Des gaat nu verder met het stukje van hieronder:

21/06/2009 - 0 reacties

Dus ze vroeg me gewoon wat mijn moedertaal was.

Huh? Ik begreep er niets van. Wat heeft die vraag te maken met de vacature?? Een beetje warrig zei ik daarom: ehh nou ik ben gewoon Nederlands, maar mijn ouders komen uit Indonesie, als u dat soms bedoeld.

Toen zei zij.

Nee, toen zei ze gewoon ECHT:

Oh ja, dat dacht ik al. Ik hoor inderdaad dat je niet uit Nederland komt.

Maar serieus. Ik was zo erg met stomheid geslagen dat ik gewoon netjes doorging met het gesprek, en pas aan het eind vroeg: ehh maar mevrouw, toch nog even over die vraag die u mij net stelde: waarom vroeg u dat? Ik vind dat een beetje een rare vraag. En toen zei ze: ohh, nee gewoon, niets bijzonders, maar ik heb, zeg maar, iets met talen (nee, het was dus niet Paulien Cornelisse), en ik hoorde wel dat je hier niet vandaan kwam.

Ze zei het gewoon WEER. Dat ik hier NIET vandaan kwam! Terwijl ik, de laatste keer dat ik het checkte, toch echt dacht dat ik een gewoone rode paspoort had.

Ik hing op. En was er gewoon stil van. Want serieus, ik vind het zeer brutaal dat je zo’n vraag stelt. Zeker door zomaar iemand tussen de rede te vallen, en tijdens een voortraject van een solliciatieprocedure. Want hoe je het ook wil noemen, dat is het wel. Je informeert immers naar een vacature, je schrijft vervolgens je brief, en je wacht tot je uit wordt genodigd voor een gesprek. Allemaal voorwerk van een solliciatieprocedure, en dan vind ik het, als allochtoon zeer kwetsend dat mij die vraag wordt gesteld.
En dan heb ik het nog niet eens over mijn innerlijke twijfels: spreek ik zo slecht Nederlands? Ik bedoel; hoe slecht Nederlands moet ik spreken dat iemand anders gaat denken dat ik hier niet vandaan kom?

Of….

Wat ik de enige die dat dacht?

Was de vraag die de recruiter mij stelde, gewoon een hele normale vraag?

Ik ging het mensen om mij heen vragen. Allochtonen.

Vriendin R. zei dat het zeer asociaal was. Vond ook dat ik niet had moeten zeggen dat mijn ouders uit Indonesie kwam. Ik had gewoon moeten zeggen dat ik Nederlands ben, want dat ben ik ook gewoon.

Mijn moeder…nou die kookte van woede. Die wou de telefoon pakken en de recruiter terugbellen. Die wou naar het WSB S. gaan om de vrouw uit te schelden. Die sprak van aangifte bij de politie omdat dit gewoon je reinste discriminatie was.

Zusje R. vond dat ik vast te maken had met domme typmuts. Die mijn naam hoorde, en op basis daarvan al haar conclusies maakte.

Vrienden K. vond het zeker zeer asociaal en gaf mij opdracht om haar terug te bellen.

Haar terug te bellen. Dat vond iedereen eigenlijk. Want iedereen vond dat ik te zwak reageerde, dat ik haar met de neus op de feiten moest drukken, dat ik haar toen al moest uitleggen dat ik gewoon Nederlands ben en dat zij die vraag niet hoorde te stellen.

Dus dat deed ik. De volgende dag belde ik haar terug. Ik vroeg eerst nog wat over de vacature, vervolgens zei ik: ehh mevrouw S, toch nog even over de vraag van gisteren. Het zat me toch niet helemaal lekker in de maag. Ik vond het zeer storend dat u dat zomaar in mijn verhaal vroeg, bovendien vind ik het een abnormale vraag wat gesteld wordt tijdens voorbereidend solliciatiewerk. Ik ben gewoon Nederlands namelijk, ben hier geboren, dus ja..(ik raakte mijn conclusie toen opeens kwijt).

Pff..nou gelukkig bood ze haar excuses aan. Dat het niet de bedoeling was dat ik dacht dat ik minder kans maakte op de functie. Want ze bedoelde helemaal niets met haar vraag. Het was gewoon pure interesse. En oh, ze vond het zo goed dat ik haar belde. Nee, ik moest echt niet denken dat er meer achter zat. En ze zou hier in het vervolg ook over nadenken. Dat ze niet zomaar die vraag zou stellen.

Ik voelde me nog beter toen ik daadwerkelijk een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek van haar kreeg. En toen ik haar zag, nou toen voelde ik me helemaal superieur. Want echt: een domme muts, zo rechtstreeks uit the Hills. Zo vroeg ze mij of je bij HBO-Rechten ook juridische vakken kreeg? En tijdens het gesprek, ik maak geen grap, zei ze opeens: he kijk nou eens?? En ze haalde UIT HAAR NEK het prijskaartje van haar shirtje eronder weg. Noooooooooooooooooooooouu, zei ze………wat dooooooooooooooooooooom zeg!!! 

Ik kon het niet beter bewoorden.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter