*zucht*

31/05/2010 - 0 reacties

Sexandthecity2, ook wel SATC2, moet ik daar nou iets nog iets over schrijven…?

Laat ik dat gewoon maar doen dan.

Want ik ben naar de premiere geweest, naar een zogenaamde ladiesnight. De ladiesnight is een soort van vrouwenavond, dus de bioscoop stond vol met kakelende kippen. Je kon er leren lingerie kopen (ehh..erg SATC..??) en er was een chocoladefontein waar stukjes fruit in werd gedoopt. Stukjes fruit in de vorm van een penis (een halve banaan, 2 aardbeien, het is zo voorspelbaar allemaal). Er werd gegiecheld door meisjes, door vrouwen, en de mannen die de fruit-penis in het chocola doopten maakten “grappige” opmerkingen (“ja die van mij ziet er niet zo uit hoor”! Haha). Er liepen meisjes rond met stukjes brownies op een dienblad, je kon een plastic glaasje wijn krijgen, er werden foto’s gemaakt, en de trap zat vol met groepjes vrouwen. Of meisjes. Hoe je wilt.

Ik was alleen gekomen. Omdat ik toch heel graag een gratis goodiebag naar de premiere wou. En hoewel zusje R. in een andere stad ging, en vriendin R. een stomme trut is die mijlenver weg woont, vond ik het echt niet erg om alleen te gaan. Tussen al die vrouwen viel ik trouwens toch niet op.

Toen de bioscoopzaal vol liep, was er nog een “leuke” presentator, die maakte wat grapjes (haha), noemde een paar stoelnummers op, die mensen mochten naar voren komen, kregen een presentje, en ik dacht: schiet nou gewoon op, ik wil de film zien!
De presentator maakte nog een grapje (haha), liep eindelijk de zaal uit, het licht ging uit, de gordijnen gingen open en de film begon.

En de film was ruk. Zwaar ruk. Ik druk het nog zachtjes uit. Laat ik met het positieve beginnen: de overdreven gaywedding: leuk. De kleren: altijd mooi. De schoenen: heel mooi.

Maar ik heb me geërgerd. Aan Carrie en haar hulpeloze zuchtjes. En ik heb me persoonlijk, maar dat is mijn persoonlijke profesionele mening als recensist in spe *kuch* hoor, geërgerd dat het overduidelijk te merken is dat de dames er geen zin in hadden. En ook in het echt echt geen vriendinnen zijn. En oh de “geloofwaardigheid” van bepaalde scenes, ik bedoel: met hoge hakken in een woestijn lopen? In een snikhete woestijn lopen en geen enkele druppel zweet op je voorhoofd? En wat doen de 2 gay’s in hemelsnaam voor werk dat ze zich zo’n over the top wedding kunnen permiteren? (Het is maar een film, Des kom op zeg. Jahaaa, dat weet ik ook wel).

En waar ik me nog het meest aan irriteerde, maar nogmaals dat ben ik persoonlijk hoor, en he wie ik ben ik nou, toch maar een muts die het wel leuk vind om zo af en toe films finaal de grond in te boren, is het standpunt over het huwelijk.

Na 6 seizoenen achter Big aan te hebben gelopen, heeft hij haar eindelijk uit Parijs teruggehaald, zijn ze getrouwd, woont ze in een prachtig appartement in Manhattan (ik ga het nog niet eens over haar walkin closet hebben) en nog is mevrouw Dramaqueen Carrie Bradshaw niet tevreden.
De schoenen moeten van de bank, ze wil niet elke dag eten bestellen (ik wou dat ik het geld had om elke dag sushi te bestellen), kortom: ze wil niet een “saai getrouwd stel” zijn.

Typisch de gedachtegang van een New Yorkse vrouw. Altijd op zoek naar de meest perfectste man met de juiste kleur sokken en zijn haarlok wel naar rechts. En vervolgens vragen ze zich maar af waarom ze op hun 40ste nog steeds single zijn.

Kom nou zeg. Spice it up, zou ik zeggen. Elke week goede s*x inplannen, laat lieve briefjes voor elkaar achter, stuur nog eens een fijn smsje, bedenkt u zelf maar. Maar ga niet zeiken en ontevreden zitten wezen terwijl je eindelijk getrouwd met met de LOYL. Wat als je blijft zoeken naar iets wat er niet is, dan zal hetgene wat je al hebt dus nooit genoeg zijn.

Zo. Wijze woorden ter afsluiting dacht ik zo.

Oh nee wacht: de goodiebag. Dat was echt het allerleukste van de ladiesnight.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter