Twee jaar begon ik met

10/11/2010 - 0 reacties

mijn eerste vrijwilligersbaantje. Met partner in crime Wyb deed ik mee met een vakantie voor lichamelijke gehandicapten.

Voordat u nu denkt: wow, Des, wat goed, wat ben jij een goed mens, jij verdient de prijs voor vrede..wacht. Wyb en ik deden het omdat we op de website lazen dat er ook dagjes uit waren naar de Efteling. Gratis. Dat je daar een weekje lichamelijke gehandicapten voor moest zorgen, ach. Dat deden we er wel even bij.

Dat “even”, daar heb ik me een beetje op verkeken. Het was 1 week, en ik was kapot. KA-POT. Ik werd gekoppeld met Ernst. Ernst is spastisch, heeft last van epileptische aanvallen en loopt niet goed. Ernst had oa hulp nodig bij het opstaan, naar de badkamer, douchen, naar de wc gaan, eten, drinken, en weer op bed gaan. Zoiets simpels als naar de wc gaan ging als volgt: eerst moest ik Ernst (volwasssen man van rond de 80 kilo) uit zijn rolstoel krijgen. Hij leunde op mij, samen liepen we naar de wc. Eenmaal bij de wc aangekomen, hield Ernst zich vast aan zo’n steundingetje. Toen liet hij zich langzaam op de wcbril zakken.
Als hij klaar was moest ik hem helpen. Met toiletpapier afscheuren, want ook dat kon hij niet, met zijn billen afvegen, want ook dat kon hij niet, en met zijn broek weer omhoog hijsen, rits omhoog, en de knoop dicht doen. Vervolgens liepen we weer samen naar zijn rolstoel, waar ik hem weer langzaam op liet zakken.
Let wel: deze handeling gebeurde al bij zoiets simpels als naar de wc gaan.

Kapot was ik dus na die week. Maar wel heel erg dankbaar. Dankbaar dat ik wel gezond was en dat naar de wc gaan bij mij hoogstens 5 minuten kon duren. Dankbaar voor mensen die dit werk fulltime doen, respect. En uiteindelijk zijn Wyb en ik niet eens naar de Efteling geweest (verdorie), maar hadden we wel een hele leuke week. Want waar ik eerst mijn neus letterlijk en figuurlijk van optrok bij het billen vegen van een wildvreemde man, aan het eind van de week keek ik niet op van een poepluier meer of minder. 

Dus dacht ik daarna: goh, jongens, waarom niet, we doen nog een vrijwilligerswerk vakantie. En toen ging ik in 2009 een weekend mee met een vakantie voor autistische kinderen.
Voor dit jaar heb ik me aangemeld bij Best Buddies. Best Buddies is een project waar je je kunt aanmelden als vrijwilliger en dan een buddy wordt van een “gehandicapte”. Het is de bedoeling dat je dan 1x in de 2 weken iets leuks met elkaar doet. Dat kan een telefoongesprekje, even met elkaar mailen, een drankje in de stad, maar ook bijvoorbeeld: samen koken, samen tv kijken zijn.

Volgende week heb ik een kennismakinggesprek met Els. In de mail stond:
Els is een vrouw met een verstandelijke beperking en is matig tot slecht horend. Over het algemeen is ze goed geheumeurd. Ze zoekt iemand waar ze eens de stad mee in kan, en verder wat leuke andere dingen kan doen, en vooral lol hebben. Ook houdt ze van fietsen op haar driewieler.

Daar gaat mijn reputatie als cool lady door in de stad naast een driewieler te fietsen. Hmmppf. Ik ben benieuwd.

Voor volgend jaar willen Wyb en ik in ieder geval weer mee met een vakantie. Er schijnen namelijk ook hamam dagjes te zijn.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter