Je kent ze wel.

24/02/2011 - 0 reacties

Vrouwen die het geweldig vinden om zichzelf de grond in te boren. “Oh jeetje, wat ben ik dik”, “oh God, wat zit mijn linkerwenkbrauw raar” of “oh, mijn kleine teen, die is toch niet om aan te zien”.

Ik moet heel eerlijk zeggen, afgezien van mijn zelfspot Tweets en stukjes, dat ik echt, in alle eerlijkheid, niet zo ben. Ik ben echt (verre verre veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeere van) perfect, maar ik ben wel tevreden over mijn figuur. Ruim tevreden.

Ik heb een buikje, ik ben scheef bij mijn heupen (door scoliose. Mijn linker vetrolletje zit net wat hoger dan mijn rechter), een maat M of 38 is heel lang geleden, en ik heb een Harry Potter litteken op mijn voorhoofd.
Ondanks dat alles draaien de bouwvakkers nog steeds hun hoofd om. Ja, dat durf ik te zeggen. Ik mag er best zijn. En dat mogen meer vrouwen over zichzelf zeggen.

Dat doen ze natuurlijk niet. Er zijn wel vrouwen die het wel tegen jou willen zeggen. Hoe perfect je vooral niet ben.

Vrouwen die van die hele sneaky gevaarlijke opmerkingen. Zo ken ik eens een “vriendin” die elke keer als ze mij zag alleen maar kon zeggen “wat voor iets raars heb jij nou weer aan?”.
Tegen mijn zusje is, toen zij naar de universiteit ging, letterlijk gezegd “kan jij dat wel?”, en tegen vriendin R. is laatst gezegd “zo, jij mag ook wel eens gaan trainen”.

Ik weet niet waarom vrouwen dit tegen elkaar zeggen. Ik snap ook niet waarom vriendinnen dit tegen elkaar zeggen. Is het jaloezie? Is het gewoon puur iemand willen beledigen? Of zegt dit, en daar denk ik meer aan, wat over de persoon zelf?

In dat laatste geval: waarom boor je dan alsnog een andere vrouw in? Is het immers niet zo dat wij vrouwen elkaar juist goed kennen, en weten welke opmerkingen gevoelig kunnen zijn?

Anyway. Ik zeg gewoon, make love and not war. Of nog beter stay calm and eat a cupcake.
Dan zijn mijn vetrolletjes in ieder geval weer in balans.  

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter