De laatste tijd

09/07/2010 - 0 reacties

hebben mijn vriendinnen en ik het over baby’s. Over kinderen dus. Of we klaar zouden zijn voor het moederschap, wat we zouden doen als we nu zwanger zouden worden, wat we zouden doen als we een meisje krijgen en die op een gegeven moment op stap wil, wie van ons het eerste kinderen zou krijgen (wordt standaard naar mij gewezen), en of we al namen hebben voor de babies (je wilt geen Rachel/Monica situatie natuurlijk).

Dat we het nu over kinderen hebben, is denk ik vrij normaal. Ik ben met mijn 2625 jaar de oude oma van het groepje, de rest is allemaal rond de midden 20, met zusje R. als 23 jarige de jongste.
Toen ik 16 jaar was weet ik nog wel dat ik zei dat ik over 10 jaar (nu dus) echt wel allang kinderen zou krijgen. Nu is het 10 jaar later en heb ik nog geen kinderen, dus je kunt wel zien hoe naïef ik was op mijn 16e (alsof je kinderen maar zo even kunt plannen).

We hebben het er ook vaak over hoe we zouden zijn als moeder. Nou weet ik in ieder geval dat ik net zo’n goede moeder wil zijn als mijn moeder, maar dat ik ook mijn eigen dingen wil behouden, aangezien mijn moeder als Indonesische een hele andere achtergrond heeft meegekregen, dan ik als Nederlandse met Indonesische achtergrond levende in de Nederlandse maatschappij.
Ik wil dus de lessen meekrijgen die ik van mijn moeder kreeg (mensen moeten altijd welkom in je huis zijn, altijd eten in je huis hebben, nooit opscheppen over je prestaties, niet jaloers zijn, niet praten over anderen, en niet met je benen wijd gaan zitten), maar ik wil ook meegeven dat mijn kinderen altijd naar me toe moeten komen als er iets is, en dat ik ze hoe dan ook (probeer) nooit te oordelen, en dat het niet erg is als je zo af en toe, dan wel per ongeluk met je benen wijd gaat zitten.

Bij mijn zwembad is er ook een warm babybadje, en daar zie ik zo nu en dan allemaal kersverse moeders met hun babies. In het warme babybadje kun je babyzwemmen, en na het zwemmen gaan de moeders met hun baby onder de douche. Dan hoor ik ze tegen hun baby praten, op een baby-achtige stem. 

Als we (mijn vriendinnen en ik) het er over hebben hoe we als moeder zeker weten NIET willen zijn, komt dat bij mij op de eerste plaats. Laat mij alsjeblieft niet als een imbeciel tegen mijn baby praten (Ja! Dat is Bert! Van Bert en Ernie! Ja! Dat vind je leuk he! Ja he! Oja, lief schatteboutje! Is leuk he! Ja!).
Ik wil ook niet een moeder zijn die continue, 24 uur per dag over haar baby praat, want haar baby ruikt zo lekker, en is zo mooi, en zo leuk en zo lief en blablabla.
Ik wil niet een verslonsde moeder zijn, want je blijft een vrouw, dus ik ga mijn haar niet in zo’n lekker kort, makkelijk, oudwijf kapsel knippen, en ik blijf mijn benen scheren, en downunder ook.
Ik wil hakken blijven dragen, ik wil mijn eigen dingen blijven doen, ik wil dat mijn kinderen vrij zijn, maar ik wil ze niet meenemen naar een overvolle Kalverstraat, of met de kinderwagen midden in het gangpad bij de Ikea staan (in hemelsnaam: waarom doe je dat!).
Ik wil niet zo’n moeder zijn die haar kind pusht de beste te zijn in alles, of op allerlei sporten te laten zitten, maar ik wil wel zo’n moeder zijn die elke zaterdagmiddag langs de kant staat bij het voetbalveld/zwembad/danszaal.
Ik wil met mijn kinderen overal heen kunnen reizen, maar ik wil niet zo’n moeder zijn die haar kind laat janken in een overvolle vliegtuig/trein. Ik wil mijn kinderen laten fietsen, maar ik wil op mijn kinderen blijven letten, want ze zijn zo snel, en voor je het weet rennen ze zo het fietspad op, waardoor ze andere fietsers irriteren. Ik wil blijven schrijven, maar ik wil geen mamablog hebben en uitgebreid over mijn bevalling, scheet of poepluier schrijven. Ik wil wel leuke stukjes blijven schrijven over hoe grappig t was toen kleine I. (ja, ik heb de namen al bedacht) de mooie tas van mama onderkliederde met verf. Haha.
Ik wil niet zo’n moeder zijn waarvan de kinderen helemaal niets mogen, niet in t gras spelen, want straks krijgen ze hooikoorts, niet rennen, want straks vallen ze, en geen pannenkoek met stroop, want suiker is niet goed.
Ik wil dat oma vaak komt oppassen, maar ik wil geen commentaar hoe het allemaal beter kan, wel goedbedoelde adviezen.

Zucht. Naar aanleiding van bovenstaande lijst kan ik volgens mij net zo goed de hele dag binnen zitten.

En het enige wat ik wil is gewoon een goede moeder worden later. Een goede.

Ps. Dit is ook een stukje over de actualiteit hoor. Kijk maar.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter