Ok, het is dus zo dat

19/12/2008 - 0 reacties

ik normaal helemaal geen fan ben van Marco Borsato.  Zijn liedjes moeten een zogenaamde filosofische inbreng hebben, wat niet het geval is, want wat is nu in hemelsnaam filosofisch aan dromen die bedrog zijn, de waarheid of meer van dat soort simpele zinnetjes.

Maar dan is daar opeens Dochters. Die ik elke ochtend hoor bij Edwin Evers, elke middag bij Dennis Ruyter en elke namiddag, in de auto terug, bij Lindo Duval. En elke keer zing ik keihard mee want wat is ze MOOOI, wat staat de tijd HAAR GOED, ze is weer THUIS, vandaag is de GROTE DAG, maar waar ze ook mag zijn, IN MIJN OGEN BLIJFT ZE ALTIJD KLEIN…oh en het is gewoon het eerste liedje van Marco Borsato wat kippenvel geeft, zo tijdens de koude decemberbaand.

Ik ben zowieso een sucka wat betreft liedjes over vader-dochterband. Zo was er laatst dat liedje van mr Vandross “Dance with my father”. Ik zeg: prachtig, een klein traantje in mijn rechterooghoek (das niet waar, maar toch, het had gekund).

En nu we het toch over vaders hebben: ik mis de mijne. Hij is nu ons huis in Indonesia aan het verfen, en ik zie het voor me, hoe hij dat doet, heel precies en als het klaar is, heel trots. Ik zie voor me hoe hij praat met zijn broers, grapjes maakt met mijn nichten, en boos wordt op de weer zoveelste corrupte politieambtenaar.
Ik mis hem omdat ik hem niet zomaar kan bellen als ik bang ben, ergens alleen voel, mijn fietsband lek is, of niet snap waar dat ene knopje in mijn auto nou voor bedoeld is.
Papa komt pas eind januari terug, en daarna gaat hij steeds langer en langer tot hij met de vut gaat en voorgoed terug gaat naar Indonesia.

Mij alleen achterlatend. Verdorie.

ps. Hiep Hiep hoera, hij is trouwens ook vandaag jarig!

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter