Dus zo kwam het zomaar voor dat

06/01/2009 - 0 reacties

ik met dit jaar met oud&nieuw (voortaan afgekort met o&n), echt, echt waar, helemaal niets zou doen. Dat was de afgelopen jaren ook zo, maar toen was er altijd weer een vriendin/nicht/tante/oom/zus/neef/vriend wiedanook die op het allerlaatste moment kwam met het idee om toch maar wel met z’n allen naar dat ene leuke feestje te gaan. Dat ene leuke feestje was achteraf natuurlijk nooit leuk, en achteraf was dan ook altijd gedachte: volgend jaar blijf ik echt echt thuis.

Want thuis met familie worden toch de allerleukste o&n feestjes gevierd. Zover ik me kan herinneren was er eentje met familie toen ik klein was, en de laatste echte leuke o&n feestje was toen mijn opa uit Indonesia toevallig in Leeuwarden was.

Dit jaar zou mijn eerste o&n zijn met LOML, en nadat ik hem tig x had gevraagd:gaan we iets bijzonders doen met o&n? en daarna werd de vraag dus we gaan echt echt echt niets doen met o&n? was de conclusie dus: er zou niets gedaan worden met o&n. Geen feestje. Geen familie (want her en der verspreid dit jaar), geen vriendinnen (want: zie familie), dus alleen wij met z’n 2, en om het verhaaltje nog burgerlijker te maken: de kat Kiedis was er ook bij.

Ik had boodschappen gehaald want ik zou alle o&n hapjes maken die ik de zondag daarvoor geleerd had van Life&Cooking’s Robert. Ik had films gehuurd, ouderwetse spelletjes geleend, kortom: ik zou het met LOML gezellig gaan maken.

Dacht ik.

Want dinsdag belde LOML. Of ik toch zin had om naar Amsterdam te gaan? Want vrienden van hem (inclusief vriendinnetjes van die vrienden) hielden een o&n feestje. En wij waren ook uitgenodigd. Dus als ik misschien zin had…zei hij…nou ja het was toch ook tijd om zijn vrienden te leren kennen..en nouja…ik vroeg toch al de hele tijd of er plannen waren…dus zo eindigde LOML: zullen we anders naar Amsterdam gaan?

Het perfecte vriendinnetje zei: ja.
De echte Des zei: nee.

En toen kwam de stress. De echte o&n stress zoals ik die nog nooit gekend had. Want al mijn beste jurkjes waren nog in Amsterdam, en ik moest nu halsoverkop een nieuw blits jurkje scoren. Ik vond een zwart strapless jurkje (zoals Fiona Hering zei: met zwart kan je nooit misgaan. Of nou ja volgens mij zegt elke fashionexpert dat), en daarbij moest ik een strapless b-h vinden (want mijn lievelings strapless b-h (inmiddels tot de naad afgedragen) lag uiteraard in Amsterdam), ik moest panty’s vinden, ik moest schoenen vinden, ik moest ook een tasje vinden, ik moest bedenken of ik veel party make-up op moest doen, of juist een naturel look, ik moest van alles bedenken terwijl ik vooral niet probeerde te denken aan het allerergste:

In hemelsnaam, hoe gedraag je je op een feest waar je niemand kent, alleen mijn LOML, en hoe gedraag ik me bij de vrouwen die ook op dat feest zouden zijn?

Mijn glamour met de belangrijkste hoe-te-gedragen-bij-een-kerstborrel- lag in Amsterdam. Mijn lijstje met hoe-creeer-ik-charisma zat ergens op mijn kast vastgeplakt. Ik was doomed. Ik wist niet hoe en wat, ik was op van de zenuwen.

En tot overmaat van ramp belde LOML later weer. Of we misschien ook wat eten mee konden nemen?

Ik maak het wel, zei ik.

Een spannend vervolg komt later.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter