Nou ik heb dus inmiddels

10/11/2008 - 0 reacties

mijn eerste dagje bij mijn eerste opdracht gehad. Die was, afgezien van het “kennismakingsrondje”*, wel fijn.

*het kennismakingsrondje: samen met je directe collega/begeleider een heel rondje door het gebouw om..nouja kennis te maken he. Wie dat heeft bedacht mag neergeschoten worden. Want wie onthoudt in hemelsnaam al die tig namen en achternamen, en het keer op keer vertellen wie je bent, hoe je heet, waar je vandaan bent, en wat je taken zijn, verveelt. Daarnaast; hoe vol schaamte is het als jij wat in het midden staat terwijl je nieuwe collega’s verveeld naar je zitten te kijken?

Maar voor de rest menschen, het is te doen hoor. Ik zit in een klein pittoresk dorpje een aantal kilometers van Amsterdam af. In the middle of nowhere, dat dan weer wel. De kantine is zo groot als mijn kamer, koffie en thee worden ouderwets gezet (in plaats van zo’n handig automaatje), het licht in de wc moet je zelf aandoen (in plaats van die handige sensorlichtjes), de bureaus zijn niet herstelbaar, het archief bestaat uit 1 kast, en ga zo maar door. Maar: ik heb internet, ik werk alleen, ik leer, en ik kan in m’n oudste niet hippe kleding en¬†zonder make up naar werk.( in plaats van de hipheid in Amsterdam).

En toch. Ik mis ze. Ik mis collega M met wie ik verdorie geen rondjes Albert Cuyp kan doen (M zou hier trouwens nooit kunnen werken. Ze zou zeggen; what, ik in een boeredorp, vergeet het maar. En dat met haar charmante Surinaamse accent), ik mis collega S die altijd in is voor praatjes met mij (mijn collega’s zijn niet zo spraakzaam heb ik gemerkt. Later berichtgeving volgt), ik mis collega N, en Z, en S en S, oh ik mis ze allemaal.

Zucht. Het is maar voor een half jaar en nou ja, stiekem ben ik toch zelf ook wel een boerinnetje.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter