He zeg, mag ik ook eens

20/04/2010 - 0 reacties

een ouderwets PMSzeikstukje schrijven?

(normaal ben ik helemaal niet van de zeikstukjes of PMS stukjes, want kom op he, je wilt toch helemaal niet weten van vrouwen weten wanneer ze OG zijn, dat is eigenlijk net zo beschamend om een “mama-blog” op te starten en dan elke week een foto te plaatsen van je dikke buik INCLUSIEF onderbroekrand en striae en blogjes te schrijven over donkerrood bloed in je onderbroek, opengeknipt worden tijdens bevalingen en meer van dat soort ongein. Ik zeg u bij deze alvast: word ik ooit zwanger, en ben ik nog werkzaam bij bovenstaand blog, en zal ik dan gaan schrijven over mijn dikke buik, opgezwolle borsten, tepelkloven en borsten kolven, nou schiet mij dan maar neer hoor menschen.)

(kijk, u denkt waarschijnlijk: maar Des, je kiest er toch zelf voor om zo’n mama-blog te lezen en zeg nou zelf: stiekem zit je jezelf toch ook belachelijk te maken? Dan zeg ik: dat klopt, MAAR ik weet dat ik mezelf belachelijk zit te maken. Die kersverse (huis)moeders weten dat niet. Sterker nog, die denken er niet bij na dat heel de wereld jouw buik inclusief striae online kan zien. Kom op nou menschen, heb een beetje zelfrespect. Hou het een beetje intiem zeg. Maar Des, denkt u nu vast, waarom toch lezen? Eigenlijk om precies dezelfde reden waarom ik naar the Jersey Shore, ANTM, of The Look of Love (Dyanne Beekman, blehhhh) kijk: omdat het stiekem toch heerlijk is om te zien hoe schaamteloos mensen kunnen zijn).

Nou kijk, dat was eigenlijk een heel voorbericht waaruit u eigenlijk al kunt lezen hoe erg mijn hormonen kunnen opspelen, this time of the month.

Het begon al ‘s ochtends, toen ik te laat van huis ging omdat ik maar niet wist ik aan moest doen. En wat pak je dan natuurlijk: je alleroudste en lelijkste jurk ever. Daarnaast zaten mijn wimpers niet goed, mijn oogschaduw wou niet goed zitten, en mijn haar…nee daar wil ik niet eens over beginnen. En toen wou ik net weg en zag ik in de spiegel nog net een puist ter grote van een ehh…….nou zeg maar 2 M&M’s opelkaar op mijn linkerwang zitten. Onderweg naar werk zag ik natuurlijk allemaal meisjes die er tig keer beter uitzagen dan mij (normaal zie ik dat niet, dan denk ik dat ik de mooiste ben van allemaal) dus mijn zelfvertrouwen zakte nog iets meer, terwijl mijn chagerijnigheid juist weer steeg.

Ik kwam op werk, sprak vriendin S. aan op de mail (hoi S, ik ben chagerijnig), het was rustig dus ik had genoeg natuurlijk genoeg tijd om heerlijk te piekeren over de ikweetnietwatikwil fase. Toen was ik klaar met werken, en fietste ik naar de toko, maar ik kon de toko dus niet vinden.

En toen moest ik dus huilen. Ik moest dus huilen omdat ik de toko niet kon vinden. Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik niet zo moest huilen zo van boehh boehh (Oprah Winfrey zou zeggen: the ugly tears) maar meer dat er een paar traantjes over mijn wangen gingen. Ik zou zelf wel durven te zeggen dat het mooi huilen was. Vond ik zelf dan he.

Ik stond dus midden in het centrum een paar traantjes te laten, ik fietste verder, en weer verder, en weer verder en weer verder (herhaal deze zin 10x) en toen vond ik de toko. Ik pingde (ja ik heb een BB, daarover later meer) vriendin R, vriendin M, en zusje R dat ik chagerijnig was, gooide mijn BB in mijn tas, kocht een hele boodschappenmandje vol met asian food en fietste chagerijnig naar huis.

Ik kwam thuis, plofte neer op bed en zag op mijn BB een bericht van vriendin M (ohh schatje toch), vriendin R (och liefje) en zusje R (hahahaha, het komt wel goed hoor).

Ik voelde me alweer een stuk beter. En toen moest ik opeens denken aan R. die 1 jaar geleden euthanasie had gepleegd omdat ze kanker had. R. had kanker, ik moest huilen omdat ik de toko niet kon vinden. En toen kon ik opeens alles weer relativeren.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter