Met vriendin M

11/08/2008 - 0 reacties

ging ik afgelopen zaterdag naar de Ikea.

Hier moet eigenlijk eerst tekst en uitleg bij:
Het is uit tussen M en haar vriend. Zoals een echte vriendin steun ik haar, want het zijn moeilijke tijden, zoals elke vrouw dat weet. We kijken Sex and the City, we shoppen ons een gat in het hand, en vervloeken samen alle kerels op de hele wereld. Vriendin M belt me als haar ex weer eens belt en haar mist (ik zeg: oprotten met die gast), als hij boos is (ik zeg: oprotten met die kerel),of als hij gewoon vriendschappelijk wil doen (ik zeg: gewoon oprotten met hem).
Vriendin M woonde met hem samen, maar was gelukkig heel slim door het flatje op haar naam te zetten. En de hele uitzet te claimen. Ex werd gewoon mooi het huis uitgezet. Zo doen we dat, dames. Ex nam wel het tvkastje en een mooi rood kastje mee.
Vandaar dat vriendin M en ik dus naar de Ikea gingen. Voor wat kastjes.

Nou had ik eerst echt niets met Ikea. Ik zei nog zo tegen M: het is verdorie dat je liefdesverdiet hebt, maar anders stik je mooi in je Ikea.
Want lopen in de Ikea duurt zo lang, en ik weet nooit wat ik moet kopen omdat ik qua huis inrichten zo a-creatief ben als het maar kan. Maar goed, met een vriendin die liefdesverdriet heeft naar de Ikea gaan is natuurlijk een stukje therapie.
De twee kastjes die we zouden kopen zouden het allereerste meubilair zijn wat gekocht is na de ”experiode”. Het flatje zou nu immers een nieuwe fase ingaan, een fase van de “vrijgezelzijn-periode”, van “lerenvanhetverdriet-periode”, in dit flatje zou vriendin M gewoon een sterke vrouw zijn/worden, iets wat we allemaal zouden zijn/worden na liefdesverdriet.

Na tig rondjes in de Ikea ( ik was de hele tijd aan het dromen bij de woonkamers “oh, zoiets wil ik ook!” of “das ook een goed idee!, ) en vriendin M de hele tijd riep: DEHEEEES, SCHIET NOU OP!!, kwamen we bij de kastjes. Het zal wel niet “kastjes” heten, maar voor het gemak noemen we het maar zo.

Een (1) kastje was rood. De andere was wit. “Welke moet ik nemen”?, vroeg vriendin M. “Die rode”, zei ik. “Maar die rode heeft ex ook”, zei vriendin M.
“Heel goed”, zei ik. Dan nemen we dus mooi de witte kast.

Zo gezegd, zo gedaan. Een kastje, twee afwasborstels en twee dozen verder zaten we uit te rusten in de Hema.
“Ik vind het toch wel jammer, het was ons flatje”, zei vriendin M.
“Maar nu is het helemaal je eigen plekje”, zei ik toen.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter