litoshcomics.org

oh henk

26/02/2017 - 1 reactie

Henk, die ken ik heust wel langer dan vandaag. ik ken Henk nog in de tijden dat ik Twitter had.  En van zijn stukjes met bn-ers in de VK-magazine natuurlijk.  Nooit geweten dat hij een blog had, en toen zei Suus dat opeens.

Elke dag lees ik nu zijn stukjes op zijn blog. Vlak voordat ik ga slapen, of in de ochtend even snel voordat ik de kids naar school breng. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik pas nu zijn blog ontdek.

Ik hou van nieuwe dingen ontdekken. Blogpareltjes, stukjes die ik echt voel tot in mijn buik. Dat kunnen rauwe stukjes zijn, verdrietige stukjes, of juist hele simpele grappige stukjes. Aaf natuurlijk, die kan dat doen. Maar ook de stukjes van Jacqueline Veltman. Ik kan keihard lachen om haar stukjes over haar (wijlen) kat Boris V. Maar ook oprecht verdriet voelen toen haar moeder overleed. En dan nu dus die Henk.

Een goede schrijver ontdekken gaat bij mij in dezelfde fase als een serie ontdekken op Netflix. Ik kan erin verzuipen, op een fijne manier. Ik wil alles over de serie weten. Waar komt het verhaallijn vandaan? Wie zijn de personages, door wie worden ze gespeeld, en in welke films spelen ze nog meer?

Ik heb dat nu met Henk.  Henk woont niet in Amsterdam (dat dacht ik) maar in Eindhoven. Hij moet wel vaak naar Amsterdam. Dan neemt hij de trein, en daar schrijft hij stukjes over waar ik dan om kan lachen, bijvoorbeeld deze. Henk zit onder de tatoeages. En zit op boxen. En hij is gescheiden. En hij heeft een bardagaam die Oscar heet  (ik zit er nu aan te denken om dat ook aan te schaffen. Is toch leuk? Voor En en Joep?) . Dat zijn veel en-en, maar zo lees ik zijn stukjes. Oh, hij zit op boxen. Oh hij is gescheiden. Maar wanneer dan precies? Ik lees steeds verder en kom steeds bij het moment dat het kennelijk net was gebeurd. Zijn stukjes worden verdrietiger, angstiger, bozer.

Henk heeft ook 2 kinderen. Daar schrijft hij natuurlijk de mooiste stukjes over. Het is niet cliche mooi, maar misschien ook juist wel.  Zo herkenbaar (Henk weet niet zo goed wat hij met “herkenbare” reacties aan moet).
Hij durft te schrijven dat hij boos wordt. Dat hij snauwt. Dat hij ze afkoopt want hij heeft een schuldgevoel, want natuurlijk: hij heeft met de moeder gebroken. En ze mochten ook al niet zijn tussenwoning.. Ik ga nu ophouden met linkjes plaatsen, jullie moeten zelf maar zijn blog lezen.

Soms is Henk boos. Heel erg boos. Gefrustreerd. Hij schrijft er dan over. Zijn boosheid spat van het scherm. Ik zie voor mij hoe hij keihard op zijn toetsenbord typt. Tik, tik tik, godverdomme, hoe kunnen ze. Ik denk dat Henk ook veel boosheid in hem heeft. Zo af en toe last heeft van zijn ego. Van angsten. Die komen voor in zijn dromen, heftige dromen. En juist daarom vind ik het natuurlijk zo dapper van hem dat hij dan wel ayahuasca aandurft (maar waar hij te weinig over schrijft, wat ik ergens ook wel begrijp natuurlijk).

Henk lijkt mij iemand met veel verdriet. Met wat onzekerheid in hem. Iemand zei eens dat hij soms arrogant overkomt, maar dat is schijn. Een beeld dat hij misschien wil vormen, voor de buitenwereld expres. Omdat hij niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Met anderen. Met zichzelf. Hij wil heel graag, maar hij wil ook niet. Hij kan het wel, maar misschien ook niet. Terwijl ik alleen maar denk: het is ook maar een man, die Henk. Een vrijgezel. Een vader. Een ex. Een zoon. Een (half,nee)broer.  Een schrijver. Die het zo goed wil doen, maar die het juist zo goed doet. Nu al. Maarja. Dat moet Henk zelf ook kunnen zien.

Ondertussen heb ik zijn blog bijna uit. Gelukkig zijn er zijn boeken nog. Ik heb het er maar druk mee.

 

 

hulp vragen

26/02/2017 - 3 reacties

Eind vorig jaar / begin dit jaar zei opeens iedereen het tegen mij. LOML, mijn moeder, mijn zusje, mijn schoonzusje, mijn beste vriendin R.  “Des je moet leren om hulp te durven vragen”. Laatst nog in de auto, zei mijn moeder: Des, als je niet om hulp vraagt weet ik ook niet of ik je moet helpen. Simpele kwestie, zou je denken.
Ik moet leren hulp vragen.
Alleen: ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Ik vind hulp vragen eigenlijk ontiegelijk godverdomme klote moeilijk.

Hulp vragen staat voor mij als falen. Als het niet alleen kunnen afhandelen. Ik wil alles alleen kunnen oplossen. Hulp vragen is je kwetsbaar op moeten stellen. Hulp vragen is mensen toelaten. Mensen vertrouwen. Hulp vragen is toegeven dat je het niet alleen kan. Je hebt iemand nodig. Ik hou er niet van om iemand nodig te hebben.

Alleen merk ik wel steeds meer dat ik wel hulp nodig heb. Vooral in tijden dat ik veel alleen ben met de kids, en ik ben vaak alleen de laatste tijd. Er zijn momenten dat ik zo moe ben, zo ontiegelijk moe, dat ik niet meer kan. En op dat moment weet ik: shit. Ik had gisteren dus al hulp moeten vragen.

Het stomme is, ik vind mensen die mij om hulp vragen leuk.  Ik vind het zelf wel leuk om mensen te helpen. En ik help graag, echt! Dus waarom vind ik het zelf nou zo moeilijk om hulp te moeten vragen?

Ik heb het antwoord zelf al: omdat ik “het alleen kunnen doen” zie als iets perfect. Alleen dan ben ik goed genoeg. En als ik hulp moet vragen, dan ben ik dat dus niet. Dan faal ik. Ik moet dus eigenlijk leren om nu al goed genoeg te zijn. Nu. Altijd. En niet “pas dan”.

Wie kan mij hiermee helpen?

(Touche die laatste zin)

 

kletspraat

22/02/2017 - 3 reacties

Soms zie je van die quotes, of nouja, soms wordt het kletspraat genoemd op blogjes of in magazines: leuke uitspraken van kinderen. Ik vind ze nooit echt grappig. Het zijn toch gevalletjes van “je had er bij moeten zijn”. Bovendien denk ik (nee, ik weet dit zeker) dat mijn kinderen veel grappiger zijn.

Laatst stond ik in de keuken, voorover gebogen omdat ik iets uit het keukenkastje wou pakken. Ed kwam voorbij en klapte op mijn kont. Toen zei hij met een grijns: net zoals papa altijd doet.

alleen spelen

22/02/2017 - 10 reacties

Ik ken een meisje via internet. Ik volg haar oa op Snapchat en ik zie regelmatig dat zij hele dingen alleen kan doen: een deken haken (!!), tekenen, klusjes in het huis, terwijl haar 2 kleine meiden zich prima alleen rustig (!!) vermaakten. Met bewondering kijk ik naar haar filmpjes.

Het is nu namelijk vakantie en Ed en Joep zijn dus samen thuis. Het valt me deze week weer eens op: Ed kan zich moeilijk alleen vermaken.

Joep; die kan lekker alleen spelen. Ik denk dat dat de reden is dat hij nog steeds (ja inderdaad) moet wennen bij de psz . Hij heeft simpelweg geen interesse in andere kindjes. Hij vindt het veel leuker om alleen te spelen. Laatst nog: het was lekker weer en Joep ging op het dek alleen rondjes rijden met zijn tractor. Dat zou Ed nooit doen. Net zoals Joep zich prima kan vermaken met zijn autootjes, zijn treintje, zijn lego, of zijn keuken. Het is geen kind die “uren alleen speelt”, maar wel heel handig voor mij dat ik net tijdens die momenten wat tijd voor mezelf heb.

Ed wil het liefst de hele dag vermaakt worden. Dat gevoel heb ik tenminste. Ik moet met ideeen komen en het liefst wil hij dan samen met mij of Joep spelen. Hij kan zich soms ook heel vervelend vervelen. Nou heb ik niets tegen kinderen die zich vervelen, ik heb ooit eens ergens gelezen dat het zelfs ergens goed voor is, maar Ed slentert dan wat door het huis heen en zoekt dan echt een bepaalde afleiding. Mama mag ik een koekje / met jouw telefoon / met jou spelen?
Zijn er echter andere kindjes, op een feestje bijvoorbeeld of de speeltuin, dan vermaakt Ed zich prima. Hij vindt het hartstikke leuk om onder de mensen te zijn.

Het feit dat Ed continue vermaak nodig heeft maakt ook voor mij het moederschap vermoeiend. Daar moeten we wat aan doen, dacht ik laatst. Want ik vind het echt belangrijk dat je ook alleen prima kunt spelen. En toen moest ik dus weer aan dat meisje denken. Ze had er ooit eens een blog over geschreven hoe ze dat deed (want het was andere mensen kennelijk ook pgevallen hoe fijn haar kinderen zich alleen konden vermaakten). Haar tip: van jongs af aan had ze haar dochters een bepaald schema geleerd: van zo laat tot zo laat speelt ze met haar kinderen, en vervolgens had ze even tijd voor haar zelf. En dan weer iets leuks doen met de meiden, en dan weer iets voor haar zelf. Het was een schappelijk schema ook nog en het hielp haar echt.

As we speak ben ik het sinds vorige week aan het toepassen. Ik wil alleen nog een kookwekker oid halen zodat het ook voor Ed duidelijker is hoelang een half uurtje echt duurt.  Mijn *kuch* experiment is nog te kort om er duidelijke conclusies aan te verbinden (,..)maar goed; ik schrijf dit stukje nu terwijl Ed een boekje aan het lezen is.
Dus.

(hebben jullie misschien tips / advies? Moeders en vooral ook niet-moeders?

 

 

eten

22/02/2017 - 3 reacties

Jongens, jullie moeten stoppen met al die mailtjes en lieve berichtjes en kaartjes vanuit het hele land om te zeggen dat jullie zo blij zijn dat ons Joep nou eindelijk goed eet hoor.

Ok, grapje, grapje.

Het feit dat het niemand ervoor interesseert was voor mij wel weer een lesje: waar had ik me al die tijd (2,5 jaar!!) druk om gemaakt? Nou ja over het feit dat hij dus nauwelijks at dus.

Maar dat is dus voorbij. VOORBIJ! VOOR FUCKING BIJ! Ik durf het zelfs hardop te zeggen. Omdat ik de kwaadste niet ben: hierbij mijn tips:

  • niet de meest originele tip maar: eet samen aan tafel. Hebben wij heel lang niet gedaan. Omdat ik het handiger vond om, ja nu ga ik het gewoon zeggen, voor de tv te eten. Ging veel sneller, veel makkelijker, er was afleiding. Maar toen ik vervolgens op feestjes kwam en zag hoe andere kinderen netjes aan tafel gingen zitten en mijn kinderen gewoon op de bank bleven zitten wist ik: hier moet verandering in komen. Aan tafel dus, met de tv uit. MAAR als jouw kind wel eet met de ipad of telefoon erbij, dan zeg ik: lekker doen.  Ook die fase gaat heus voorbij en persoonlijk vind ik het belangrijker dat ze gewoon eten en heb ik ook niets tegen de ipad of de telefoon of de Nintendo DS of de Playstation 4 (heeft LOML net gekocht met smoes “dan kunnen we later met z’n allen Fifa spelen).
  • onderhanden: helpt soms wel. En als het helpt: waarom niet. Ik zei vaak: eet een paar happen, dan krijg je daarna je toetje. Maakt dit mij een slechte moeder? Maybe. We zien het wel over 20 jaar.
  • grapjes, liedjes zingen, de dag bespreken: ben ik super slecht in. Vooral op het laatst toen het alleen maar elke dag strijd was bij het avondeten. LOML kan het wel. Die vertelt verhaaltjes, maakt grapjes, zingt zelfbedachte liedjes. Ed en Joep moeten keihard lachen, zijn zo afgeleid en we zijn weer 5 hapjes verder.
  • verstop je groente. Ik zeg: spaanse tortilla, groente muffins, courgette pannenkoekjes.
  • zoek uit wat je kind echt lekker vindt. Joep is gek op bloemkool en gegrilde zalm. Vreet ie zo een bord van leeg. En soep ook. Dus hup: alle groenten die je kunt vinden in een kom, bouillonnetje erbij, staafmixer en klaar ben je.
  • ja en nu komt het, ook ik ben de moeder die het gewoon gaat zeggen, maar laat los. Laat echt los. Ik zat op een gegeven moment met zo’n stresskop aan tafel omdat ik de hele dacht alleen maar kon denken “och het avondeten moet ook nog”. Dat voelde Joep natuurlijk ook feilloos aan waardoor het eten sowieso een strijd werd. Ik liet op een gegeven moment alle verwachtingen los. Dan maar niet meer zelfs 3 hapjes, alles was mooi meegenomen en anders niet. Morgen weer een dag. Wat ook erg hielp is dat het mij opviel dat Joep overdag wel goed at. Dat vond ik dan genoeg. Op dit moment eet Joep zelfs soms beter dan Ed want Ed is nu heel erg afgeleid aan tafel en zit alleen maar te klieren.

Als ik ook maar 1 moeder over de hele wereld, 1 radeloze moeder die met haar handen in het haar zit elke avond weer omdat haar kind weer eens weigert om z’n mond open te doen, als ik ook maar 1 moeder kan helpen, nou dan is mijn missie volbracht hoor.