Een serieus stukje (want die mogen ook best geschreven worden);

17/07/2009 - 0 reacties

Ik had ooit een bijbaantje als callcenteragent, en daar werkte ook een ander meisje. Samen begonnen we aan de training.

We moesten onszelf voorstellen, en zij en ik hadden ongeveer dezelfde leeftijd, tussen al die piepjonge puberende jonkies. Dat schepte een band. Ze vertelde dat ze in New York had gewoond, dat ze GEK was van dansen (ze gaf les aan kleine kinderen) en zingen, en ohja: ze zocht een appartement in Amsterdam, met spoed, want ze zou haar kamer uitgezet worden.

Elke week, op een woensdag, werden we uitbetaald. We werkten in centrum Amsterdam, en elke woensdag, rond een uurtje of 12, nam ze de lift naar beneden om bij de pinautomaat te kijken of haar geld erop stond. Soms stond het er nog niet op, en daar baalde ze van, want ze had nog steeds niets gegeten. Na een half uurtje, rond half 1, ging ze weer naar beneden, weer even kijken of ze geld had.

Zij, ik noem haar even A. leefde van week tot week met haar salaris. Ze kreeg ook betaald voor haar dansgroepjes, maar dit was niet veel en vooral op freelance basis.
Hoewel ze dus wekelijks in onzekerheid leefde of ze het wel of niet met haar geld zou redden, en of ze nou wel of niet een appartementje zou krijgen in Amsterdam, was ze wel supergelukkig met haar baan als danseres. Hoewel ze wist dat het lang niet zo goed zou betalen als een, laten we zeggen, 9 tot 5 baan, was ze wel dagelijks bezig met haar passie: dansen en zingen.

In de Glamour van deze maand las ik hetzelfde. Succesvolle vrouwen die alles hadden: een koopwoning, leaseauto, telefoon van de zaak, een goede carriere, maar dit alles opgaven om op zoek te gaan naar hun passie. Voor de een was dit yoga lerares worden in Thailand, de ander werd parttime DJ. Overeenkomst was: zoveel minder verdienen, veel minder zekerheid, maar much more happy-er, want bezig zijn met je passie.

Wat is nou mijn passie? Nou zeker niet blijven werken bij het bedrijf waar ik nu werk. Dus heb ik ontslag genomen, zonder dat ik een nieuwe baan heb. Mijn leaseauto (en TANKPAS!!) lever ik in, samen met de vastigheid, de zekerheid van elke maand salaris gestort te hebben op mijn rekening. Maar ook: de sleur, de routine, en het elke dag moeten opstaan en denkende: maar ik wil dit helemaal niet!

Of ik spijt ga krijgen? Misschien wel. Maar nu heb ik genoeg tijd om erachter komen wat ik wil, wat ik leuk vind, wat ik niet leuk vind, en uit te zoeken wie Des nou eigenlijk is.

Ps. Zusje Raf zegt nog een schoonmaker nodig te hebben. Ik denk dat ik 20 euro per uur ga vragen.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter