litoshcomics.org

Reda

30/10/2017 - 17 reacties

vrijdag 20 oktober braken om 1700 uur mijn vliezen, geheel spontaan, nog nooit eerder gebeurd. Rond 1900 uur begonnen de weeën, om 20.00 uur werden ze pijnlijker. Om 22.34 (om precies te zijn ja) werd Reda geboren.

De zwaarste bevalling tot nu toe. Met een paar kanttekeningen. Reda kwam precies met 40 weken, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. Qua gewicht was hij natuurlijk de zwaarste. Door Ed en Joep ben ik ook nog eens behoorlijk verwend geraakt qua bevallen; een paar x persen en ze kwamen ter wereld. Bij Reda moest ik iets harder aan de bak.

Reda was ook nog eens een sterrenkijker. Dan moet je al helemaal hard aan het werk, schijnt. Wist ik ook niet.

Al met al, hier komt cliche 1, was het een prachtige bevalling. Geheel hands off, waar ik om gevraagd had.   Alleen met LOML, de vk stond erbij en keek ernaar. En ik heb Reda er, eh.., zelf uitgehaald. Ook een hele mooie ervaring.

Hoe het nu gaat? Met Reda gaat alles goed. Die drinkt goed, poept goed, groeit heel erg goed, doet kortom alles wat een baby moet doen. Reda betekent tevreden en we noemen hem dan ook “tevreda” (ik moest van LOML zeggen dat dit zijn grapje is).

Hoe het met mij gaat? Nog behoorlijk wat spierpijn, godjezus. De eerste 2 dagen kon ik niet eens lopen. Was ik ook niet gewend, deze lichamelijke pijn. Maar het gaat steeds beter. Vanochtend op de fiets alweer die andere 2 jochies naar school gebracht.

Ik ben behoorlijk emotioneel. Ik ben me zo bewust van alles. Het voelt overweldigend, intens, alles door elkaar. Ik voel verdriet van een fase die ik weer moet afsluiten (heel veel q-time met Joep bijvoorbeeld), ik voel zoveel liefde en blijdschap voor Reda. Ik voel me gezegend (ja sorry voor dit woord) voor mijn 3 knappe jongens. Ok vier, LOML natuurlijk ook.

Ed en Joep zijn GEK op hun broertje. Ik moet ze echt even zeggen: laat Reda nu maar even slapen. Ze maken ruzie wie hem eerst op schoot mag. Zodra ik borstvoeding wil geven vliegen ze op me af, alleen maar Reda een kusje geven. Even aaien. Knuffelen. Ze lezen hem boeken voor, ze laten hem hun speelgoed zien, ze stellen allemaal vragen over Reda, het is zo lief om te zien.

Ow man, die emoties mensen! Ik huil heel wat af deze laatste dagen. Maar dat voelt ook heel fijn ergens, snappen jullie dat?

Ik kijk naar Joep en de ene dag was hij de jongste en nu vind ik hem opeens zo groot geworden. Hij doet het opeens ook zo goed op de psz en hij slaapt door (!!!!). Zo ontzettend trots op dit jochie.

Ook op Ed, het is echt de oudste broer en beschermend en zo lief. Ik haalde hem vandaag op van school en dan kijk ik altijd van een afstandje eerst naar hem, dat korte moment dat hij mij nog niet ziet. Zo’n knapperd is het (als ik hem vraag: hoe komt het dat je toch zo knap bent, dan zegt hij: door mijn vader. Heeft LOML hem natuurlijk geleerd).
Verder zocht ik laatst een nieuwe school rugtas voor hem. Want die oude zat vol met vlekken van oude bananenschillen, lekke drinkbekers en tig broodkruimels.  Ik doe er keer op keer een schoonmaakdoekje overheen, maar de vlekken bleven. Omdat ik zelf super fan ben van de Fjalraven rugzakken, kreeg Ed er ook eentje. Bij Campz was er genoeg keus. Ik koos de Fjallraven Kanken rugzak blauw.  Een mini variant (ja die zijn er), en hij mocht zelf uitkiezen welke kleur (blauw natuurlijk, ab-so-luut geen roze) en nu is hij dus heel trots*.

*gekregen

Het leven part 1

18/10/2017 - 4 reacties

Ik had weer eens geld over want ik kocht de Flow terwijl ik mezelf zo had voorgenomen om het niet te doen, want dan kon ik net zo goed een abonnement nemen enz enz, maar goed.

In de Flow dit keer een stukje over stoïcijnen, nee dat is dus niet alleen een gezichtsuitdrukking, maar ook een levensfilosofie met als mooie uitgangspunt: “sommige dingen liggen binnen je macht en andere niet”. Oftewel: accepteer wat je niet kunt veranderen.

Een mooi voorbeeld in de Flow: stel, je hebt kans om promotie te maken. Dan kun je nog de beste cv hebben, hard werken en je baas zo goed mogelijk laten zien dat je er geschikt voor bent. Maar uiteindelijk beslist je baas. Het stoïsche idee is dat je je dan niet focust op het resultaat maar op je innerlijke doel. Je houding en de manier waarop je met sitauties en gebeurtenissen omgaat. Daar heb je immers wel controle op.

Kortom: je kunt niet meer doen dan je best. En als je dat doet, dan is je geweten schoon. Je hoeft jezelf niet te verwijten als het niet werkt, want zo is het leven gewoon. En hoe fijn is zo’n gedachte?

Ik dacht vroeger altijd dat Het Leven altijd vrolijk was en mooi en altijd lekker in je vel en glitters en unicorns. Vooral dit jaar kom ik er steeds meer achter wat het echt is, dat leven. Wat geluk echt is. Het is balans. En vertrouwen. En liefde. En vooral: de minder mooie dingen van het leven accepteren. Genoeg vertrouwen en liefde in jezelf hebben dat je die mindere kanten ook aan kan.

Enfin, ik dwaal een beetje af want ik wil nog meer zeggen. Mijn zusje zei laatst “ik weet nog niet zo goed wat ik moet doen met mijn leven”. En toen zei ik (heel wijs): gewoon leven.

Gewoon doen. Iets doen, wat het ook is. En natuurlijk denk je dan snel aan een beroep, want dat is zo lekker makkelijk: een etiket plakken. Zij is dit, en ze doet dit in het dagelijkse leven, dat is haar passie, dat is waar ze goed in is. Maar leven is veel meer dan dat.

Laatst was ik ook aan het appen met een meisje, en die vroeg mij hoe het met mij boek ging. “Als het storend is dat ik benieuwd ben moet je het ook zeggen hoor. Ik word namelijk vaak een beetje bozig als iemand vraagt: hoe gaat het met je eigen bedrijf?? (omdat het confronterend is en ik nog steeds kalm doe en ik het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen)”, appte ze er nog bij.

Zelf vind ik het dus helemaal niet vervelend omdat ik totaal niet het gevoel heb dat ik mezelf moet verdedigen. Dat gevoel, dat ik iets moet bereiken, en dat ik dan pas geslaagd ben in het leven, dat heb ik niet meer. En dat is zo fijn, zo bevrijdend. Wat doe ik met mijn leven? Nouja dit dus. Gewoon leven.

Dat is eigenlijk wat ik wil zeggen. Dat je dat moet doen. Genoeg vertrouwen en liefde in jezelf hebben dat je durft te leven. Dat hoeft niet met een bucketlist en het Noorderlicht zien. Welnee, dat kan ook met een kopje koffie op de bank, heust.
Al trek je er een stoïcijns gezicht bij zelfs.

(Flauw, die laatste zin).

de yoni part 2

17/10/2017 - 7 reacties

 

Het begon met blogs die ik las, toen boeken, en toen las ik er steeds meer over. De vagina en hoe wij vrouwen daarmee zijn opgegroeid.

Ik had eens een ayahuasca ceremonie met vrouwen waar 1 vrouw vertelde dat ze nog steeds een mooi woord zocht voor “ongesteld zijn”. Ongesteld, alsof het niet mag, zei ze. Niet gesteld zijn. Ze vertelde ook dat ze niet meer sprak over schaamlippen, maar over haar yoni, haar vulva, een veel mooier woord voor de vagina.

Toen ik voor het eerst ongesteld werd had ik geen idee. Mijn moeder, Indonesisch van afkomst, had ons nooit iets uitgelegd, want zo gaat dat nou eenmaal in die cultuur. Alles over de menstruatie heb ik in de Tina moeten lezen. Ik had wel een vaag vermoeden dat het dan elke maand kwam, maar niet elke maand precies, dat kon verschillen per vrouw, en zeker in het begin, ik las iets over maandverband en tampon, wat je dan in kon brengen (ieeuww?), enfin. Ik werd ongesteld, kijk hier ligt de maandverband zei mijn moeder, en dat was het.
Nouja, ze zei er nog bij: pas op dat je niet doorlekt of knoeit op de wc, dat is niet netjes als papa dat ziet.

Natuurlijk lekte ik door, en natuurlijk knoeide ik regelmatig wat druppels op de wc bril, ik ben zo onhandig als wat. Mijn moeder zei dan: wat nou als papa dat ziet? Dat is toch niet goed, dat is toch vies?

Ik ben nu 33 jaar en ik denk dat ik serieus pas de laatste jaren dacht: dit is helemaal niet vies. Dit is bloed dat uit mijn lichaam komt, en dat is iets gewoons, iets normaals, en bovendien een teken dat ik vruchtbaar ben en dat is toch alleen maar mooi? Doordat ik opgroeide met het idee dat het iets vies was, schaamde ik me ook bij mijn man als ik ongesteld was. Oh jee, als ik maar niet doorlek. Oh jee, als hij maar niet de tampons en maandverband ziet. Belachelijk eigenlijk, als je bedenkt dat een man niet 1x denkt: goh, laat ik eens voor 1x minder stinken op de wc.

Dit stukje van Nynke vind ik dan ook nog steeds goud. Ik heb jarenlang ook gedacht; ik ben de enige vrouw met geurtjes zo af en toe of wat dan ook, maar wat bleek na een gesprek met goeie vriendinnen: dat is dus heel normaal. Een vagina ruikt niet naar bloemetjes (wat ik altijd dacht dat dat de norm was, ja echt waar), een vagina ruikt gewoon naar vagina.

Met mijn zusje had ik er laatst ook een gesprek over. Dat er vrouwen zijn die zichzelf “daar” niet aanraken. Nee, ieuw, bah, vies. Ze wassen zichzelf met een washandje. Een washandje? Je eigen vagina, je yoni, je vrouwelijke kracht waarmee je in staat bent om een kind uit te werpen wil je niet aanraken??

Soms vind ik het jammer dat ik geen dochter heb, dan had ik haar al deze wijze lessen kunnen geven.
Gelukkig heb ik jullie.

 

de yoni part 1

16/10/2017 - 4 reacties

Op Instagram zag ik deze foto van Naomi en ik moest daar laatst weer aan denken. Nouja, niet specifiek aan haar punani, wel aan de functie van schaamhaar.

Je moet begrijpen; de herfst komt eraan. Geen bikini’s meer. Ik ben, op moment van schrijven, hoogzwanger. Ik heb een dikke buik. Ik kan niets zien, daaronder, ik kom er niet eens bij, dus scheren is voorlopig geen optie.

Als vrouw heb je niet zoveel opties. Of je moet waxen, maar dat vind ik teveel gedoe want afspraak maken, en doet pijn en je moet het eerst laten groeien, wel 2 cm lang!! enz enz, of je kan het scheren maar dan krijg je na een paar dagen al stoppeltjes, en toen vroeg ik me dus af: waarom doe ik het nog eigenlijk? Waarom moet ik zonodig een kale poes, voor wie doe ik het nou echt,  schaamhaar heeft toch eigenlijk een functie? Ik weet zo even niet wat voor functie, maar het is er toch niet voor niets denk ik dan.

Toegegeven, ik denk bij deze foto eerst: nah, dit ziet er toch niet uit? Maar iets in mij denkt ook: godsamme wat stoer vrouw. Laat het lekker groeien joh, die jungle. Want wie heeft besloten dat dit niet mooi is? Dat het niet schoon is, dat het iets onverzorgd is?

Wat vind je van schaamhaar, vroeg ik mijn man laatst. “Ja weet ik eigenlijk niet zo goed”, zei hij bloedserieus. “Nooit zo over nagedacht”.
Ik dus kennelijk tot voor kort ook niet.

de lucht en het gras

15/10/2017 - 5 reacties

Op de creche zeiden ze het al. Vorig jaar werd het ook even benoemd. En laatst kwam zijn lieve juf op huisbezoek (ze is echt heel lief, zo’n juf met passie voor haar vak en engelengeduld) en ze zei: “ik versta Adam wel, maar ik ben ook bang dat ik hem juist daarmee lui maak. Qua woordenschat is het prima, maar ik merk qua spraak wel verschil met andere kindjes”.

Zoiets hadden we zelf ook wel door. Mijn vader verstaat Adam nog steeds niet altijd. Dan roept hij verbaast “nee joh, echt waar?!”, als Adam enthousiast een verhaal vertelt, maar mijn vader mompelt daarna in het Indonesisch “ik begreep er niets van”.

Zelf merk ik ook wel dat Adam niet duidelijk praat, maar ik begrijp hem. En ergens vind ik het heel schattig, zijn praat. Dat hij zegt “de jug en de sas”, als hij het over de lucht en het gras heeft. Maar goed, ooit moet je die woorden toch goed uitspreken in de maatschappij he.

Dus nu gaat hij naar de logopedist, aan school, elke week een uurtje. Vorige week was de eerste keer. Ze praatte wat met Adam en had het al snel door want ze vroeg “steek je tong eens uit?”.
“Ahhh”, zei Adam.  Een te kort tongriempje. Dus daarom wou de borstvoeding niet goed op gang komen.

Kwalijk vond ze het. Dat het niemand ooit is opgemerkt, de dokters in het ziekenhuis, het consultatiebureau, de huisarts. Ik had allang door dat je niet kan rekenen op die partijen (ja dit is een sneer, ik weet het).

Hij heeft moeite met de G, de L, de K, en de R, en clusterwoorden. In het ergste geval moet zijn tongriempje toch geknipt worden. Maar dat hoop ik toch niet. Nee, ik ga er gewoon vanuit van niet.
Die jongen zegt straks lucht en gras als de allerbeste.