litoshcomics.org

spiegeltje

20/02/2018 - 3 reacties

Een vriendin van mij heeft 2  kleine dochters. De oudste lijkt zowel uiterlijk als innerlijk heel veel op mijn vriendin. Super confronterend vindt ze het, er is dan ook regelmatig veel strijd. Ze zei eens: als de jongste het op een gillen zet heb ik er totaal geen problemen mee, maar als de oudste precies hetzelfde doet dan word ik meteen zo boos.

Herkenbaar voor mij natuurlijk. Ik heb precies hetzelfde met Adam en Ayoub. Ayoub kan ik makkelijk de hele dag aan, maar toen laatst de leraren gingen staken en Adam dus de hele dag thuis was moest ik regelmatig tot 10 tellen. Adam is een prachtig mooi kind en mijn grootste spiegel. Confronterend, pijnlijk maar ook zo leerzaam.

Zoals laatst. Ze zitten allebei op judo. Ayoub kan alles makkelijk: rennen, de judorol en de koprol. Hij rent en doet maar en is nergens bang voor. Adam is precies mij. Voorzichtig. Onzeker. Bang om te vallen. Elke keer als ze een koprol moeten doen staat Adam een aan de kant. Hij kan het niet, zegt hij. Ik zie hem elke les naar de meester lopen: meester, wil je mij helpen? Onhandig staat hij met zijn beentjes wijd, zijn hoofdje op de mat, maar loslaten, die koprol maken, dat durft hij niet.

Na elke judoles praat ik met hem. Je kan het wel Adam, zeg ik dan. Gewoon hop, je beentjes in de lucht. Zullen we oefenen, samen, vraag ik hem doordeweeks. Op de matras? Hij kijkt weg. Hij wil niet. Hij vindt het niets. En ik, ik ga door. Ik push. Kom op Adam, je kan het wel, je moet het kunnen, Ayoub kan het ook, jij toch ook?

En vorige week, toen realiseerde ik me opeens hoe mijn vader bij mij deed. Toen ik nog niet kon fietsen “en iedereen kan het wel Des, dus kom op”. Toen ik niet kon duiken, woedend was mijn vader. In de auto terug naar huis, van zwemles, zei hij niets. Een doodse stilte in de auto, en ik voelde alleen maar: ik ben stom. Ik ben dom. Ik ben niets waard. Ik kan niet eens duiken. Wat een sukkel ben ik.

Wat maakte het nou uit dat Adam niet de koprol kon, verdorie? Waarom maak ik er zo’n big deal van?  Het geeft niets, zei ik hem daarom vorige week. Zomaar, spontaan. Je bent genoeg zo, zei ik tegen Adam. Je doet het hartstikke goed, zei ik. Ik keek hem in zijn ogen aan, zijn ogen die hij van mij heeft, en in de weerspiegeling zag ik mezelf.

Dingetjes

13/02/2018 - 5 reacties

(Want Reda slaapt, Ayoub is op de psz, en Adam zit op school en kennelijk heb ik tijd over (??))

  • Mijn nicht O, moeder van 2, werkt part time is 1 van de (overigens vele) voorbeeldmoeders in mijn omgeving. Ze heeft zo’n heerlijke chille vibe, ze is volgens mij nooit boos, en ontzettend lief. Hoe doe je dat, vroeg ik haar afgelopen zaterdag met diepe wallen onder mijn ogen. Ze zei “ik zie alles van moment per moment, en kijk nooit teveel vooruit”. En ook: ze staat elke ochtend om 6 uur op. Tot de kinderen wakker worden heeft zij zo heerlijk de vroege ochtend voor haarzelf.  Daar wou ik ik ook iets mee doen, besloot ik. Want ik word bijna altijd moe wakker en loop elke ochtend te haasten. Gisteren en vanochtend heb ik daarom de wekker om 6 uur gezet en eerlijk: het helpt nog niet echt. Ik doe de wekker zo snel mogelijk uit en doezel weer in tot de kinderen wakker worden. Toch slaap ik niet heel diep en blijf ik ergens in een lichte meditatie stand hangen wat ook weer niet heel erg is. Dus ik hou de wekker om 6 uur en probeer er morgen toch gewoon uit te gaan en te genieten van de stille ochtend.
  • ik heb een nieuwe tattoo! En ik ben er echt zo ontzettend blij mee. Ik twijfelde heel lang over de plek want ik wil niet teveel zichtbare tattoo’s, maar ik wil hem wel echt zien dus ik heb toch besloten voor de binnenkant van mijn onderarm. Zelfs LOML (heeft hekel aan tatoeages) vindt hem echt heel mooi. Dus.

  • ik teken. Nee wacht, ik bedoel: ik TEKEN!! Ik!! IK, DES!! Ik kan niet tekenen, dacht ik altijd, maar  het blijkt dat ik het toch best leuk vind om te doen Goed, het zijn geen kunstwerken en ik teken heel veel na van plaatjes die ik vind op Pinterest, ik heb moeite met het tekenen van handen en gezichten maar ik blijf oefenen. Wat ook helpt: het hoeft niet perfect.

  • ik ben begonnen met sporten met een personal trainer en ook dit bevalt heel goed. Ik dacht dat ik de hele tijd zou denken aan hoe ik overkom, maar dat valt mee. Het valt me elke keer weer op hoe fijn sporten is, dat gevoel achteraf is zo lekker.  Ik heb niet echt een doel qua gewicht of qua weet ik veel, maar ik wil wel meer kracht, meer spieren en nou ja als dat after preggo buikje iets strakker wordt is dat ook geen probleem.
  • voor iemand die keihard in december riep minder te gaan kopen doe ik het dus heel slecht. In januari kocht ik een thuispakje bij de Primark en ik heb vorige week een broek gekocht. Ik baal daar een beetje van, dat ik het kennelijk toch nodig vind om iets te kopen. Bij de Primark ook nog, ik schaam me diep. Tegelijk denk ik ook wel ergens van dat ik niet zo streng voor mezelf hoef te zijn, maar toch. Ik vraag me dan toch af waarom ik iets koop en als ik dan eerlijk ben dan is dat gewoon omdat ik dat leuk vind, kopen, consumeren en ik. wil. dat. gewoon. niet. meer. Dat ik dat nodig heb om me happy te voelen ofzo. Het is pure afleiding en bovendien heb ik het niet eens nodig ook. Stom.
  • Adam is net 5 jaar geworden en hij is geweldig. Geweldig, dat kind van mij.
  • Ayoub zegt altijd nee, is heel druk, en ik vind hem nu even een kleine draak. Tegelijk danst hij wel altijd op Ronnie Flexx blijf bij mij en zingt hij mee, en dat is dan weer heel schattig. Zucht.
  • Reda hoor ik wakker worden. Ik ga er weer vandoor. Joe!

Hoop

07/02/2018 - 4 reacties

Vorige week maandag, volle maan, ik weet het nog goed, brak ik een beetje. Ik was de hele dag moe, mijn hoofd zat een beetje in zo’n sluimerstand. Ik bracht de kids naar bed, ging weer naar de woonkamer, en natuurlijk, zoals elke avond weer, riep Ayoub weer om mama, en toen moest ik huilen. Ik kon gewoon niet meer. Ik was kapot moe, en ik hoorde Ayoub maar roepen maar ik kon mezelf er maar niet toe zetten om naar hem toe te gaan.

Nu is het dus genoeg, dacht ik zo.  Natuurlijk sliep die nacht Reda ook ontzettend moeilijk, hij bleef maar wakker, korte hazenslaapjes, en ik was zo moe, en terwijl ik hem ’s nachts weer eens aan de borst zette moest ik weer huilen. Huilen uit vermoeidheid, van niet kunnen slapen terwijl je zo graag wilt.

Zo bleef het een beetje, vorige week.  De dagen waren niet anders dan anders. Ik bleef doen wat ik altijd deed: opstaan, ontbijten, huis schoonmaken, de was (oh altijd maar de was), kinderen aankleden, verzorgen, eten geven, en weer op bed, maar toch: ik voelde  het vooral lichamelijk aan alles. Ik was zo moe. Ik was doodop. En ik vond het op dat moment  moeilijk om ergens energie vandaan te halen.

Toch, in die week, in mijn sluimerstand, dacht ik niet verder niet zoveel. Ik bleef gewoon maar gewoon doen. Ik bleef maar voelen. Toelaten. Die vermoeidheid. Verdriet. Schuldgevoelens. En toelaten, toelaten, elke keer maar weer.

En opeens, vorige week zaterdag, de kinderen had ik toch maar een nachtje uit logeren gedaan, ik stond in de badkamer en ik moest even denken aan hoe fijn ik het met LOML vond omdat hij door mijn haren ging, ’s nachts, heel even, voordat hij insliep. Ik moest even denken aan Adam hoe hij vertelde dat zijn beste vriendje op school moest overgeven “ik vond dat zo zielig mama”. Ik moest even aan Ayoub denken die altijd robots naspeelt en niet “transformeren” zegt maar “steedsmaarweer-en”. En in dat moment, heel even, kreeg ik weer hoop. Hoop dat het wel goedkomt. Ik voelde weer waarom ik dit deed. Ik voelde die opoffering als moederzijnde, maar wat je ervoor terug krijgt. Ja, die vermoeidheid. Maar ook de liefde. En in dat korte moment in de badkamer voelde ik dat. Hoop, liefde, warmte, geluk.

 

 

Slingers

07/02/2018 - 0 reacties

Een collega van mijn moeder is overleden. Toevallig ken ik haar ook, ze was mijn collega bij mijn eerste bijbaantje, bij de Mcdonalds. Ietsje ouder dan ik. Ik vond haar altijd heel stoer, ik keek tegen haar op. Ze was niet op haar mondje gevallen.  Ik was 16 jaar, dan zou zij misschien een jaartje of 18 zijn. Hoe kon ze toen weten dat ze niet oud zou worden, dat ze zou strijden tegen die stomme ziekte, je weet het wel, die ene begint met een k.

Van mijn moeder werd ik zo af en toe op de hoogte gehouden. Ze had volgens mij van alles geprobeerd: chemo, imuuntherapie, maar niets hielp. Ze had teveel pijn.  Ze kon niet meer.

Een paar jaar geleden verloor ik ook een verre kennis, ook een meisje, ook nog zo jong, ook aan kanker. Ze wou ook niet meer. Maak er een feestje van, zei ze over het leven. Laat kansen niet gaan. Toen verstond ik het als: ik moet er alles uithalen. Ik moet gaan reizen, nu het nog kan. Ik moet allemaal nieuwe dingen proberen, want het leven is te kort. Ik weet nog dat ik toen besloot om elke avond iets anders te doen (overigens woonde ik nog in Amsterdam, zonder kinderen, dus het kon makkelijk). Ik hield het een paar weken vol. Toen werd ik moe. Van nieuwe dingen bedenken. En bovendien zat ik eigenlijk net zo lief op de bank, avonds. En terwijl ik dat deed dacht ik: maar dit is niet genieten van het leven Des! Dit is niet een feestje maken, de slingers ophangen, de bloemetjes buiten zetten!

Vanochtend moest ik even aan haar denken. En ik realiseerde me dat ik nu iets anders dacht. Ik dacht: het leven is inderdaad te kort. Ik moet er inderdaad alles uithalen. Maar in plaats van reizen, en een bucketlist maken en elke avond iets nieuws zou ik meer moeten voelen. Minder moeten denken.  Minder in angst moeten leven. Vrij zijn van mijn gedachten.
En dat is nu voor mij alles uit het leven halen.

“Life’s a bitch…and then you die. Nou ja, dat laatste voor mij dus wat eerder dan verwacht” – Afke W.

Over ouders

24/01/2018 - 4 reacties

Ik kom uit een heel warm gezin. Echt. Er is een stabiele basis en ik kan altijd bij mijn ouders terugvallen. Er zijn mensen, mensen die ik ken, die dat niet hebben. Ik zie aan hen hoe ze strugglen, hoe ze net wat meer moeite hebben in het leven, en ik weet zeker dat het ligt aan de basis die zij dus niet hebben. Het is temeer voor mij een les dat ik ook zo’n warme basis aan mijn kinderen wil geven.

En toch, er wringt soms wat. Vooral sinds ik zelf moeder ben. Hoe ouder ik word. Hoe meer ik groei, hoe meer ik mezelf heal, hoe meer ik bloei, hoe meer ik ook besef: dit had anders gekund. Beter bedoel ik dan.

Ik heb een tijdje therapie gehad, lang geleden, en dit eens aan mijn ouders verteld. Ze snapten het niet zo, therapie. Want “je moet veel bidden Des, dat helpt”. Mijn vader snapt therapie al helemaal niet. Je bent toch niet ongelukkig, redeneert hij dan. Je woont in Nederland, een land waar alles is, je hebt een dak boven je huis, geen honger, je hebt papieren, wat is er mis? Wat is er reden om ongelukkig te zijn? Overspannen, burn out, een depressie, het zijn termen waar ik niet bij mijn ouders hoef aan te komen. Het is voor hun te…onzichtbaar. Je ziet het niet, dus is het er niet. Bovendien: hoe kan je hier, in Nederland, in het westen, overspannen zijn? Dat gaat er bij hun gewoon niet in. Ga dan bidden, zeggen ze. Hou je vast aan je geloof.

Ik geloof dat het een generatie verschil is. Clown Bassie zei eens niet in een burn out te geloven, Peter R. de Vries lachtte Bibi zo’n beetje uit. Ik geloof niet dat die generatie snapt waarom “wij” ons milenials (mag ik mezelf nog zo noemen?) ons zo voelen. Die druk om te presteren, om maar te moeten werken, in een wereld waar alles online gaat om alles perfect te moeten doen. Ik weet zeker dat het bij mij ook een cultuurverschil is. Je praat er niet over, het is er niet, en bovendien, waarom praten met een therapeut over je problemen? Dat doe je gewoon niet.

Dat vind ik dus soms jammer.  Ik kan met mijn ouders over heel veel dingen praten, maar over dat zwarte gat waar ik in heb gezeten niet. Dat ik ooit zo ongelukkig was, dat ik leefde in angsten, dat is niet aan ze uit te leggen. Want ik heb alles, dus hoe kan ik dan ongelukkig zijn?

En daar zit dan voor mij het pijnpunt. Ik snap mijn ouders wel, ik snap waarom ze die dingen zeggen, ik snap waar zij vandaan komen, ik snap waarom zij die dingen zo zien. Maar zij snappen mij niet. Zij begrijpen mij niet. En dat doet soms toch best wel..tja..een beetje pijn.

Ook over persoonlijke groei, over ayahuasca, en al die mooie dingen die ik de laatste tijd meemaak, ze snappen het niet. Als ik ze uitleg over persoonlijke groei, dat ik mijn angsten heb los gelaten zeggen ze niet. Als ik iets vertel over ayahuasca, nou ja, misschien moet ik dat ook gewoon niet doen.

Een goede vriend van mij heeft zijn ouders allang losgelaten. Ze zijn mijn ouders, zegt hij. Niet mijn vrienden, niet mijn soulmates, ze zijn ouders. Het geeft niets, zo zegt hij, ik heb die verwachtingen niet.

En ik weet dat dat precies datgene is wat ik moet doen: niet verwachten. Helemaal niets. En dan komt het dus wel goed, hoe raar dat ergens toch wel klinkt.