Ok wat het dus is,

31/08/2009 - 0 reacties

is dit: ik ben van huis uit geen huisvrouw. Nee, echt niet. Je zou denken dat ik met mijn Indonesische achtergrond enigszins kan koken maar laat ik gewoon eerlijk zijn: bij mij krijg je geen rijsttafel voorgeschoteld. Ik kan op zich wel water koken, en ok, vooruit een gebakken eitje krijg ik ook wel gedaan, nee, wacht.

Ik vind eigenlijk dat ik retegoed kan koken. Ik zoek elke vrijdag een lekker receptje op internet, en die maak ik van het weekend heerlijk voor LOML klaar, en ik hoor hem er nooit over klagen. Ooit heb ik samen met zusje R. en zwager A. Smaken Verschillen ”gespeeld” en ik heb huppa zomaar een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en lekker toetje op tafel gezet. En als eindcijfer kreeg ik mooi een 8. (of was het nou een 7..? maakt niet uit! een 8 was het!)

Ok, dus ik vind dus dat ik wel goed kan, maar t kan altijd beter. En aangezien mijn receptenboekje voornamelijk bestaat uit mexicaans, italiaans, marokaans, nou ja eigenlijk alles behalve zowat indonesisch, besloot ik om moeder maar een keertje te helpen in de keuken.

En dat helpen he menschen. Oh, elk meisje die dit leest, en dan vooral het meisje met de allochtone moeder begrijpt mij.
Want waar ik alles keurig netjes van een recept overneemt (kijk als er staat 1 theelepel suiker, zal ik ook niet meer dan 1 theelepel suiker erin gooien. Een voordeel hiervan is dat als t fout is, je altijd het recept de schuld kan geven) doet mijn moeder alles op ‘gevoel’.

Jaja. ‘Gevoel’ menschen. Nou. Dat resulteert in opmerkingen als: “doe je een beetje rijstmeel erbij” “beetje water” “beetje zout, niet teveel” “als je teveel zout hebt,  gewoon wat suiker”, beetje roeren met de lepel.

Ik roerde met de lepel.

Toen zei m’n ma: wacht, ik roer wel met de lepel. Want dan (en nu komt het..)

dan voel ik of het dik genoeg is om pisang goreng ervan te maken.

Hoe voel je dat nou? vroeg ik ma. Dat “VOEL” je gewoon!! zei ze toen. Ze keek een beetje geirriteerd. Alsof niet iedereen kan voelen of een mengseltje klaar is om pisang goreng te maken.

Ok, en nu, vroeg ik haar. Snij de bananen zei ze. Dus ik sneed de banaan.

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE, niet zohooooooooooo!!, riep ze naar me. Hoe dahaaaaaaaaaaaaaaan?? (ik raakte ook een beetje geirriteerd. Ja hallo, ik deed van alles verkeerd in de keuken! Terwijl ik eigenlijk vond dat ik alles GOED deed).

Je moet het zo snijden! En echt he, ze sneed de bananen precies zoals ik ze sneed. Maar het leek mij verstandig daar op dat moment niet een opmerking over te maken.

Ik weet nu uiteindelijk wel hoe ik pisang goreng maken. Gewoon beetje zus en zo eigenlijk.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter