litoshcomics.org

Oh Adam

14/05/2018 - 7 reacties

Er zijn momenten dat ik het nog steeds ontzettend moeilijk vind om onder woorden te brengen hoe erg Adam een spiegel voor mij kan zijn. Er is een bepaalde energie tussen mij en hem, het is soms te pijnlijk. Te confronterend. Te erg hoe hij op mij lijkt, op dat kleine meisje in mij die ik kennelijk nog steeds niet weet te waarderen.

Heel vaak komt hij naar mij toe. Mij een knuffel geven. Ik hou van jou mama. Waarom zegt hij dat, denk ik dan. Is het omdat hij die bevestiging nodig heeft van mij? Geef ik hem niet genoeg liefde? Is het de kleine Des die mij roept: ik hou van jou, het is goed zo? Denk ik er teveel over na, is dat het misschien? Als Ayoub het zegt voelt het zo anders.

Ik kan me soms heel verdrietig voelen, ik weet niet waarom, en dan zie ik dat verdriet in Adam zijn ogen. Dat hij mij aankijkt, en weer wegkijkt. Ook dat moment, ik vind het moeilijk uit te leggen. Moeilijk op te schrijven, ook.

Ik zie dat kleine meisje in hem, en ik zie hoe ik er als volwassene op reageer, als mijn vader. Dat, die cirkel. Ik wil eruit komen.

Een paar weken geleden. Laatste judoles, proefexamen. Wederom kon hij de koprol niet. Samen met de meester (die overigens ge-wel-dig is) oefende hij net zo lang tot hij het kon. Na de les zegt de meester tegen elke leerling wat ze goed hebben gedaan. Tegen Adam zei hij: “jij moet leren dat je er mag zijn. Je bent een hele sterke jongen, een hele lieve jongen ook. Maar soms zeg jij “ik kan het niet”. En dat hoef je niet te zeggen. Je mag zeggen “ik kan het nog niet”. Want wat je nog niet kunt, kan je leren.”

Ik filmde het met mijn telefoon. Tranen in mijn ogen. Diezelfde avond keek ik het filmpje terug, keer op keer. Hij had het tegen Adam. Maar ook tegen mij. Ik weet het.

Over slapen

06/05/2018 - 2 reacties

Ik wil nog even iets over slapen en mijn kinderen zeggen.

Mijn tante uit Indonesië is hier. Ze sliep een nachtje bij me. Het was rond een uurtje of half 7 en LOML en ik begonnen de kinderen op bed te brengen.  Uiteraard, maar natuurlijk, begon Ayoub te roepen. Een stuk of 5 keer.

Hij is nog niet moe, zei mijn tante. En het is nog licht buiten. Waarom doen je hem al op bed, vroeg ze mij. Zo doen we dat in Nederland, zei ik. Het is nu al bedtijd.

Ja maar hij is duidelijk nog niet moe, zei ze. Als jij nog niet moe bent ga je toch ook nog niet op bed? Mijn tante snapte het niet helemaal. Logisch, want in Indonesië zie je om 2200 uur nog kinderen met hun ouders eten in een restaurantje. Of ze spelen nog buiten. Er zijn geen vaste bedtijden, als ze moe zijn gaan ze op bed. Samen met de moeder, want natuurlijk wordt er in Indonesië gewoon samen geslapen, met de ouders in 1 bed.

Ik snapte mijn tante wel. Maar goed, we wonen in Nederland, in het westen, waar we in een maatschappij leven met net wat meer structuur en regelmaat.

Ik denk aan mijn drie kinderen met alle drie een heel verschillend slaapritme:
Adam: sliep na 6 weken al door. Ik weet zeker dat het komt omdat hij vanaf dag 1 alleen sliep in het ziekenhuis en daar ook de eerste 2 weken verbleef. Adam heeft altijd “goed” geslapen, er was even een fase dat hij bij ons wou slapen en dat hij niet doorsliep maar voor de rest was het vrij stabiel. Wel altijd, nu nog steeds, precies om 6 uur klaarwakker.
Ayoub: alles wat ik bij Adam gemist had maakte ik goed bij Ayoub. Zo ook het samen slapen. Vanaf dag 1 sliep Ayoub tussen ons in. Ook al probeerde ik hem in zijn bedje te leggen (naast ons bed), zodra zijn hoofdje ook maar even lag werd hij wakker. Echt.Geen.Grap. Ayoub heeft zeker het eerste jaar alleen maar tussen ons in geslapen en viel ook alleen maar in slaap in de armen/aan de borst/in de draagdoek. Na het eerste jaar sliep hij in zijn eigen bed samen met Adam in 1 kamer. Pas na 2 jaar sliep hij door. En toen kwam zijn vinger tussen de deur en werd het slapen weer een drama: zeker 3x in de nacht wakker en niet alleen willen in willen slapen. In deze periode is mij weleens een slaapcoach aangeraden. Daar hebben wij bewust niet voor gekozen. Hoe irritant ik het ook vond, hoe moe ik ook was, diep in mijn hart wist ik gewoon: dit is een fase. En ook: dit hoort erbij. Sommige kinderen slapen goed, sommige niet, maar het is kind eigen. Toen Reda er was ging het opeens wel weer goed. Ayoub slaapt nog steeds niet heel erg door, hij wil ’s nachts nog wel eens roepen en hij heeft zo af en toe last van nachtangsten. Hij is, in tegenstelling tot Adam, wel een uitslaper, zeker tot half 8 wel.
Reda: vind ik tot nu toe wel een mooie combi van Adam en Ayoub (overigens in alles). Soms wordt hij 1x wakker, soms 5x. Hij slaapt in de co-sleeper, naast mij. Vaak slaapt hij in aan de borst, maar soms wil hij ook gewoon alleen in slaap vallen.

Wat ik na 3 kinderen geleerd heb over baby’s en slapen? Dat elke baby verschillend is. Sommige slapen snel door, sommige niet. Sommige hebben een tiet, een doek of gewoon huidcontact nodig om in slaap te vallen, sommige slapen gewoon zo hup in slaap. Laat je niet gek maken door verhalen dat “die van mij al na 6 weken doorsliep, wat is er dan mis met jouw baby??!”, want een baby, een kind moet dat slapen gewoon leren. En dan gewoon op zijn eigen tijd. En uiteindelijk is alles gewoon een fase. Echt.

 

Wees lief

19/04/2018 - 1 reactie

Van het weekend keken LOML en ik het programma “de opvoeders“. Een programma dat gaat over, uiteraard, opvoeders. Na het kijken van dit programma was mij weer eens duidelijk dat wat ik doe heust niet zo vanzelfsprekend is.

Dat is namelijk wel wat ik vaak denk. Wat ik doe kan iedereen. Wat ik doe, ach wat is dat nou. Ik ben ook maar een moeder. Verder doe ik toch ook niet veel. Kinderen verzorgen, het huishouden. Er zijn mensen op de wereld, die doen toch veel meer?

De pedagoog had het over “kantelmomenten” op de dag. Momenten zoals opstaan. Of naar school gaan. Of: naar bed gaan. Of ook zo’n moment: aan tafel gaan voor het eten. Momenten die even moeilijk zijn voor kinderen. Ik ken het. Alles tussen die kantelmomenten door: het gaat prima. Roep ik “kom we gaan”, dan is er strijd. Het duurt opeens ontzettend langzaam. Ze gaan in discussie, ze willen niet, enz enz. Het zijn vaak ook deze momenten die uitputten, en ook dat kan ik beamen. Want als ik dan eindelijk met 3 kinderen buiten sta haal ik diep adem. Goed, dat is ook gelukt, denk ik dan. En nu nog de auto in (..).

Maar wat ik dus zeggen wil: waarom denk ik zo? Ik bedoel, heust, ik hoef geen schouderklopje (ok, soms wel),  maar waarom haal ik mezelf dan zo beneden? Waarom is datgene wat ik doe niet waardig genoeg voor mezelf? Waarom ben ik zo streng voor mezelf?

Of eigenlijk, ik trek het nu maar even universeel: waarom zijn wij, wij mensen, zo streng voor onszelf? Waarom is datgene wat wij doen niet genoeg? Waarom moet het altijd meer, beter, perfecter?

Het is ons ego, natuurlijk, die dat roept. Je mag er niet zijn, het is niet goed zo, het moet meer.  Dat gevoel om niet goed genoeg te zijn uit zich in angst “want bang om niet genoeg te zijn“. Zoveel mensen om me heen ken ik die dat hebben: last van angstaanvallen. Paniek. Dingen niet durven te doen. Is het een hype, een trend? Nee, ik geloof echt dat daar nu de tijd voor is. Dat we leven in een tijd met teveel keus, met teveel perfecte plaatjes en dat we met z’n allen terug willen naar onszelf, maar hoe doen we dat dan?

Wat ik de laatste jaren geleerd heb is om die angst, dat gevoel van niet goed genoeg te moeten zijn: te aanvaarden. Om dat gevoel te erkennen. Of nog beter: om dat gevoel op te zoeken. Yep: zoek geen afleiding (leuke dingen doen! Het leven is leuk! Ga voor je passie!), maar ga terug naar jezelf. Blijf dicht bij jezelf.

Dat is eng, natuurlijk. Om angst te voelen. Om angst aan te gaan. Om angst te erkennen. Want wat nou als..stel nou dat, ja maar wat nou als…
Nou niets dus. Helemaal niets. Want voel je die angst? Voel em maar. Voel je je klote? Voel je  maar klote. Heb je verdriet? Goed zo, zeg ik altijd, voel je maar lekker verdrietig. En pas als je echt diep durft te gaan, komt er licht. Hoop. Vertrouwen. Liefde. En trots op jezelf; want kijk, je staat er nog.

Wil ik naar het volgende punt (ja sorry, ik wil veel zeggen nu): daarom is het dus zo goed van jezelf te houden. Om lief te zijn voor jezelf. Om jezelf te waarderen.  Om zacht te zijn. En dat begint dus je angsten aan te gaan. Om jezelf te ontdekken: waarom denk je zo? Waar komt het vandaan? Is het iets van vroeger, uit je jeugd? Hebben je ouders je gevormd, en zo ja, hoe dan? Het zal je verbazen (of juist niet) in hoeveel je opvoeding hiermee heeft te maken.

Nog een volgend puntje: wees maar gewoon. Soms zie ik om me heen dat mensen een passie willen hebben, iets willen worden, een doel willen bereiken. Ik herken dat, heust. Maar ik weet nu ook dat dat juist niet de logische stap is. Pas als ik dit of dat ben, dan is het goed. Pas als ik dit of dat heb bereikt, dan kan het. Ik heb het bij veel momenten gedacht in mijn leven. Als ik een vriend heb, als ik getrouwd ben, als ik erachter ben gekomen wat ik wil worden, als ik een kind heb, nee, als ik 2 kinderen heb. En ik merk bij elk kind hoe bewuster ik word. Dat ik nu een andere moeder ben dan toen bij Adam. Dat ik ben gegroeid, dat ik mezelf ontwikkel, dat ik steeds meer mezelf heal, en daarmee ook mijn voorouders.
Dat het goed is.

 

Zondag

08/04/2018 - 5 reacties

Weekend. Zon, eindelijk. Doet me goed. Vogeltjes in de ochtend. Langer licht buiten. Met de kindjes buiten spelen.

Vorig weekend was magisch. Loslaten is iets wat altijd terugkomt. Maar toch: ik ben sterk. Ik heb de kracht. Licht en vertrouwen. Kinderen zijn licht. Soulmates om me heen, een prachtige groep mensen. Ik ben zo dankbaar dat ik deze mensen ken, dat ik ze in mijn leven heb.

Dit weekend dan. Een vriendin komt logeren. Zussen, noemen we elkaar. Spirituele connectie. Ook weer licht. We praten. Over familie. Over gewoontes. Of cirkels doorbreken. Over weer kind mogen zijn, en je ouder ook de ouder laten zijn.

Ik heb gekookt. Heerlijk, zegt iedereen. Ik ben geen keukenprinses hoor, zeg ik. Je maakt hier even een heerlijke maaltijd klaar, zegt mijn vriendin. Hoezo ben jij geen keukenprinses? Ik bedoel dat ik niet uit de losse pols kan koken, zeg ik. Nou en, zegt ze. Je kunt toch ook koken als je van recepten leest?

Heb je verstand van planten, vraag ik haar. Mijn planten gaan altijd dood, zeg ik. De volgende dag kijkt ze om haar heen in mijn woonkamer. Maar Des, waarom zeg je dat je geen verstand hebt van planten? Je hebt daar toch een mooi hoekje met levende planten? Die zien er toch goed uit? Ik bedoel, zeg ik.

Ik weet niet zo goed wat ik bedoel. Ja, toch wel. Dat ik mezelf dus afkraak. Zo streng voor mezelf. Ik ben pas dit als ik dit en zus en zo kan. Nou en, zegt mijn vriendin dan. Je kunt toch zijn, als je gewoon dit bent?

Ik denk na over afgelopen dagen. Dat ik soms weer het gevoel heb dat ik iets moet zijn. Een rol, een naam. Dat wat ik ben, niet genoeg ben.

Reminder nu. Ik ben al.
Ik ben.

Koop maar niet

07/04/2018 - 6 reacties

Een van mijn betere intenties voor dit jaar was: minder kopen. Of in ieder geval: er bewuster mee omgaan. Want aan het eind van 2017 moest ik eerlijk zijn: ik kocht wel erg vaak nieuwe dingen. Kleren: een nieuwe trui, of een vest of toch een broek. Of weer eens een magazine. Of “iets leuks voor thuis”. Pas toen ik er echt op ging letten realiseerde ik me dat ik bij bijna elke winkel die ik voorbij liep wel dacht: misschien hebben ze iets leuks.

Het begon lekker dit jaar. In januari vond ik het kennelijk nodig om een chill outfit te kopen bij Primark (ik heb al tig chillbroeken). En ik kocht in februari een broek, die ik tot overmaat van ramp niet eens goed pas. Het ergste is nog dat ik de broek niet heb teruggebracht (“oh ja, dat moet ik ook nog doen”, zei ik tegen mezelf elke dag, en toen kon het niet meer). Ik zit nu dus met een nieuwe broek van wel 50 eur0 (vind ik echt veel geld) die ik niet eens goed pas. Die dus nutteloos in mijn kas hangt.

Toen vond ik ook nog eens een webshop met prachtige linnen kleren en ik kocht daar twee nieuwe kledingstukken. Echt waarom, waarom, ik snap het niet. Kleine sidenote: ik draag de kleren wel heel vaak dus op zich is het dan wel weer eerlijk. Ofzo.

Waarom ik minder wil kopen:

  • het is toch eigenlijk ook wel milieu vervuiling. Kleine prulletjes van de Hema bijvoorbeeld of de Action, altijd wel van plastic. Waar gaat het straks heen? Las ik laatst niet hoe lang het duurde voordat plastic zeg maar  echt “weg” is?
  • meer mijn huidige spullen waarderen: elke keer als ik mijn kledingkast opruim (ongeveer 4x per jaar) kom ik kledingstukken tegen waarbij ik denk “he, die is ook nog leuk!”.  Ik heb ook echt goede mooie kleding, tijdloos, goed kwalitatief spul, en vooral: genoeg. Meer dan genoeg.  Daarnaast merk ik ook dat als je er zo bewust bij stilstaat ook zuiniger met spullen omgaat.
  • maar toch het allerbelangrijkste: kopen, consumeren is eigenlijk gewoon afleiding. Een verhaaltje. Je ego. Je denkt dat je iets nodig hebt. Je denkt echt dat je leven veel leuker wordt met die nieuwe trui/vest/broek.  Het is gewoon vervuiling met je gedachten. Dat ik denk “maar anders loop ik weer in diezelfde trui. Wat zullen mensen nou denken?”. Nou en?!  Dat je denkt: ik ga me beter voelen als ik dit koop. Een klein geluksmomentje. Waarom moet ik daar eerst iets voor kopen? Waarom ben ik zo afgeleid van mezelf dat ik dat nodig heb?

Goed, anderhalve maand later dus. Vooropgesteld: afleidingen genoeg. Goh, het wordt mooier weer, heb ik niet een nieuwe jas nodig? (Antwoord: nee, ik heb 2 zomerjassen en genoeg vesten). Nieuwe schoenen misschien, want mijn Adidasjes zijn toch best een beetje vies (Antwoord: schoonmaken en klaar ben je). Ik ben extra bewust en dan valt het mij extra op hoe snel die gedachten door mijn hoofd gaan. Dat ik heel snel denk dat ik iets nodig heb. Aan de andere kant: “gelukkig” heb ik het druk genoeg thuis dus ben ik niet vaak in de stad dus niet veel verleidingen en ben ik toch, door het minder kopen dus, extra blij met mijn huidige klerenkast. Een uitdaging: ik heb 2 bruiloften in de zomer waar ik normaal gesproken dus 2 nieuwe outfits voor zou kopen en ik wil dat dus nu niet meer doen. Aan de andere kant: pas ik nog wel in die ene partydress van 2 jaar geleden?

Wat verder mij helpt: als ik een “koopbui” heb sleep ik genoeg in mijn winkelwagentje maar klik ik uiteindelijk gewoon weg. Bij het afrekenen kijk ik naar die spulletjes en dan denk ik elke keer weer: bullshit Des. Niet nodig. En ik schrijf op wat ik denk dat ik zogenaamd nodig heb. Bijvoorbeeld:

  •  deze webshop dus. Die jumpsuit vind ik ik toch wel leuk. Ergens.
  • een boek van Osho. Omdat ik net Wild Wild Country op Netflix heb gezien (aanrader). Overigens heb ik ook de intentie om geen nieuwe boeken meer te kopen, maar gewoon een e-reader, maar dat is dan ook weer iets nieuws kopen.  Maar ik vind lezen wel een fjne hobby, en geen afleiding. Food for tought, dit.
  • notitieboekjes. Terwijl ik nog 2 ongeschreven boekjes op mijn nachtkastje heb.

En dan is er tenslotte ook zoiets als “niet te streng zijn voor mezelf”. Want wat ga ik dan doen: nooit meer wat kopen? Dat is ook niet realistisch.  Ook goed om over na te denken, dus.