litoshcomics.org

Ayahuasca, je was weer prachtig

15/01/2017 - 1 reactie

Dingen die (bijna) altijd door mijn hoofd gaan tijdens een ayahuasca ceremonie:

  • hahahahhhahaha
  • nee, nee, ik wil dit niet, neeeeee
  • godver, waarom moest ik weer zonodig ayahuasca doen?
  • ik wil dit niet meer, ik wil eruit
  • kan ik er ook uit?
  • wtf hoor ik allemaal om me heen??
  • ok, adem, in, adem uit Des, je kan het
  • nee ik wil dit niet
  • ja maar Des, je kan het, kom op, laat maar gaan, laat los
  • de wereld is zo mooi
  • wij zijn 1
  • we zijn met z’n allen
  • de wereld is echt heel mooi
  • he pa, ben jij er ook weer
  • oh lieve lieve kinderen van mij

Dingen die ik (bijna) altijd zie tijdens een ceremonie:

  • mijn ouders
  • mijn voorouders
  • Afrika
  • Indianen
  • jungle
  • slaven
  • vrouwen
  • engelen
  • de wereld
  • het universum
  • mijn ego (zwarte monsters).

Gisteren had ik mijn eerste ceremonie van dit jaar. Het was, natuurlijk, weer heel mooi, maar ook erg verdrietig. Ik voelde echt zoveel verdriet in mij, op mijn hart, op mijn buik. Het was heel zwaar. Verder note2self: soms zijn de dingen gewoon zoals ze zijn.

 

Dit stukje schrijf ik met pijn en verdriet in mijn hart

15/01/2017 - 2 reacties

Niet omdat het nou zo erg verdriet is, het is eigenlijk heel leuk. Ed is namelijk bijna 4 jaar en dat betekent inderdaad dat hij dan naar school gaat.

Het is zo’n stom cliché en zo waar: maar de tijd gaat dus echt heel snel. Zo lag hij nog in de draagdoek op mijn buik mij lief aan te kijken met zijn lange wimpers, zo fietst hij met zijn Superman fietsje zijn broertje aan (“aan de kant Ayoub!!”) om mij vervolgens met diezelfde mooie wimpers quasi onschuldig aan te kijken.

De basisschool dus. Dat is ook zoiets wat je schijnt te moeten doen als ouder: een goede basisschool uitzoeken. Maar wat is tegenwoordig nou een goede basisschool? Ik vind ieder geval dat:

  • het een school is met de beste leraren ever, een beetje zoals Meester Bart of een juf als Irene Moors (is ze niet, weet ik wel, maar ik denk dat ze echt een hele leuke lieve juf zou zijn);
  • het moet een school zijn dan iets doet met gezond eten en natuur en “lekker aarden”;
  • het hoefde niet perse een openbare school te zijn, of een islamitische of een christelijke;
  • het moet wel een gemixte school zijn, dus niet alleen een “witte” of alleen “zwart”, maar gewoon net zoals de Nederlandse samenleving: gemixt dus.
  • het moet dichtbij zijn, maar als een goede school ietsje verder was gaf dat ook niet
  • het moet gewoon een leuke school zijn.

Maarja. Wanneer weet je nou wanneer een school echt leuk is? Ik zag op de websites van bijna alle scholen dichtbij ons huis dat het een leuke school kon zijn (afgezien dat er een paar nog steeds Comic Sans gebruiken als lettertype voor de site, maar goed, dat zag ik door de vingers). En er is dus zoveel keus lieve menschen. Ik had werkelijk waar geen idee. In “mijn tijd” had je een katholieke, een christelijke, een openbare en een Montessorischool. Nu heb je de vrije school, de school met de reformatorische identiteit, een Dalton school en vreedzame scholen (je hebt dus ook niet-vreedzame scholen?).

Ik besloot niet meer op websites te kijken maar gewoon mijn gevoel te volgen. Dus praatte ik met moeders die ik tegenkwam bij de peuterspeelzaal of in het speeltuintje in de buurt. Ik vroeg moeders om advies in een Facebook-groepje. Ik vond informatie bij het wijkgebouw waar ik toevallig iemand tegenkwam die op verschillende scholen in de buurt werkt.  En zo kozen we uiteindelijk voor een school, vroegen we een gesprek aan, kregen we een rondleiding en schreven we ons in. Nouja, Ed dus.

Van de week werd ik gebeld. Of Ed al een paar dagen kon komen om te wennen. En dus gaat hij binnenkort naar school, met zijn Spiderman rugzakje gevuld met zijn Bentobox-je, zijn Spiderman drinkbeker, en zijn kaki-fruit (ja zo’n moeder ben ik dus).

Loslaten, dat moet ik nu dus doen. Gelukkig komt hij op een vreedzame school.

 

sluikreclame, maar stiekem ook niet.

15/01/2017 - 2 reacties

Zoals ik al eerder zei: er zijn een paar dingen die je absoluut moet dan wel hoort te doen als je op vakantie gaat. Je bikinilijn waxen, behalve als je op ski vakantie gaat, in dat geval zou ik zeggen: lekker vintage bosje.  Verder moet je natuurlijk je huis schoonmaken, want niets fijner dan na een 17 uur durende vlucht in een schoon thuis terecht te komen. En toen ik dus naar Indonesie ging besloot ik dus ook: ik wil nepwimpers. Excuses: wimperextensions.

Waarom? Omdat Indonesie ten allereerste heel warm is. Like echt heel warm. Mensen willen nog weleens onderschatten hoe warm het is. Maar het is en warm, en heet, en erg vochtig. Make up smelt meteen van je kop. En op vakantie draag ik het liefst helemaal geen make up.  En daarom is het heel logisch om dan gewoon wimperextensions te nemen.

Als je wimperextensions hebt lijkt het alsof je 1. mooie wimpers hebt en 2. mensen naar je kijken en zich afvragen “wow, zijn die mooie wimpers nou van haarzelf? Maar ze lijkt wel aziatisch en aziaten hebben de meest slome wimpers ever, dus huh?” Kortom: je bent een mysterieuze vrouw, altijd goed.

Al een lange tijd volgen Silja en ik elkaar op social media en toen ik zag dat ze al een tijdje haar eigen salon heeft waar ze onder andere ook wimperextensions aanbied dacht ik: dit is mijn kans. Regelmatig zag ik vele voor en mooie na foto’s, dus kom maar op met een setje.

Redenen waarom je, als je in omgeving Groningen woont, ook eens wimperextensions bij Silja moet doen:

  • ze werkt netjes, nauwkeurig en precies;
  • ze weet precies wat je bedoelt als je zegt “ik wil het natuurlijk hebben, maar ook vol, en wel een mooie krul, maar ook niet te overdreven”;
  • ze is klantvriendelijk: ze legt uitgebreid uit wat je moet doen qua verzorging, geeft je een dekentje als je het koud krijgt (het is een lange zit, zo’n behandeling) en is altijd in voor een praatje. Of niet als je stiekem in slaap bent gevallen.

Zelf kreeg ik de “naturel 3d” wimpers en tadaa, dit is het resultaat:

(Jullie mogen nu met z’n allen wowww zeggen).

Inmiddels is het bijna 7 weken geleden dat ik “ze heb laten doen” en ze zitten er dus serieus nog steeds prima op/in.

“Ik hoef maar 1x een nieuwe set en niet bij te werken hoor”, zei ik tegen Silja. Maar stiekem wil ik gewoon nog een keer, zodat men nog steeds denkt: “wow, wie is deze mysterieuze vrouw?”.

Woon je in (omgeving) groningen? Dan kan ik Silja dus van harte aanraden. Check haar site of FB pagina voor meer.

mooi momentje dit

15/01/2017 - 0 reacties

Dit zal waarschijnlijk niet iedereen herkennen, maar ik word altij vrolijk van het zien van mede aziaten. Eigenlijk bedoel ik: mede Indonesiers. Ik word namelijk altijd heel vrolijk gegroet door Indonesiërs. Of Molukkers. Of javaans-surinaams. Of indo’s. Kortom: mensen waar ik ook wel een beetje op lijk.

Wij groeten elkaar altijd heel vriendelijk.  Niet een “hallo”, maar meer een hoofdknikje. Het is al een paar keer voorgekomen dat LOML naast mij liep en vervolgens vroeg “wie was dat?”, en dat ik zeg “geen idee”. Toen ik hem vroeg of hij dit ook had met mede Marokkanen was het antwoord dus nee.

Laatst was ik weer eens in het speeltuintje. Ik zat naast 2 bekeerde moslima’s,  ze droegen beide een hoofddoek en zagen er in ieder geval vrij nederlands uit ( ik realiseer me dat ik me op glad ijs bevind met deze term). Ze waren met elkaar aan het kletsen, de kinderen, ook jongetjes, waren aan het spelen.

Al snel hadden onze zoontjes elkaar gevonden en waren ze al snel met z’n vieren achter elkaar aan het rennen. Tot 1 van de moeders weer verder ging. Ik hoorde haar haar zoontje roepen “Adam?”, en natuurlijk reageerde mijn Adam ook door op te kijken. Dat vond hij geweldig. “Ik heet ook Adam!”, zei hij trots tegen haar. “Echt Eddum, spreek je het ook zo uit?”, vroeg ze. “Ja”, zei hij.
“En mijn broertje heet Ayoub”, zei hij er trots bij.

‘Mashallah”, zei de  moeder tegen tegen mij. “Ik twijfelde nog bij Adam, maar nu weet ik het zeker”.
Ik lachte en zei “mashallah”.  De vrouwen liepen verder en zeiden “salam aleikum”.
“Aleikum salam”, zei ik terug.

 

over mijn social media week experiment (klinkt gevaarlijk dit)

14/01/2017 - 1 reactie

Ja hoi, ik weer even hier met mijn social media vrije week experiment. Even offline is inmiddels net zo’n term als mindfullness, quinoa of de vrijmibo, je wordt ermee doodgegooid, je denkt: ik moet hier ook iets mee, maar eigenlijk weet je al snel: ik wil hier helemaal niets mee.

Ik besloot dus precies een week geleden heel spontaan alles van mijn telefoon te halen. Nouja, alles, Facebook en Instagram dus. Zonder voorbereiding, geheel cold turkey. Nu doe ik net alsof het een hele grote stap is, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Ik heb wel vaker alles van mijn telefoon gegooid, zonder moeite. En dat beviel ook prima.

In mijn notitieboekje schreef ik “Des, doe nou gewoon 1 week”.  Ja, dat schreef ik echt. Want ik ken mezelf. Ik doe meteen een super hoog verwachting aka doel van “1 maand offline’, om vervolgens na een paar dagen te denken: shit.  Een maand is eigenlijk toch wel heel lang. En omdat 1 van mijn goede voornemen, pardon intenties, ook “zacht zijn voor mezelf” was besloot ik dat ook meteen te mee te nemen. Dus geen regels als “je mag niet met ook maar 1 oog naar Facebook” nee. Zo heb ik wel stukjes geschreven en deze gedeeld via FB en Instagram (dat laatste had ik speciaal daarvoor weer even op mijn telefoon gezet en het er vervolgens afgehaald). Ook heb ik een vraag gesteld op de moeder-in-Groningen Facebook groep (is een Nintendo DS leuk voor mijn bijna 4 jarige zoon?).

Goed, wat heeft mevrouw geleerd dan van dit experiment?

  • ik ben erachter gekomen dat ik heel veel delen. Bijvoorbeeld dat ik yoga doe en Joep op mijn rug klimt en vervolgens denk ik: leuk! Dit moet iedereen in mijn lijst ook zien.  Of: ik heb nu echt een hele leuke outfit aan, zo spontaan uit mijn kast getrokken, dit moet dus ook online!!. Kortom: waarom wil ik zoveel nutteloze dingen delen?
  • ik heb heel vaak gedacht “hoe gaat het met die en die?”, “mis ik nu iets? en “mist iemand mij wel?”.
  • het is echt zo’n stuk lichter in mijn hoofd, niet normaal. Dit klinkt alsof mijn telefoon hetzelfde effect als crack heeft (wat nu doet vermoeden dat ik dat ook echt weet, maar dat is niet waar, want ik heb nog nooit crack gebruikt, echt niet mama). Maar zoveel minder informatie, en het zo fijn en rustig.
  • ook heel cliche: maar ik geniet oprecht meer van alle dingen in het leven. Ik “moet” niet meer mijn telefoon erbij halen, dus ik heb mijn volle aandacht bij de kinderen, bij het koken, bij het lezen, bij het tv kijken,  bij het wandelen, bij het boodschappen doen, ja bij alles eigenlijk wel! (ik wil nu eigenlijk de term “mindfullness” gebruiken).
  • het enige kleine nadeel is dat ik merk dat ik heel weinig foto’s van de kinderen maak. Dit is vooral jammer voor LOML die weer in het buitenland zit en mijn ouders die nog steeds in Indonesië verblijven.

Goed, mijn experiment is nu afgelopen, en nu dan Des, wat nu? Ja, dat weet ik dus ook niet zo goed. Ik heb de apps nog steeds niet op mijn telefoon gezet en voel ook totaal geen behoefte om dat te doen, al kan ik me wel voorstellen dat ik het toch weer doe (snappen jullie het nog?).  Ik denk dat ik gewoon 1 dag in de week reserveer om de hele dag door social media te srollen, zoiets.
Wie wil er dan op mijn kinderen passen?