Dit is een zielig stukje.

29/07/2010 - 0 reacties

Want he, stoere meisjes mogen ook best wel eens zielig zijn ja!

En ik voel me nu gewoon een klein beetje zielig.

(Ik wil geen aandacht ofzo hoor menschen. Dan zou ik hier gewoon neerzetten: menschen, geef mij aandacht, kom op! Maar ik wil helemaal geen aandacht. Ik wil gewoon mijn frustraties kwijt. En ik wil gewoon laten weten dat ik zielig ben. En iedereen die knuffeltjes en kusjes wil geven, ok, ok, vooruit, dat mag wel).

Hoewel ik nog steeds niet heel duidelijk weet wat ik wil, weet ik wel dat ik netjes mijn diploma heb gehaald in 4 jaar, en het dus zonde zou zijn als ik niets met dat diploma zou doen. Ik heb inmiddels 3 jaar werkervaring op mijn cv, totdat de crisis om de hoek kwam kijken. Mijn contract werd niet verlengd, ik kwam thuis op de bank te zitten en die tijd heb ik gebruikt om veel op vakantie te gaan, en toen kwam ik thuis en toen dacht ik: kom op Des, wat peper in je kont en ga eens wat doen.

En toen ben ik dus werk gaan zoeken, en daar werk ik nog steeds en zonder al teveel in details te treden kan ik wel zeggen dat het niet bepaald mijn droombaan is. Ik druk me dan nog heel erg zachtjes uit. Ondertussen is het bijna 1 jaar geleden dat ik mijn laatste werkervaring in de juridische sector heb gehad. Het gevolg daarvan is dat ik merk dat mijn kennis verwatert, dat ik het zonde vind van mijn tijd en dat ik vooral denk dat ik niet voor niets 4 jaar heb zitten bikkelen om een diploma te halen. 
Ik heb mijzelf daarom een realistisch doel gesteld namelijk voor eind 2010 een nieuwe baan in de juridische sector, en om dat doel te behalen elke week solliciteren. Of een vacature zoeken, of een open brief sturen, of een telefoontje plegen, whatever, als ik maar bezig ben.  

Ik kan u allen inmiddels een heel dossier aangeven van sollicitatiebrieven, “motivatiebrieven”, en open sollicitatiebrieven. Ik heb daarnaast verschillende variaties van mijn cv op mijn computer.
Daarnaast kan ik u een heel boekwerk van afwijzingen afleveren. Per mail of per brief met allemaal dezelfde reden: of “mijn functieprofiel voldoet niet aan de vacature zoals die bij ons bekend staat” of ik heb niet genoeg ervaring.

En die laatste reden zorgt ervoor dat ik me nu eigenlijk best wel zielig voor. Ik heb namelijk de zoveelste sollicitatiegesprek gehad waar ik, zoals wel vaker, een heel goed gevoel over had, maar waar ik toch weer ben afgewezen voor te weinig ervaring. Het frustreert ontzetend omdat ik gewoon heel erg mijn best doe en ook omdat het zo oneerlijk is. Ervaring is iets wat je moet opbouwen, maar dat is natuurlijk moeilijk te doen als er geen enkel bedrijf is die daarin wil investeren en ik daarom geen enkele kans krijg.

Dit alles heeft als resultaat dat mijn motivatie voor het solliciteren verdwijnt onder het motto: ik word het toch niet. Verder voel ik mijn onzekerheid: zijn er al veel mensen uitgenodigd voor een gesprek dan weet ik dat er maar 1 iemand bij hoeft te zitten met meer ervaring dan ik, en dan kan ik het wel schudden.

Zucht. Nou, ik zei toch dat dit een zielig stukje zou worden. Het is maar goed dat het vandaag koopavond is.

ps. Dit stukje is voorgeschreven. Ik voel me inmiddels niet meer zo zielig. Maar ik ben wel benieuwd naar jullie ervaringen/advies/tips whatever.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter