Zoals ik zei,

10/12/2008 - 0 reacties

hier spreekt een verlaten kind in het koude Nederland waarvan beider ouders vertoeven in het zonovergoten Indonesie. Niet voor een paar schappelijke weken, nee ze trekken er gerust een 2tal maanden voor uit. Geeft niets, we redden ons wel.

Zo verblijft mijn zusje doordeweeks in la residence des parents, en ik ben er in het weekend. En soms slaapt mijn zusje er dan ook en dan dwing ik haar samen te slapen in 1 bed want ik kan niet alleen slapen slapen we gezellig samen.

Zo ook vorige de week. Ik zei nog tegen zusje: zal ik de deur openlaten want anders blijft Kiedis miauwen. En toen zei zij nog: straks valt ie ons midden in de nacht aan.
En toen zei ik nog: nee hoor.
En toen zei zij nog: wedden?

Maar midden in de nacht gebeurde het: hij viel ons dus lastig. En niet zo’n klein beetje ook. Kiedis de koning vloog ons aan op bed, begon rondjes te rennen op de dekens, vlakbij mijn hoofd te lopen (het was net alsof er een kudde paarden voorbij liep), en bij het raam te miauwen. Het was 6 uur ‘s ochtends en Kiedis had een ADHD aanval. Mooi is dat.

Gelukkig kwam hij op tijd. Mijn wekker (die ik om 6 uur had afgesteld) ging weer* niet af, dus ik was al een beetje laat.

Binnen 10 minuten had ik water over m’n kop heengegooid, mijn kleren aangedaan, broodjes gesmeerd en zat ik in de auto.

Tot ik op werk kwam en zat dat een kop zonder mascara echt niet kan, en mijn haar op een vogelnest leek.

Hallo maandagmorgen.

*http://imaginery.tumblr.com/post/60483189/over-mijn-wekker-dus

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter