Dus vriendin K. wilt graag dat ik een

08/07/2009 - 0 reacties

stukje over haar schrijf. Want dan print ik t uit, en hang ik het op in de wc, zegt ze. Fijn. Mijn stukjes komen te hangen in de wc menschen.

Ja, ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik over vriendin K. moet zeggen. Er is eigenlijk niet heel veel aan. Ja ze is een beetje besluiteloos, zoals ik hier al zei.
Ze wil naar de marine en heeft daar zowat alle sportesten gehaald, maar ging er vervolgens niet mee door. K. ging toen studeren, maar dat werd t ook niet. Nu twijfelt ze wat ze nu gaat doen in haar leven.
Zucht. Mevrouw twijfelt.

Werk. School. Deeltijd school en werk. Elke week is t weer een andere keuze. Ik heb de volgende opleidingen al voorbij horen komen: visagie, p&o, psychologie, en de laatste opleiding was, jawel, bij de politie.”Misschien is dat ook wel iets voor mij”, zei ze.
Gelukkig lacht ze er zelf om. Net als dat ze nu ECHT wil verhuizen naar een andere stad, dat ze nu ECHT een tweede hond wil, maar nee, nu weet ze t zeker: ze wil zeker weten naar het buitenland.

Pff. Nou zo’n vriendin is t dus. Je zou er toch moe van worden, niet weten wat je wilt.

Totdat..ik afgestudeerd was. Opeens was het klaar met het veilige leventje van vier jaar studeren. Opeens ligt er een wereld voor je open, een hele grote wereld, eigenlijk wel een TE grote wereld waar alles mogelijk is. Al die keuzes. Waar wou ik werken? Profit? Non-Profit? Bedrijfsleven? Overheid? Of toch advocatuur. Wat wilde ik minimaal verdienen? Welke secundaire arbeidsvoorwaarden wil ik hebben? 13e maand? Eindejaarsuitkering? Wat houdt dat eigenlijk allemaal in?En waar wou ik wonen? Huis kopen? Of eerst wereldreis? Alleen? En waar dan naar toe? Het werd er helemaal niet makkelijk op door weer herenigd te worden met LOML die in een andere stad woont, met zoveel lagere huizenprijzen en veel meer parkeergelegenheid, dan de hoofdstad waar ik altijd wilde wonen.

Oh nee. Het duizelde van al die keuzes. Elke dag weer. (een blik op het internet leert mij dat ik gelukkig niet de enige ben). Ik pieker me suf, want oh de horror, stel je voor dat je de verkeerde keuze maakt.

Een opeens begrijp ik vriendin K. een stuk beter. Hoe moeilijk t is om een keuze te maken, want er is zoveel keus, en je wilt niet falen, niet tegenover jezelf, al helemaal niet tegenover anderen, en ondertussen pieker, pieker, pieker je maar door. Dus was dit keer IK degene die elke week mailt met K. over dat ik nu weer niet weet wat ik wil, zal ik beter dit..of toch…ja maar wat nou als..ja maar toch..enz. En elke week staat K. me trouw bij, met raad, advies, want ja wie ben jij om aan jezelf te twijfelen Des, en voel ik me elke keer weer een stuk beter als ik met haar gesproken hebt.

Dus zei ze gisteren: “he, maar Des, eigenlijk lijken wij stiekem toch wel een beetje op elkaar”.

Eigenlijk wel inderdaad.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter