Ik weet niet

23/10/2010 - 0 reacties

hoe het met jullie zit, maar ik er ben wel achter gekomen wat echt telt in het leven, en dat is: of je een goede krabber bent of niet. En vooral: of er goede krabbers in je naaste omgeving zitten.

Zo zat ik laatst bij mijn tante thuis, we keken tv, we zaten te praten, totdat ik opeens een allesoverheersende jeuk voelde. Net op dat ene puntje in het midden in je rug waar je net niet bij kan. Dus ik rolde mijn shirt omhoog, zat met mijn rug richting mijn tante en zei alleen: krab eens?

Mijn tante, nog steeds druk in gesprek met mijn moeder begon te krabben. Precies op dat juiste puntje. Ik hoefde haar alleen maar aanwijzingen te geven in de trant van “een beetje naar rechts”, “een beetje naar links”, een beetje naar boven” “klein beetje nog” en ”ja daar”.  
En terwijl ik genoot van een krabbeltje op mijn rug concludeerde ik: ja, mijn tante is, net als mijn moeder, een goede krabber.

Ik kwam er namelijk al vrij snel achter dat LOML een waardeloze krabber is. Hij weet het verschil namelijk niet tussen rechts en links (die mensen schijnen te bestaan). Dit heeft al gevolg dat als ik zeg dat hij naar rechts moet krabben, hij geheel naar links gaat, en visa versa.

GEHEEL naar rechts inderdaad. Want waar mijn tante nog heel subtiel een klen beetje naar rechts gaat, doet LOML alsof mijn rug een landschap is van honderd vierkante meter. Als ik zeg dat hij wat meer naar beneden moet, gaat hij helemaal naar beneden, naar dat stukje waar ik zelf ook heusT wel bij kan. En als ik zeg “naar boven” dan krabt hij nog niet mijn hoofd.
Het is dat hij een aardig linzensoepje kan maken, maar voor de rest heb ik vrij weinig aan hem.

Dan nog mijn zusje. Waar ik een gehele close band mee heb. Ik zeg, zij denkt, ik denk, zij zegt, dat soort dingen. Tenminste. Dat dacht ik.
Want als ik met een blote rug voor haar sta is het eerste wat zij zegt: “wat is er?”. 
Ik: krab even.
Zij: waarom dan?
Ik: omdat ik JEUK heb?! Schiet op!
Zij: waar dan? (en let wel: ik sta met een blote rug voor haar)
Ik: OP MIJN RUG!! IK KAN ER NIET BIJ! SCHIET EENS OHOOP!

En pas dan begint ze eindelijk te schuren.
Jawel.
Te schuren.
Mijn zusje krabt niet, zij schuurt met haar nagels over mijn rug, alsof het steen betreft.
Ik: NIET ZO HARD!
Vervolgens gebruikt ze haar vingertoppen om te krabben.
Ik: ja, zo VOEL IK TOCH NIETS!
Zij: ZONET ZEI JE NOG DAT IK TE HARD DEED!!!
Ik: JA MAAR, IK HEB JEUK! KRAB NOU GEWOON GOEHOEEED!!
Zij: HOE DAN!!!!
Ik: LAAT MAAR!!

MAMA!! Ik heb jeuk, kom eens krabben!!!

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter