U denkt, die Des

11/08/2009 - 0 reacties

schrijft maar even dat ze ontslag neemt, en vervolgens lult ze er lekker overheen met haar domme stukjes over New York, Vis Blacky, haar nieuwe levensstijl, en het feit dat haar telefoon kwijt is. Lekker boeiend Des, denken jullie, kom eens met iets leuks.

Begrijpelijk.

Waarom ik er niets over schreef, is dat ik het gewoon even over me heen liet komen en toen kwamen natuurlijk de piekerbuien. De buien ‘s nachts die langzaam in mijn hoofd kwamen er niet meer uit komen voor 6.00 uur ‘s ochtends. Mijn wekker gaat altijd om 6.45 uur. Het gepieker ging vooral van: ohh shit wat heb ik gedaan, wat nu, hoe moet ik nu mijn telefoonrekening van 35 euro betalen, straks vind ik geen werk, straks word ik een bijstand chick, straks verlies ik al mijn vriendinnen (want ja, wie wil nou vriendinnen zijn met iemand die toch niet meer kan afspreken omdat ze geen geld heeft om in luxe restaurantjes te eten), enz, enz.

Na het gepieker kwam de acceptatie, en toen ging ik naar New York, en toen kwam ik weer in NL (begrijp de tijdslijn), en had ik tig voicemailgesprekken. Van mijn werkgever. Of ik toch wou blijven. Ik kreeg er taakuitbreiding bij. Stond goed op m’n cv. En toen begon ik weer te twijfelen. Want was dit niet stiekem een teken van boven? Een kans wat ik aan moest pakken?

Ik heb inmiddels verschillende gesprekken gehad waaruit ze mij “toch wel heel graag wilden houden”. Ik heb om bedenktijd gevraagd, maar na een uurtje of 4, 5 wist ik t eigenlijk al heel zeker. Ik wil weg. Ik wil erachter komen wat ik leuk vind en wat bij me past. Ik wil weer een cursus frans doen, dit keer in Nice en mijn nicht heeft gevraagd of ik daarna bij haar wil werken in haar pittoreske cafeetje in Orange (voelt u de overeenkomt met Amelie al?).

Dus ja. Pff. Wat een stap. Maar wat een opluchting.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter