U had natuurlijk,

29/10/2010 - 0 reacties

als oplettende lezer, ook al gezien dat dit blog niet bestaat uit hele diepzinnige filosofische stukjes, al dan niet over politiek, cultuur, of whateva. Nou ja, op een paar uitzonderingen na dan.

Stukjes over politiek bijvoorbeeld, ik waag me er niet (meer) aan. Zo heb ik ooit op 1 van mijn oude weblogs een open brief aan Wilders geschreven, en als link opgegeven op de anti Rita Verdonk/Wilders Hyves (Hyves, kennen we dat nog?). Dat werd ook gelezen door de Wilders aanhangers natuurlijk, dus kreeg ik fijne reacties van het kaliber “jij vieze vuile kankerhoer, wacht maar tot Wilders aan de macht komt, dan roeit hij tuig als jij allemaal uit!”.
Ehh..eventjes dimmen he gozer, dacht ik.

Toch een stukje over Wilders dit keer, of in ieder geval: waar ik de gevolgen van merk dat Wilders toch steeds meer aanhang krijgt.

Want ik zeg u eerlijk: Wilders zit mij best wel dwars. En dan met name over het geloof en wat hij zegt over de Marokkaanse samenleving.
En velen samen met mij.

Zo hadden collega R. (Marokkaanse afkomst en moslim) en ik laatst een heel normaal gesprek met andere collega’s over het geloof waarbij op een gegeven moment aan ons werd gevraagd of wij “ook geloven”. Collega R. en ik keken elkaar aan en een moment zag ik een blik die zei: is het verstandig om nu te zeggen dat wij moslims zijn?
We zeiden het wel, waarop er abrubt een stilte viel in het gesprek.
(Waarop ik, lolbroek dat ik ben, zei: “ehh, ja dat is wel even schrikken he. Haha. Hihihi. Ok, verder met het werk dan maar”).

Van collega R. hoorde ik ook dat hij eens op straat door een wildvreemde man op een agressieve manier werd aangesproken die zei: “jullie verpesten dit land!”.
Jullie.
Het is dat collega R. de rustheidzelve is, maar had collega R. terug gereageerd, dan was het wel weer overduidelijk wat er de volgende dag in de krant had gestaan.

Om nog maar te zwijgen over uitzendbureau’s waar collega R. gesprekken mee had. Drie(!!) keer werd hem gevraagd wat zijn afkomst was.
“Oh, puur uit interesse hoor” was vervolgens het antwoord van de recruiter. Ik vraag me af of een hoogblonde knul dezelfde vraag had gekregen.

Waar ik het nog meer van merk? LOML is van Marokkaanse afkomst. Niets mis mee, leuke knul, maakt een aardig linzensoepje, waardeloze krabber, dat dan weer wel, maar goed je kunt niet alles hebben, nietwaar?
Ik heb echter wel het gevoel dat ik me constant moet verdedigen dat ik een  relatie met een Marokkaan heb. Ik bedoel: ik kan daar ook niets aan doen, want de liefde, oh de liefde.

Maar zodra de vraag “en ehh, wat is voor afkomst is jouw vriend dan?” komt, dan kan ik al mijn jurkjes erop verwedden dat daarna de volgende vragen komen:

  • oh, ehh…Marokkaans?
  • Wat voor Marokkaan is het dan?
  • Hoe zijn zijn ouders dan?
  • Word je wel geaccepteerd?
  • Oh, ja echt?
  • Werkt hij wel? (let op dat woordje “wel”)
  • Wat voor studie heeft hij dan gedaan?

Als ik keurig netjes antwoord heb gegeven volgt een stilte. Een lange stilte met een verwarrend gezicht.

Ik begrijp echt de interesse wel. Maar had ik met een Chinees/boer uit Oenkerk/hipkip uit Amsterdam, waren die vragen dan ook gesteld?

Ik weet het niet. Maar de eerst volgende die bovenstaande vragen stelt krijgt een blauw oog.
Of nee: een glimlach.
Want dat is toch het beste waar je alles mee kunt oplossen :).

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter