litoshcomics.org

Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 3 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Des vlogt niet: de favorieten van de maand augustus en september

28/09/2016 - 4 reacties

(here’s the thing (ik heb inderdaad iets met here’s the thing de laatste tijd, ik weet niet hoe ik er weer vanaf kom tips gevraagd plz): ik zou eerst een vlogfilmpje maken, maar ik weet werkelijk waar niet waar ik de tijd vandaan moet halen om te bewerken. Het filmen gaat nog wel, nouja; ik wou het gistermiddag toen terwijl de kiddo’s zaten te eten maar toen begon Joep keihard “old mcdonalds has a farm” te zingen, en lang verhaal kort: het ging niet).

Augustus hebben jullie nog van me te goed want toen was ik op vakantie en het is alweer bijna eind september dusss die doen we er ook even bij. Joe, neem een kopje thee komtie:

Yoga teacher van de maand:
Eh hello: Adriene of course. Wie mij volgt op Instagram weet dat ik de 30 days of yoga doe en ik volg deze. Ze heeft namelijk verschillende maar volgens mij is die van mij iets lichter en daardoor perfect voor mij als yoghi beginneling. And I love it! Op dit moment ben ik bij day 29 en ik had echt niet gedacht dat ik het vol zou houden. Zelfs op vakantie in het bloedhete Marokko (43 graden!!) lukte het nog. Waarom ik DOL op Adriene ben? Omdat ze het super fijn uitlegt voor nerds als ik, omdat ze heel grappig is (zo zegt ze dat je gerust een fart mag laten tijdens een oefening, oh men i love mensen die dat zeggen) en omdat ze ook gewoon even een foutje maakt tussendoor.  Yess, Adriene is mijn nieuwe vriendin.

Boek van de maand:
Dat is “Een klein leven” van Hanya Yanagihara. Het is nu bijna oktober en ik er gaat serieus nog steeds geen dag voorbij dat ik niet aan dit boek nog moet denken. En dat is tot nu toe nog geen enkel andere boek gelukt. Het boek gaat over 4 beste vrienden en beetje bij beetje kom je erachter wie ze zijn, wat ze doen. Het begint bij de jeugd tot ongeveer een jaar of 50 dacht ik. Het meest gaat het boek over Jude, 1 van de vrienden die heel veel heeft meegemaakt, en nouja, voor de rest zeg ik niets. Je blijft maar doorlezen omdat je zo hoopt dat het goedkomt met Jude. Daarnaast speelt het zich af in New York, dat vind ik altijd wel leuk. En wat me verder vooral zo ontzettend bezig houdt en tegelijk ook veel verdriet geeft is dat je als kind een bepaalde basis krijgt (of juist niet) en dat dat je kan tekenen voor het leven. Dat is ook iets wat altijd terugkomt in de boeken van die andere topper: Griet op den Beeck, en dat komt hier ook in voor. Heftig, verdrietig, pijnlijk: bijna redenen genoeg om het boek niet te lezen, maar doe het maar toch.

Marokkaanse kledingstijl van de maand:
dat zijn de djelebba’s. Of eigenlijk: jurken. Ik ben echt gek op de Marokkaanse jurken. Zo kleurrijk, zo stijlvol, zo mooi. Vooral op bruiloften kijk ik mijn ogen uit. Allemaal vind ik ze zo mooi! Ik heb in Marokko een gele en paarse jurk gehaald en ik vind het bijna jammer dat ik ze hier dan niet zo veel kan dragen.

photogrid_1473167064553

Manier om je huis een beetje op leuken zonder dat het veel geld kost:
dat zijn natuurlijk bloemen. I love bloemen! Ja, ja, ik weet wat ik ooit eerder heb gezegd. Maar ik heb deze zomer mijn dakterras vol met bloemen gezet en het ziet er opeens veel leuker uit. Ook in de woonkamer staan nu bloemen en ik word er echt instant (?) vrolijk van. Ik heb nog wat muntjes van de Tuinland die ik kan gebruiken voor korting op planten en ik ga daar zeker 1 van deze dagen heen om wat mooie huiskamer planten te halen.

Lippenstift van de maand:
Deze zomer heb ik nauwelijks make up gedragen: geen foundation, geen eyeliner maar wel lippenstift. En zeker nu de herfst eraan kom ben ik gek op die donkere bordeaux (??) rode kleur. En dan het liefst mat. Ik vond de nummer 8 uit de matt matt matt collectie van Essence, en hij is echt HEEL mooi. Dekt niet in 1x (haha), das wel jammer en bij mij geeft lippenstift ook altijd heel snel af (iemand tips hiervoor?) dat vind ik ook wel jammer, maar voor de rest: love it. Oh en op de foto is ie wat lichter: hij is dus echt een stuk donkerder in het echie.

14469629_10154021836397684_7398531702799560001_n

Facebook challenge van de maand:
Ok luister. Lets face it: al die FB challenge-es zijn rete irritant. Maar bij een vriendin las ik de complimenten-challege. Ik hoefde alleen maar mijn naam bij haar status update achter te laten en ik kreeg een persoonlijk complimentje. En die kreeg ik dus: ontzettend lief en ik voelde me meteen zo fijn! Dus ik besloot mee te doen en ik kreeg daar een heel vrolijk blij gevoel van. Wat mij opviel: dat iedereen in mijn lijst van die lieve leuke mensen zijn die ieder een eigen uniek talent hebben (ik kon heel makkelijk complimentjes maken) en ik kreeg ze ook nog eens meteen terug. Nahhhh, echt love it. Doe mee, zou ik zeggen.

14517532_10154021836002684_2135557231743027324_n

Serie van de maand:
dat is, natuurlijk, Narcos seizoen 2. Die kwam in september uit en men do I love deze serie. Ik kan je nu alle feitjes over Pablo Escobar vertellen (tijdens een vluchtpoging zat hij in het bos met zijn vrouw en kinderen en zijn dochtertje had het koud en toen heeft Pablo tonnen papiergeld in de fik gestoken om het warm te maken. OMG!!?). De serie gaat dus over het leven van Pablo Escober. Ik vind de sfeerbeelden ook mooi (in Columbia) en ik ben dus helemaal verliefd op Wagner Moura (ik vind hem zelfs een beetje sexy als Pablo Escobar, maar dit moeten jullie maar snel vergeten).

wagner1

Celebrity thing wat ik echt niet ga volgen van de maand:
here’s the thing (haha): ook ik was in schok ja toen ik las dat Brangelina geen Brangelina meer was. Ik las elk nieuwtje want omg why why? Maar toen zag ik dit ontzettende grappige filmpje. En toen dacht ik: nee Des. No more. Dus nu lees ik niets meer over Brangelina.

Insta girlcrush van de maand:
Ik was een beetje aan scrollen hier en daar en toen kwam ik bij FroGirlGinny. Zo ziet ze eruit en daar hoef ik verder geen uitleg bij te geven denk ik (en ze is ook zo’n vrolijkerd!)

14470552_10154021836462684_1790685060623286921_n

Joe, dat was het weer, tot de volgende maand, kusjes.

Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.

Des Moedert: mama moet jij een luier aan?

27/09/2016 - 3 reacties

bb6af706c8077415a6842a6293a8e108

Het was in de middag. We wilden net weg, ik weet niet meer waarheen maar kennelijk was het iets belangrijks want we waren al laat en ik was aan het stressen.”We zijn  al laat jongens!”, riep ik door het huis. De jongens luisterden niet. “Kom op nou”, zei ik erbij. Ed was bezig met een toren te bouwen van Lego blokjes.. “Eerst dit afmaken”, zei hij. “Nee straks”, zei ik. “Huh?”, zei Joep. Joep zegt vaak “huh”.  Het kan een echte “huh” betekenen of een “ja”.
Altijd een beetje afwachten.

“Kom op nou jongens”, riep ik weer. Oteeeee, zei Ed met een zucht. Hij kan nog steeds de “k” niet zeggen. Trap af, schoenen aan, veters dichtstrikken, jassen aan. Dan ik nog. Ik deed mijn sokken aan, ik wilde mijn schoenen aan doen, maar toen zag ik dat ik nog steeds mijn joggingbroek aanhad.
Shit.

Joggingbroek uit dan. Dat kan vast wel over de schoenen, want ik had geen zin om ze weer uit te doen. Shit, dat ging dus niet. Ik probeer de pijpen van mijn broek toch over mijn sneakers heen te trekken, maar nee.

Zo sta ik dan, in de gang met mijn broek over mijn enkels. En juist op dat moment, uiteraard, willen Ed en Joep tikkertje spelen. Om mij heen rennen ze rondjes. Ik roep nog “nee jongens niet doen, mama moet eerst even zitten”.  Maar ze gaan maar door dus ik waggel door de gang met die broek over mijn enkels en het gaat goed voor heel even, maar dan val ik om.

En terwijl ik lig, in de gang, op mijn rug, met mijn benen hoog in de lucht en mijn joggingbroek over mijn enkels zie ik Ed zijn hoofd over mij heen.

“Moet jij een luier om, mama?”

Des bloeit: hier dan eindelijk een stukje over ayahuasca

25/09/2016 - 7 reacties

14369970_1254661797888382_8012601933241790496_n

 

Nou hier dan schatjes. Een stukje over ayahuasca. Die overigens echt al heel lang in mijn concepten stond. Ik vind het namelijk echt heel moeilijk om uit te leggen hoe ayahuasca echt werkt. En ik merkte ook dat elke keer als ik verder wou schrijven ik heel graag wou duidelijk maken dat het 1. niet schadelijk is 2. geen drugs is, in ieder geval niet als cocaine heroine of meer van dat soort shit en vooral 3. ik jullie echt niet het idee wil geven dat ik jullie wil overhalen of over wil komen als “die ene gek die het continue over ayahuasca heeft. Maar goed. Loslaten and lets go:

Wat is ayahuasca?
Nogmaals, ik vind het ontzettend moeilijk uit te leggen wat ayahuasca precies is. Ik heb het inmiddels 6x gedaan en nog steeds is het voor mij een groot mysterie hoe ik door deze plant zoveel verder ben komen in mijn leven. Wat ik heel belangrijk vind is om te zeggen dat het geen drugs is. Verwacht geen “high” of “een lekker tripje” of dat je er “lekker van gaat spacen”. Niets van dit alles. Ayahuasca heeft ook geen verslavende werking.  Ayahuasca is een plant. Hiervan kun je thee maken, en dit drink je dus op. En ja, daar ga je dus van hallucineren waardoor vooral je onderbewustzijn naar boven komt. Yes, zijn jullie er nog? Lees oa dit stukje erover en verder staat er op Netflix de documentaire “DMT: the spirit molecule” die beter uitlegt hoe DMT werkt (huh? ja gewoon kijken). Verder heb ik laatst deze documentaire gezien en die is het ook meer dan waard om even te bekijken.

Waar is het dan “goed” voor?
Voor jezelf. Tijdens een ayahuasca reis kunnen er thema’s naar boven komen die goed voor je kunnen zijn. Waar je aan kunt werken. Wat je nodig hebt. Ook oud leed of pijn van vroeger (of vorige levens) kunnen naar boven komen. Ayahuasca helpt je hiermee om te gaan en dit te verwerken. Verder geeft ayahuasca je precies dat wat je aankan of nodig hebt. En geloof mij: je kan meer aan dan je weet.

Waar doe je dit?
Er komen steeds meer plekken in Nederland waar je het kan doen. Ayahuasca is niet iets wat je zelf maakt of koopt en ff in je eentje opdrinkt. Dit wordt zelfs sterk afgeraden. Tijdens een ceremonie is er altijd hele goede begeleiding: mensen die veel ervaring hebben met ayahuasca en die jou kunnen helpen als je het moeilijk hebt tijdens je reis. Zelf heb ik een paar ceremonies gedaan bij de Zilverboom en inmiddels doe ik het in Groningen, lekker dichtbij.

Hoe gaat zo’n ceremonie in zijn werk?
Dit verschilt denk ik per “ceremonie”. Meestal mediteer je even en kun je een intentie opschrijven. Vervolgens drink je de thee en dan kan je heerlijk liggen op een matras. Dekens zijn vaak aanwezig. Er wordt muziek afgespeeld en vervolgens is het go with the flow. In Groningen wordt er zelf muziek gespeeld en er wordt bij gezongen. Muziek en zang kan ontzettend mooie en handig zijn tijdens je reis: het helpt je echt dieper en verder te aan. Er is soms ook plaats voor een “stilte-ceremonie” :zonder muziek en zang dus. Ook heel mooi en indrukwekkend. Na een ceremonie staan er eten en drinken klaar (wel zo handig; zie de vraag over de voorbereiding).

Wat gebeurd er tijdens zo’n reis?
Tja. Ook zo moeilijk uit te leggen en heel verschillend per persoon. Mijn zusje voelt bijvoorbeeld heel veel, ik ben vooral visueel ingesteld en zie veel beelden. Het is alsof je droomt maar tegelijk ben je wakker en kan je ook gewoon dingen blijven doen (praten, zingen, bewegen). Zie oa deze pagina; dit is wat veel mensen zien tijdens zo’n reis: veel kleur, veel bewegende beelden. Ik zie ook veel aardse dingen: natuurlijk, de amazone, de aarde. Wat altijd terugkomt bij mijn reis is mijn jeugd en ik ga altijd terug naar Afrika en de slaventijd.
Ook zie ik vaak donkere monsters (demontors??); dit klinkt eng maar ik weet dat dit mijn ego is die mij probeert af te leiden tijdens zo’n reis.

Hoe weet je waar je aan moet werken?
tja, dat weet of voel je gewoon. Nogmaals; heel moeilijk uit te leggen.

Eh ja ok,  maar dat overgeven?
Het beeld van ayahuasca die iedereen heeft: het overgeven. Letterlijk en figuurlijk ja. Dat is troep die je in je lichaam hebt, en ook dat kun je letterlijk en figuurlijk zien. Als je niet wil overgeven vraag je jezelf dan af: waarom niet? Durf je niet? Waar ben je bang voor?

Ik vind het heel leuk maar ook wel eng
Nummer 1 opmerking die ik krijg als ik iets vertel over ayahusca. mensen zijn bang voor een “bad trip” of, zoals een paar vriendinnen van mij zeggen “wat nou als ik te zien krijg dat ik het uitmoet maken met mijn vriend?” of “wat nou als er iets naar boven komt wat ik juist heel veilig heb weggestopt?”.  Dat is natuurlijk je angst. Waarom is dat je angst? Waar ben je juist daar bang voor? En wat nou als je het misschien wel erg zwaar en moeilijk krijgt maar dat je ook weet dat op het lange termijn goed voor is: ben je dan nog bang?

Is het niet slecht om het vaak te doen?
Nee. Is het slecht om aan jezelf te werken? Ayahusca heeft geen verslavende werking. Daar is het juist te heftig voor. Wat misschien wel verslavend is is gewoon echt de liefdevolle omgeving waar je in zit.

Ik voel me vandaag zo down: ff ayahuasca doen hoor dan gaat vast alles over.
Ja, haha. Dat dacht ik ook. Toen werd ik tijdens zo’n reis mooi met beide benen op de grond gezet. Zo werkt ayahuasca dus niet. Ayahuasca geeft je een handleiding, maar gaat niet zorgen dat je je happy voelt. Dat moet je zelf doen.

Wat voor mensen doen ayahuasca?
dat is zo verschillend en vind ik elke keer weer zo mooi om te zien. Bij mijn laatste ceremonie zat ik naast een meisje die psycholoog is. Verder zijn er studenten, huisartsen, leraren, mensen die zo je buren kunnen zijn: kortom: nee, het is echt niet zo dat er alleen maar “standaard” geitenwollen sokken types” zitten.

Als het zo goed is, waarom weet dan niet de hele wereld ervan?
Dat dacht ik ook, toen ik het nog niet gedaan had. Maar nu snap ik het zo goed: ayahuasca is geen verkoop middeltje voor geluk. als je met die intentie de reis gaat beginnen ga je jezelf tegenkomen. En er zijn natuurlijk tig mensen die zo last hebben van hun ego die er bijvoorbeeld niet in geloven.

Kan iedereen het doen?
Nee. Er zijn bepaalde medicijnen waarbij het niet handig is om ayahuasca bij te doen. Dit wordt altijd van te voren van je gevraagd en je krijgt ook een lijst mee.

Wat voor voorbereidingen kan je doen?
Een licht dieet wordt aanbevolen. Op de dag zelf is het handig dat je helemaal niets eet. Zie oa hier.

Ik hoop dat het hiermee een beetje duidelijk is voor iedereen. Deze vragen krijg ik meest te horen en ik heb ze beantwoord nav mijn eigen ervaring.