Ik wil een betere band

25/09/2008 - 0 reacties

met mijn poes.

Ja, ik zie u al denken.

Maar dat bedoel ik uiteraard niet.

Kiedis en ik, nou ik weet het niet. Het is niet altijd comme si, comme sa. De ene keer verblijdt hij mij ‘s ochtends met lieve kopjes tegen mijn knie, de andere keer zet ie z’n nagels in m’n polsen zodra ik em wil optillen. Dan springt ie op de tafel om languit op de Glamour te liggen (die ik uiteraard net aan het lezen ben) en tevreden te spinnen, dan blijft ie netjes zitten op de bank. En bij foto’s menschen, nou niet 1x kan ie leuk lachen. Altijd zuur kijken, en net als ik op het knopje druk (Kiedis, kijk dan!), kijkt ie heel arrogant de andere kant op.

Dus of arrogant doen:

Of ogen dicht doen:

Of gewoon zuur kijken:

Dus ik snap gewoon niet waarom Kiedis niet altijd normaal kan doen, en ook vooral lief zijn en af en toe eens op mijn schoot zitten. Meer vraag ik niet. 

Nou goed. Stiekem snap ik Kiedis wel een beetje. Als ik z’n kont namelijk zie wijs ik er naar en zeg ik: dikke kont. Of ik aai z’n buikje en zeg: dikke buik. Of ik kriebel em net onder z’n nekje en zeg dan: dik kopje.
Tja. Ik zou ook niet vrolijk worden als mensen dat bij mij doen. Mij aanwijzen en zeggen: vetzakkont. Een aai over mijn hoofd en dan zeggen: lelijk hoofd. Ik zeg maar wat.

Dus vanaf nu ben ik heel lief tegen Kiedis. Ik aai em en zeg: wat ben jij ook een knapperd. Ik kriebel z’n zachte buikje en zeg: nou er heeft hier iemand getraind hoor!
Alles voor de poes, nietwaar.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter