Mijn vader is,

16/11/2010 - 1 reactie

de uitzondering op de typische Indonesische man. Hij rookt niet. Hij gaat niet vreemd(of Sandra Boellok gaat zich aanmelden. En dan mag hij zelfs van mij vreemdgaan. Maar we gaan het niet nu niet hebben over mijn vader die vreemdgaat lalalalalalalalalalala).Hij praat op een luide toon (maar dat doet de hele familie van mijn vaders kant. Alsof je in een kippenhok beland bent, echt. En mensen netjes laten uitpraten, die eigenschap hebben ze ook niet).
En waar de Indonesische man liever lui dan moe is, doet mijn vader zingend het huishouden. Hij strijkt. Hij stoft af. Hij doet de afwas. Hij doet de tuin. En hij kookt. En dan met name de Bami Goreng is beroemd in onze familie. Waar een familiefeestje is, is de Bami Goreng van papa. En ik, als Oudste Kind, ben verplicht om deze traditie in ere te houden. Tijd om papa op te bellen en het recept te vragen:

Hallo?
Pa, met mij.
Met wie?
Met mij.
Ja wie dan, ik herken je stem niet.
MET DES!
Oja. Hoe gaat..
Ja goed. Pa, die bami goreng, hoe maak je die?
OK! Ok!
(Papa doet alsof bami goreng maken een militaire operatie is).
Ok! Dus EERST!Maak je de knoflook!
(Papa maakt de knoflook menschen. Hij maakt ze. Dus wie knoflook nodig heeft; kom bij mijn pa. Die maakt ze voor je).
Dan doe je de knoflook in pan. In wokpan. Beetje olie. En dan zo kotjok kotjok*. Dan doe je ui erbij. Beetje uien. Niet teveel. Dan soja. Nee wacht! STOP!! STOP! Wacht…even nadenken..he..

Ik wacht geduldig aan de telefoon. Ik hoor hem mompelen: eerst water of..? Of eerst soja..ehh..even..ik ben vergeten hoor, wacht..

Ja, Des! Des! Luister! Hallo, Des, bent je er nog? DES!!

Nogmaals,mijn vader praat niet, hij schreeuwt aan de telefoon. Vooral als hij mobiel aan het bellen is. Ik denk dat hij nog niet gelooft dat ik, ook al woon ik 80 km verderop, hem best wel kan verstaan. En mijn vader zegt overal de letter ‘t” achter. Maar dat neem ik hem niet kwalijk. Nederlands is ook moeilijk. Stam plus T, ja duhh.

Ja, pa, ik ben er nog. Dus ok, ik moest eerst de soya..?
Nee! Nee! Wacht! Eeeeeerst knoflook. Kotjok kotjok. Beetje uien. Niet teveel. Dan eerst de rundvlees. Gewoon zo wokken. Kotjok kotjok. Goed kotjok kotjok. Gewoon beetje minuut of 5. En dan..

Ik hoor mijn moeder op de achtergrond.”Dan moet je groente erbij doen!”.
Mijn vader aan de telefoon: Nee! Geen groente! NOG GEEN GROENTE!! NEE, op het LAATST! JAWEL! Des!Geen groente hoor! Hallo, hoort je mij Des?? EERST soya!

Hoeveel soya pa?
Gewoon beetje.
  
Ik ben al opgehouden met vragen wat een beetje is. Of wat een klein beetje is. Of wat genoeg is. Of “totdat het niet te klonterig is en ook niet te zacht en een beetje groene kleur krijgt, maar nog niet helemaal” is.  
 
Ok. En dan?
 
Ok, dan soya. Dan laat je zo. Eventjes. Niet te lang. En dan, dan pas de groente. En dan alles door elkaar doen. Zo met lepel. Goed kotjok kotjok. Als niet te bruin, dan beetje water. Ja doe maar water bij. Maar water moet naaaaaaaaaa de groente, erna he Des, wel na de groente! Des? Na de GROENTE! Des, hoort je mij??

Ja pa. En hoelang laat ik het zo?
Eventjes. En dan pas de bami erbij. Bami op het laatst. Ja. Bami wel op het laatst he, Des. Nou. Dus gewoon zo. Beetje soja. Beetje kotjok. Rundvlees. Uien. Nou,makkelijk toch?

Mijn bami mislukte jammerlijk. Maar dat lag vast niet aan papa’s uitleg.

De volgende keer: een stukje over hoe ik soms brieven voor mijn vader moet schrijven.

*kotjok kotjok=wokken

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Liliane 01/07/2012

    Hilarisch!

  • Laat een reactie achter