Of ik het wel naar m’n zin had,

19/11/2008 - 0 reacties

inmiddels na mij eerste week vroeg ze. Mwahhjawel, mompelde ik wat. Ik weet nooit zo goed wat je moet zeggen tegen mensen die jou nog aan het inwerken zijn. Zeg je: nou nee, niet echt, dan zal ze denken dat het aan haar ligt. Zeg je ja dan denkt ze mooi, zij zit hier dus wel even.

The thing is, ik zit hier nu anderhalf week en nee, ik heb het er totaal niet naar mijn zin. Het is dat ik nog net niet met tegenzin naar mijn werk ga (dat ligt aan Edwin Evers in de morgen, denk ik), maar eenmaal op werk weet ik uit verveling gewoon niet wat ik moet doen. Mijn dag bestaat voornamelijk uit mailen, mailen, en mailen. Webshops bekijken,(niets kopen), bloggen, stukjes schrijven, nieuwe dingen ontdekken op het internet, lijsTjes maken (en me daar niet aanhouden), en ok vooruit een aantal uurtjes werken. Dat ligt het niet aan het werk wat er niet is, maar wel aan het werk wat saai is en waar ik binnen een paar uren klaar mee ben. Ik tel de uren af naar de pauze, waarbij ik naar de Vomar ga om wat tijdschriften te lezen, en vervolgens weer terug naar werk, en ik de uren aftel tot ik naar huis kan. Het is saai, zo saai, en vooral dood.

Werk kan saai zijn, maar dan zijn er meestal nog collega’s die er een leuk dagje van weten te maken. Met weemoed denk ik terug aan M, met wie ik oldschool liedjes op Youtube ging zoeken, elke dag een rondje op de Albert Cuyp deed, wat zeg ik: zelfs op de vrijdag bleef ik nog extra uurtjes op werk vooral omdat het gezellig was. Ik denk aan collega N die mij keer op keer opvrolijkt, aan collega S die elke maandagochtend vrolijk maakte.

Hier is er niets van dat alles. Ik voel me het vijfde wiel aan de wagen, er word niet 1x aan me gevraagd hoe mijn weekend was oid. En nee ik ben de sociaalste niet, maar ik doe wel mijn best, ik vraag hun wel hoe het gaat, ik probeer mee te praten, maar stuk voor stuk blijven ze stugge west-Friezen.

Daarnaast zit ik in mijn “ik weet niet wat ik wil’ fase, volgens Nobiles een fase waar elke midtwintiger en vooral net-afgestudeerde in kan komen. En ik zit hier, want ik weet echt niet wat ik wil. Wil ik in Amsterdam blijven, in de omgeving, de Randstad, of terug, vlakbij my love ones, waar de huizenprijzen nog prima te doen zijn? Maar dan denk ik: verdorie Des, je bent nog jong, nergens iets waar je aan vastzit, waar maak je je nou in hemelsnaam druk om?

En vervolgens lig ik weer op mijn rechterzij om verder te piekeren.

Dus na een anderhalve week doe ik nog steeds mijn best om elke dag op werk het leuk voor mezelf temaken. Ik schrijf vele stukjes (er komt hier ooit een boek van menschen), mail me te pletter met mijn lieve vriendinnetjes die mij natuurlijk steunen, en

ik schenk nog maar een kopje thee in.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter