We gaan even een

23/11/2009 - 0 reacties

jaartje terug. Toen ik afgestudeerd was. En werk moest gaan zoeken.
(dat leest u hier en hier en hier terug.)

Ik had weken volgeboekt met sollicitatiegesprekken, het was mooi weer weet ik nog (de maanden juni en juli), en elke dag moest ik in pak en witte blouse de gesprekken afgaan.

Ik ben het zat! zei ik toen tegen een (inmiddels)excollega. Ik wil helemaal niet in dit stomme pak, want ik ben dit niet! Ik ben geen pak! Ik wil vintage jurkjes, en vintage pumps, m’n haar los, en een leuke tas!
Zo zat ik wat af te reageren op die collega, en toen zei collega S (ze heet S.): waarom draag je die dan niet?

Ik keek haar toen een beetje raar aan (daar ben ik goed in), en toen zei S.: nee maar serieus. Draag dan die vintage jurkjes. En die vintage pumps. En ga naar die sollicitatiegesprekken. Dan val je in ieder geval op, en het zorgt voor gesprekstof. Je komt dan helemaal als jezelf.

Ik keek haar weer raar aan met een opgetrokken wenkbrauw, want zo had ik het helemaal niet geleerd. Solliciteren moest in pak. Dat stond altijd in het “do” lijstje. Ook zo’n “do”: altijd jezelf zijn. Wat ik altijd raar vind, want als je echt jezelf zou moeten zijn, dan zouden mensen niet in pak komen. En zouden mensen niet extra hun best doen om een baan te krijgen. Want niemand zou toch z’n best moeten doen om zichzelf te zijn?

Vorige week moest ik weer aan het gesprek met S. denken. Ik had een sollicitatiegesprek en mijn nagels zaten nog vol met blauwe madeliefnagellak. Vond ik zelf schattig. En het paste ook heel goed bij mijn blauwe jurkje die ik eens aanhad. Maar die nagellak moest er nu natuurlijk af. Voor de sollicitatiegesprek. En ik moest weer in pak. En ik dacht: ik wil niet in pak. En ik wil mijn blauwe madeliefnagellak er niet af halen. Ik wil in jurkje naar het gesprek. Ik was zo schijterig om het dit keer niet te doen.

Morgen heb ik nog een sollicitatiegesprek. In pak..of in jurkje?

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter