Oh ja!

06/10/2009 - 0 reacties

Er was dus ook een bruiloft. Een bruiloft van een Indonesische kennis met een Nederlandse jongen.

Ik heb dus niet heel veel verstand van bruiloften. Want je hebt dus zoiets als de receptie, en het buffet, en een feestje, en ik wist niet of ik dan verschillende outfits moest hebben en schoenen, maar de hele dag hakken, dat trek ik niet, wat moest ik doen, moest ik helpen, want ja bij Indonesische bruiloften moet je helpen en ohh.

Maar we waren dus  ook uitgenodigd bij de receptie.(Ook ja. Het schijnt dat je sommige mensen wel uitnodigd bij de receptie en die komen dan ook weer bij het feest, maar sommige weer mensen niet bij de receptie en dan weer wel bij het feest. Zoiets?). Dat was bij het stadhuis. Mijn vader maakte de foto’s. Mijn zusje en ik gingen zitten bij het publiek. Of nee de gasten bedoel ik.

Ik zag het zusje van de bruid huilen. En toen moest de bruid huilen. En hoewel ik het zo haat als mensen gaan huilen als andere mensen gaan huilen (het Extreme-home-makeover-effect), kreeg ik opeens ook tranen in mijn ogen. Zomaar. Ik weet niet eens waarom. Werd ik nou emotioneel omdat zij ging trouwen? Of omdat ik blij voor haar was? Want dat was ik ook echt wel. Maar ik ben ook weleens blij voor m’n moeder als zij Optimel bij de Albert Heyn met Bonuskorting kan krijgen. Maar dan huil ik ook niet. Hoewel ik Optimel ook niet weer wil vergelijken met een bruiloft.

Maar toch. Ik kreeg tranen, en moest huilen. Ik probeerde er mijn eigen Maxima moment van te maken, maar dat wou natuurlijk niet, want geen waterproof mascara.

Dus probeerde ik er maar het beste van te maken. Een beetje stom lachen, met tranen over je wangen, en verdorie, ik ving ook niet eens het bruidsboeket.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter