Ok, wat ik nu ga zeggen is echt niet

02/07/2009 - 0 reacties

beledigend bedoeld.
Werkelijk waar niet.
En zoals mijn vader altijd zegt: door respect te tonen aan je moeder, kom je zeker weten in de hemel (ofzoiets?), en ik wil ook graag naar de hemel, heel graag, al denk dat ik op judgement day wel eerst een stevig verhoor van onze lieve Heer krijg, MAAR, ik wil dus naar de hemel, dus ik heb zeker respect voor m’n moeder.
Maar……

Mijn moeder kan dus niet zwemmen.

Of nouja, ik nuanceer het even. Ze kan wel zwemmen, ze kan zich in ieder geval redden in diepwater, maar mooi de schoolslag doen, zoals ik dat zo mooi kan *kuch*, nee dat kan ze niet.

Ik nam haar dus een keer mee naar het zwembad. Want alleen is immers ook zo alleen, en met z’n 2 sta je toch wat sterker tegen die vervelende grote groepjes vrouwen die altijd op een rijtje naast elkaar gaan zwemmen.

Maar toen mama in het zwembad lag. Mijn God. Nee.
Ze deed iets als watertrappelen en deed ondertussen verwoede pogingen om vooruit te komen. Door met haar handen een beetje op het water te slaan. Ja. Zoies was het.

Ehh..ma..wat doe je? vroeg ik haar. Ik zwem! Zwemmen? Nee zo hoort zwemmen niet ma! Kijk! Je moet het zo doen! *ik deed het ondertussen perfect voor*
Ohh zo? *zij deed het ondertussen helemaal verkeerd na* (en andere mensen zaten ons al raar aan te kijken).

Ehh ma, ik zwem alvast vooruit, ik zie je later wel, riep ik haar toen na, om snel weg te zwemmen.

Gister ging ik weer met haar zwemmen. En het ging echt een stuk beter. Toen ik na een tijdje zwemmen om me heen keek om haar te zoeken, zag ik haar een baan verder.

Ik stak m’n duim naar haar op.
Dat deed ze ook bij mij, breed glimlachend.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter