R. had kanker.

27/05/2009 - 0 reacties

U denkt: zo das een lekkere binnenkomer op de woensdagochtend. Er is geen reden om melodramatisch om te doen, dat deed R. namelijk ook niet. R. vond de aandacht wel heel fijn toen ze kanker had, en vooral toen ze besloot om euthanasie te plegen. Zo zei ze: dit helpt echt tegen je onzekerheid, scheelt je heel wat kosten bij de psychater.

(ik ga het ook eens proberen).

Ook vond R. het heel stoer dat zij eigenlijk de kanker overwon, ook al was het eigenlijk niet zo. Maar wachten tot de kanker haar kapot zou maken, nee dat wou ze niet, dus besloot ze om euthanasie te plegen. Mensen die een overlijdenskaartje wilden krijgen mochten haar mailen, maar, zo zei ze erbij, owee als haar e-mailadres voor spam werd gebruikt dan zou ze die mensen als een geest achtervolgen.

R. moest nog de laatste dingetjes regelen voor haar begrafenis. Muziek, mensen vragen die wat wilden zeggen, de kist, en het overlijdenskaartje. Deze zou in je brievenbus komen als een valentijnskaartje, en daar had ze gelijk in.

Het werd een roze kaartje. Met twee prachtige foto’s van R. erop. Graag een roze element bij je kleding bij de begrafenis. R. hield van tulpen, stond onderaan, maar niet van gele.

R. heeft 16 april euthanasie gepleegd, en werd op 21 april begraven. Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ze het wou opgeven, dat ze er klaar mee was, ben ik er mee bezig. R, 26 jaar, 1 jaar ouder dan ik, had kanker, en binnen anderhalf jaar was het klaar. Opeens besef ik dat ik kan klagen over het weer, de lange rij bij de kassa, het rijgedrag op de A10, mijn huisgenoten, of zelfs hoe mensen zwemmen maar dat maakt niets meer uit.

Ik ben namelijk wel gezond. Ik leef. Ik geniet. Ik heb al mijn dierbaren om mijn heen, sommige aan de andere kant van de wereld, maar ik kan morgen het vliegtuig pakken en ze zien.

Vanaf het moment dat ik hoorde dat R. euthanasie zou plegen besloot ik het bekende roer om te draaien. Niet radicaal, maar dat elke dag bankhangen, dat moest stoppen. Het zeggen tegen oude vriendinnen dat je ze wel zou bellen om af te spreken maar het niet doen, ook dat moest stoppen.

Die vage afspraken, de vage  to do-memo’s op mijn kast maakten plaats voor grote a4tjes waar duidelijke doelen stonden. Elke avond iets anders doen. Laat geen elke dag hetzelfde zijn.

En dat is het nog steeds bij mij. Iets meer dan 1 maand ben ik nu bezig, en geen dag is hetzelfde. Alleen de maandag is voor mij gereserveerd voor tv/bankhangen (want CSI & Bones), maar voor de rest doe ik elke avond iets anders. Is het niet sporten, dan is het afspreken met een vriendin, een ex-collega, of een oud klasgenootje. Ik ga naar musea, ik bezoek foto-exposities, ik bezoek hoorzittingen, presentaties, en kom elke avond voldaan thuis.

R. zei dat wij het niet moesten zien dat zij doodging. Haar spirit zou blijven leven, het was alleen haar lichaam die het niet meer deed. Ik zie haar dood vooral als een les voor mij.

Dank R.

ps. R, als je dit leest, k weet dat je ergens rondhangt, wil je me dan niet stalken als geest? Gezellig langskomen om een kopje thee te drinken mag wel. Laat het maar even weten.(en niet door te kloppen op de deur)

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter