Ik lag dus te dobberen

16/11/2009 - 0 reacties

in het water.
En ik wist dus niet hoe onvoorspelbaar golfen konden zijn.

Maar goed. Ik lag dus te dobberen in het water en een beetje zeemeerminnetje spelen, u kent het wel, en het water was heel stil en rustig en bewoog nauwelijks.

Tot ik dus van ver een golf zag aankomen. Ik dacht nog van: hmm, wat zal ik nou doen. Toen dacht ik: een golf kan mijn zeemeerminnetjespel wat leuker maken.

Terwijl ik dus ondertussen van die Zeer Belangrijke gedachtes had, kwam die golf steeds meer dichterbij. Totdat die golf zo hoog was en ik dus dacht: shit.

Voor ik het wist, sleurde de golf mij mee, kwam ik terecht in een draaikolk van water, en probeerde ik zo goed mogelijk naar Het Licht te zwemmen.

Na een paar minuten was de golf over me heen en kwam ik, enkele slokken zoutwater en mijn bikinibroekje rond mijn enkels, weer boven water.

Fieuw. Dat was op het nippertje. Ik besloot zeemeerminnetje maar te laten voor wat het was, en het water uit te komen.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter