Ik heb het een beetje druk

26/06/2009 - 0 reacties

de laatste tijd.

Dat had u vast wel door.

Ik heb namelijk een nieuwe tijdelijke opdracht, bij een rechtsbijstandverzekeraar. Interessant, blabla, leerzaam, goed voor m’n cv, u kent t wel. Het is bovendien vlakbij de stad waar ik graag WIL wonen, en ik rij nu in plaats van 3 uur per dag, maar 1 uur per dag. Dat is een heel verschil kan ik u zeggen, want van al dat rijden word ik duf. En daar kan geen Edwin Evers mij mee helpen.

Het gebouw is zeer artistiek, met allemaal mooie rode banken waar je kan “uitrusten”, een kantine met verschillentje barretjes, mooie blauwe kasten, grote ballen waar je op kan zitten (of yoga-en, wat jij wil), retro hoekbanken staan op elke verdieping, prachtig allemaal.

Maar de sfeer is er heeeeeeeel koud. Dat ben ik niet echt gewend. Ik ben zo’n spring in t veld meisje, die van haar naar daar huppelt, die meezingt met de radio, die grapjes maakt met de boys van de ICT, maar hier is t vooral erg stil. En geen radio, mijn God, geen radio, wat een ramp. En afgezien van een paar mensen, is niemand er echt heel sociaal. Lunchen doe je alleen, en nieuwe collega’s worden er niet meegevraagd, is kennelijk het beleid.

Gelukkig heb ik medegedetacheerde collega S. S. heeft net zo’n schijthekel aan het detacheringsbureau waar we werken, als ik. S. heeft het als ik het idee, dat de opdracht die wij gaan doen, geen schijt voorstelt. S. gebruikt net als ik het woord “schijt” heel erg vaak, bij voorkeur in elke zin. Hoewel ik afgelopen maandag al was begonnen, begon S. woensdag pas, en het hele gebouw is er spontaan warm van geworden.

Nu zijn S. en ik vooral aan het uitrekenen wanneer wij het beste gesprekken kunnen aanvragen om zo duidelijkheid te krijgen over hoelang de opdracht nu eigenlijk duurt, zodat wij mooi verder kunnen solliciteren naar een wel geschikte baan.

Tot die tijd zijn we druk, druk, druk aan t mailen met elkaar (we zitten tegenover elkaar, maar we durven gewoon niet hardop te praten omdat het zo stil is), om vervolgens om 12.45 uur naar buiten te gaan en keihard te gaan praten en te lachen,  om dan om 13.30 weer terug naar binnen te gaan. Wat een leven.

ps. u had misschien een stukje over Michael Jackson RIP verwacht. Nou ben ik daar in een te diepe rouw voor. Nee maar serieus: mijne eerste cd gekocht ever was Thriller, mijn eerste concert ever was MJ in Amsterdam Arena, en het liedje van LOML en ik (heeft niet ieder stel een eigen liedje?) is ook van MJ.
Ik ben in zo’n diepe rouw dat ik niet eens kan kijken naar MJ’s videoclip van Thriller om voor het allerlaatst het dansje mee te dansen…
Zucht.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter