om ingepland te worden. Ik stuur nog wat mailtjes: naar bol.com want de juicer is weer stuk. Naar de kinderopvang, dat ik geen inkomen meer heb. Naar lezers die het wachtwoord nog willen. Naar andere lezers met wie ik zo af en toe mail. Naar de verloskundigepraktijk waar ik voorlichting geef voor DesDraagt.

11.30 uur.
Ik wacht tot mijn vlog is ingepland en ik open Yoga with Adriene. Adriene….ze is zo leuk. En grappig. Ik wil al haar yoga filmpjes doen, gewoon om dat ze zo grappigs is. En ik lenig wil worden. En yoga is gewoon goed, want gewoon. Ik doe de detox  dit keer. Mijn yoga matje rol ik uit en ik begin. Na 15 minuten zweet ik al. Dit is goed, denk ik dan maar.

13.00 uur.
Na yoga mediteer ik nog 10 minuten. Ik drink nog een glas water met citroen en gember. Er worden echt heel veel citroenen gebruikt in dit huis. En havermout. En soyamelk. Gember, mwah. Apart eigenlijk, want ik gebruik gember ook bijna dagelijks. Ik doe de douche aan en kijk naar mijn haren. Niet heel vet, maar inmiddels wel langer dan 1 week niet mijn haren gewassen [/no poo methode]. Ik doe wat baksoda in een bakje, en haal mijn nieuwste body scrub sheabutter van de Body Shop erbij. Douchen.

14.00 uur.
Ik twijfel even maar ik koop toch een caramel machiato bij de Starbucks. Geen vietnameze koffie gehad vanochtend. En ik heb koffie nodig. Hou ik mezelf voor dan. Nee, dat is niet waar. Ik stel me aan, ik wil gewoon iets in mijn handen hebben.

14:30 uur.
In de trein. Oordopjes in. Muziek aan. Doei.

16:00 uur.
Mijn vader appt mij. Dat is ook voor het eerst. Of hij mij op moet halen van het station? Ik loop wel, app ik hem terug. Het regent, appt hij terug. Nee, app ik terug. En bovendien, app ik hem, ben ik niet van suiker.
Hij zegt dit zelf altijd als we willen dat hij zich ziek meld omdat hij 40 graden koorts heeft.

18:30 uur.
Bbq bij mijn ouders. Kip sate. Gado gado. Tjolo tjolo. Lamskotoletjes. Het is 1 van de redenen waarom ik nooit vegetariër zou kunnen worden.

20:45 uur.
ik besluit toch om de trein terug naar Groningen te nemen. Met de kinderen. Het is maar 30 minuten, correctie: 35 minuten, en het is toch vakantie. Dan maar om 22.00 uur slapen.

21:45 uur.
Elke keer als ze koeien zagen (dat was vaak) zongen ze Old Mcdonalds. Verder vroeg Ed waar de auto’s waren. En de wielen van de trein, waar waren die? Op de fiets terug naar huis waren ze de hele tijd op zoek naar de maan. “Ik denk dat de maan zich heeft verstopt” zei ik. “Maahaaan, waar ben je?!”, schreeuwden ze toen beiden.

22:10 uur.
Ik lig op bed. De kinderen heb ik 10 minuten geleden op bed gebracht. Het is nu al stil. Perfect.

Des Bloeit: yesss queens, yess!

20/08/2016 - 9 reacties

(Dit stukje is een verlengde van dit stukje, dus als je die nog niet hebt gelezen omdat je het ww nog niet hebt gekregen: do ask)

Bij Galadarling las ik van de week dit stukje, waarin ze beschreef hoe ze afgelopen jaar veranderd was. En ik dacht even aan mezelf, want zo ben ik dan, en ik dacht ook er ook aan wat voor ander mens ik begin dit jaar was, en nu 8 maanden later dus zo:

ik heb het gevoel dat ik op dit moment in de kracht van mijn leven sta. Ik voel me mooi, sterk, slim, krachtig, ik voel me vrouwelijk, ik voel me 100% 1 met mezelf. Ik leer mezelf steeds beter kennen, en vooral meer te waarderen.  Vooral de laatste tijd zit ik in een soort spirituele ontdekkingsreis met mezelf and I love it. Ik was laatst yoga aan het doen (met mijn nieuwe vriendin, I love her, ik zal nog eens een apart stukje over haar schrijven, want dat verdient ze) en ik was me super bewust van hoe sterk mijn lichaam is en hoe ver het kan gaan. En toen dacht ik hoe fijn ik het nu vind, de fase waar ik nu in zit. Het ontdekken. Mezelf ontdekken. Mezelf leren kennen. En yes, dat kan soms zeer confronterend zijn, soms een beetje eng, maar ik weet nu dat dat op lange termijn alleen maar goed is.

ea6bb8f994f23ce08f5378fb7f9a3eb2

Niet bang zijn, altijd eerlijk zijn.
Het is iets waar ik begin dit jaar achter kwam en waar het rond mei verder verdiepte. Ego = angst. Ik heb kennelijk veel angst toegelaten in mijn leven, de afgelopen tijd. Bang om wat andere mensen zouden denken. Bang dat ik alleen zou eindigen. Bang dat ik het niet aan kon. Bang hoe ik over zou komen. Dat allemaal niet meer. Sinds ik mezelf 100% accepteer, ben ik niet bang meer. Niet bang om mensen te verliezen, niet bang om mezelf te laten zien hoe ik ben, niet bang meer zijn voor oordelen. Want het gaat om: MIJ. Hoe ik denk, hoe ik het wel, mijn wereld, mijn leven. Ik las er tig boeken en blogs over, maar ik weet pas nu hoe dat echt voelt. En als je eenmaal zover bent kan ik je zeggen: dat voelt dus fucking goed. Ook heb ik besloten om eerlijk te zijn. Want dat durfde ik nooit (angst). Want als ik eerlijk zou zijn, wat zouden mensen zeggen/denken? Ook niet meer. Ik wil eerlijk zijn en ik wil mezelf kunnen uiten zoals ik ben. Dit alles, uiteraard, op een respectvolle manier.

Ik ben Des
Ik begin mezelf steeds beter te leren kennen en ook steeds meer te waarderen. Ik kan zeggen wanneer ik trots op mezelf ben, ik durf zacht voor mezelf te zijn, ik hou van mezelf. De ene dag meer dan de andere, maar het gevoel is er. Ik ben er ook super trots op dat ik vrouw ben. Ik voel me krachtig en sterk, gezond en liefdevol.

Femine Divine
Dit komt de laatste tijd steeds meer terug tijdens mijn ayahuasca reizen, en dat is niet voor niets. Kijk maar om je heen: feminisme gaat weer een steeds sterkere rol spelen, en dan niet op die okselhaar manier, maar op de manier zoals het, in mijn ogen moet, wees er trots op dat je vrouw bent. Durf jezelf te uiten. Wees niet bang dat je too much bent. Dit gedicht, voorgelezen in Beyonce’s Lemonade, zegt dat heel mooi. Try to be softer, try to be prettier. Nee. Wees zoals je bent, 100% vrouw. Ik wil ook niet meer oordelen over anderen, en al helemaal niet meer over vrouwen. Ik ben me ervan bewust dat wij vrouwen juist bij elkaar horen, dat we elkaar horen te steunen (ipv af te kraken), dat we met z’n allen steeds sterker zijn. We are connected, ja daar geloof ik heilig in. Lees ook dit mooie stukje erover.

Vriendschappen
In het verlengde van hierboven: omdat ik verander en in een bepaalde vibe zit, merk ik ook dat sommige mensen niet meer bij me passen. Of op een andere manier bij me passen. Ik ben de laatste tijd vriendschappen onder de loep aan het nemen. Wie past bij mij, welke vriendinnen wil ik om me heen, en wat voor vriendin wil ik zelf zijn?

Bewustzijn
Ik mediteer dagelijks, zeker 2x per dag. Hierdoor, en door ayahuasca, merk ik dat ik steeds meer open sta en me ontzettend bewust ben van mezelf. Over dat openstaan: dat vind ik soms erg moeilijk. Mijn intenties van de afgelopen maanden waren vooral dat ik meer wil voelen, en dat doe ik nu zeker. Ik weet sommige gevoelens moeilijk te plaatsen en sommige gevoelens komen hard binnen. Soms is het heel veel ineens. Doordat ik me ook heel bewust ben: van alles wat ik voel en denk kan dat ook confronterend zijn.  Maar dat bewustzijn is al zo’n grote stap. Als je je ergens bewust van bent weet je ook hoe je dingen kunt veranderen.

Lichaam
hoewel hier en daar wat dalen (vooral na de zwangerschap) durf ik gerust te zeggen dat ik het meeste van de tijd tevreden ben met mijn lichaam. De laatste tijd voel ik me vooral trots. Trots op hoe krachtig en lenig mijn leven is. Trots op wat ik kan dragen, wat ik aankan.

Come out the spiritual closet
Dit las ik in “Light is the new black” van Rebecca Cambell (ik bespreek dit boek ook in mijn favorieten filmpje). Ik wil soms overkomen (bij anderen, daar is ie weer) alsof ik niet zweverig ben, alsof ik niet spiritueel ben. Bang (kijk, daar is die weer) om uitgelachen te worden. Ook dit wil ik niet meer. Ik ga me niet verdedigen of dingen “geheim houden”. Spiritueel zijn betekent ook: veel mezelf bezig zijn, en dat doe ik nu. Ik doe regelmatig ayahuasca ceremonies en daar heb ik veel aan. Los daarvan vind ik de sfeer tijdens zo’n ceremonie ontzettend liefdevol.  Ik weet dat ik er eerder iets over heb geroepen: maar hebben jullie behoefte aan een apart stukje over ayahuasca? Misschien dat je dan je vragen bij de comments kunt achterlaten, dan kan ik aan de hand daarvan eens een stukje schrijven.

En jij?
Omdat ik van jullie hou (like serieusy) ben ik super benieuwd naar waar jullie nu staan in jullie leven. Of eigenlijk gewoon heel simpel: hoe gaat het met jullie? Laat het me weten in de comments of per mail (vind ik ook heel leuk!!).