Lang verhaal kort:

09/01/2009 - 0 reacties

ik had dus opeens een barst in mijn voorruit. Opeens ja. Echt, ik reed dus (rijden rijden rijden in een wagentje) en opeens zag ik die barst.
Ik dacht: huh?

Dus ik bellen naar werkgever.
Werkgever verbindt door naar de goede afdeling.(waarom bel ik nooit de goede afdeling?).
Afdeling verbindt door naar bedrijf L, waar de auto van is geleased.
Bedrijf L verbindt mij door naar bedrijf A, die mijn voorruit gaat repareren. Ik moest dan een afspraak maken met een mannetje van bedrijf A.

Ik kreeg het mannetje aan de telefoon. Die vroeg:
– wat voor type Chevrolet heb je?
– wat is het kenteken?
– waar ben je verzekerd?
– neem je ook de papieren mee?

Mijn antwoorden op alle vragen waren: ehh, ik weet het niet. Behalve op de laatste vraag, want dat zou een raar antwoord zijn, dus mijn antwoord daarop was: welke papieren?

Het mannetje hoorde ik zuchten op een manier van: vrouwen en dingen vragen over auto’s, dat gaat niet. Op zo’n manier snap je.
Maar het mannetje zei alleen: u kan morgenmiddag wel langskomen.

Ik vond het onwijs gaaf om met “u” aangesproken te worden, maar ik kon niet langskomen, want ik moest ook nog naar een autodealer E&W, omdat mijn voormistlamp eruit hing.
Dus ik zei: sorry meneer, ik kan dan niet, want mijn voormistlamp hangt eruit want ik ben tegen een eend aangereden.

*u denkt: huh?*
*maar nee: echt!*
*dat is een ander lang verhaal*
*eigenlijk is het niet zo’n lang verhaal. Ik reed op de snelweg, en een eend wou oversteken, ik kon de eend niet meer ontwijken en knalde zo tegen em op. Of de eend tegen mijn auto, hoe jij het wil*
*welke domme eend gaat nou weer de snelweg oversteken, LOPEND, terwijl je dat vliegend kan doen? Ja, als ik kon vliegen, dan wist ik het wel!*

Enfin. Het mannetje zei: een EEND?
Ik zei: ja een EEND. Maar ik kon er niets aan doen hoor, meneer, echt niet.
Mannetje zei: en je lamp hangt eruit? Ik zo: ja, maar hij hangt er nog wel hoor.
Mannetje: oh waarschijnlijk kan je het wel gewoon terugduwen hoor.
En ik besloot maar heel wijs niets te zeggen, want in hemelsnaam, hoe doe je dat?
(en als ik dat zou vragen aan het mannetje, zou hij vast weer zuchten op zo’n manier van: vrouwen en auto’s…)

Dus ik keek net nog ff naar mijn cheffie, en zag de lamp er nog steeds triest bij hangen. Met mijn pink duwde ik de lamp wat heen en weer om vervolgens te beseffen: dit wordt niets. Taak voor het mannetje.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter