Ok. Om dus een nieuw paspoort

14/10/2009 - 0 reacties

aan te vragen, had ik ook nieuwe pasfoto’s nodig, zo merkte ik.
Want die focking OV chipkaart had ook al twee pasfoto’s ingepikt. Dus ja. Mijn pasfoto’s waren dus op.

Ik ging dus om 9 uur ‘s ochtends pasfoto’s te maken. Ik hoef denk ik niemand uit te leggen hoe men (lees: ik) er uitziet om 9 uur ‘s ochtends. Daarnaast ging ik ook nog eens zwemmen, wat resulteerde dat ik kwam in een coupe vogelnestje, een sweater, een vette huid en ohja, hier en daar een zweetdruppel op mijn voorhoofd, want ik had ook nog eens hard gefietst moet u weten.

Goedemorgen, zei het pasfotomeisje (PFM).
Goedemorgen, zei ik.
Kan ik u ergens mee helpen, vroeg het PFM.
Nou, pasfoto’s graag, zei ik toen.
Goed, u kunt daar uw jas ophangen, zei het PFM toen.

(Ik dacht nog even van huh, ben ik nou bij de dokter ofzoiets, moet ik straks ook m’n truitje uitdoen, maar nee ik zag heel veel camera’s enzo, dus ja, ik was wel bij de fotograaf.)

Goed, gaat u daar maar zitten, zei het PFM.
Ok, anders ga ik hier even zitten, zei ik toen.
He, niet zo bijdehand ja, zei het PFM toen. (Nee grapje, dat zei ze niet.)
Oh nee, wacht, zei ik. Ik zag namelijk opeens een grote spiegel en probeerde nog enigszins een paar zweetdruppels weg te wrijven, en in mijn wangen te knijpen voor van die gezonde rode bolletjes (dat doen ze in de Lauren Weisberger boeken ook, moet je weten.) Mijn coupe vogelnest liet ik voor wat het was. Of nouja, ik deed nog wel een poging om 1 plukje haar goed te zetten. Voor de beeldvorming, zeg maar.

Ok, ik zit klaar hoor, zei ik.
Oh, de oren moeten wel zichtbaar zijn, zei het PFM.
Oh, zei ik. Huh.
Ja, dat moet. Vanwege de regelgeving, zei het PFM.

(Als rechten afgestudeerde had ik nog nooit gehoord van een wet die zegt dat oren perse zichtbaar moeten zijn op pasfoto’s. Aan de andere kant: op mijn cijferlijst staat een 7 voor het hoogste cijfer. Dus ja, wie ben ik.)

Ik deed dus mijn haren achter mijn oren.
Mag ik wel lachen, vroeg ik toen.
Je mag wel lachen, maar je tanden mogen niet te zien zijn, zei het PFM.
Oh, zei ik toen. (Ik dacht even na hoe ik dit nou moest doen. Ik sta namelijk altijd of breed glimlachend op de foto OF met mijn ogen half dicht)
Hmmppff, deed ik dus maar.
En nog een keer lachen, zei het pfm.

Nou, zeg maar welke jij beter vind, foto 1 of foto 2, zei het PFM toen.
Ik keek.
En keek nog een keer.
En nog maar een keer. Ik vond ze beide verchrikkelijk. Maar besefte ook dat het wel een hele lange dag zou worden voordat er ook maar 1 fatsoenlijke pasfoto van mij gemaakt zou worden.

Doe maar foto 2, zei ik toen.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter