Laten we met het slechte nieuws beginnen:

06/08/2009 - 0 reacties

ik ben mijn fucking telefoon kwijtgeraakt. Geen grap.

Dat karma ook altijd een bitch is bewijst wel het volgende:

mijn moeder heeft haar telefoon altijd in haar broekzak. Toen ze naar Indonesie ging, had ze dat ook, de hele weg in het vliegtuig. Ze kwam aan, reed naar huis toe, en kwam erachter dat haar telefoon weg was. STOOOOOOOOM, riepen mijn pa en ik. Je doet toch ook niet je telefoon in je broekzak! Dan valt ie er toch uit, als je gaat zitten!!

U voelt em al aankopen, maar laat mij nou even.

Nog zoiets: mijn pa roept al jaren: verander de pincode op je telefoon. Want inderdaad: Des is zo’n muts dat ze haar pincode nooit verandert van 0000 in de geboortedatum van LOML ofzoiets. Noem het luiheid. Noem het onverschilligheid. Vooruit: noem het gewoon domheid.

U voelt al helemaal het verhaal eindigen, maar laat mij nog even.

Ik was dus afgelopen maandag bij vriendin M om haar uit te leggen dan 1 paar slippers wat je aandoet, en 1 extra paar in de koffer voldoende is voor 10 dagen Italie, vriend J. deed overigens mee met deze poging, wat trouwens hopeloos misluke (vriendin M: ik voel me onrustig zonder veel schoenen!!), eniewee, ik ging naar huis, deed mijn telefoon in mijn tas DACHT IK, en fietste naar huis.
Thuis ging ik op bed, wou mijn telefoon uit mijn tas halen DACHT IK, maar ik kon het nergens vinden. NERGENS. Ik snapte er niets van en dacht nog: zou ie kwijt zijn, en toen dacht ik erachteraan: neeeeeeeeeeeeeeeeeh, zo DOM zou IK toch niet zijn. Karma is echt een bitch.

Ik belde mezelf met m’n pa’s telefoon op, en hoorde nergens mijn superstoere Michael Jackson belmelodietje en toen dacht ik voor het eerst (die dag dan): kut.

Ik ben vervolgens de hele weg (om 0.00 uur ‘s nachts) weer teruggefiets, telkens mijzelf opbelde met de hoop dat ik elk moment mijn trouwe telefoon ergens vanuit de bosjes kon horen. Niets. Eenmaal bij vriendin M. aangekomen: ook niets.

En ik dacht dus nog zo dat ik mijn telefoon in mijn tas had gedaan. Niet. Waarschijnlijk…hoogwaarschijnlijk, had ik mijn telefoon in mijn broekzak gedaan. Juist.

Wat vriendin M. en ik vervolgens wel vonden was het achterklepje van mijn telefoon bij de portiek van haar flat. Niets verder. Gelukkig kon ik mijn telefoon meteen blokkeren die nacht, en kreeg ik de volgende dag een nieuwe simcard met nummerbehoud (props voor Hi overigens!).

Maar het echte slechte nieuws is natuurlijk het feit dat ik 1) al mijn nummers kwijt ben, maar 2) al mijn smsjes kwijt.

En zoals ik al eerder schreef, ik koester elk smsje. Opvrolijkende smsjes van mijn beste lieve vriendinnetjes, Bones smsjes van Wen, veelsuccesmetjepresentatie smsjes van familieleden, smsjes van mijn ouders toen ze in Indonesie waren, smsjes van excollega’s, maar vooral: alle smsjes van LOML. Want ik heb had ze nog allemaal. Hoe het allemaal zo mooi begon, en vooral: hoe mooi het nog steeds is. En als ik alleen in bed lig, wil ik ze allemaal nog weleens teruglezen, en glimlach ik, bij elk smsje, bij elke mooie herinnering.

Nieuwe telefoon, nieuwe ronden. Kom maar op met al die lieve smsjes.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter