Oja, ik had laatst een aura reading,

03/02/2011 - 0 reacties

dat had ik u nog niet verteld natuurlijk. Dat kwam zo: ik zit de laatste tijd niet zo heel lekker in mijn vel. Dus ik dacht, ik kan: 1)flink shoppen 2)heel hard visualiseren dat het wel goed komt of 3) gewoon op de bank zitten janken. Ik koos maar voor zo’n ehh…aura readertje.

Laat ik maar alvast duidelijk zijn: het helpt niet. Geen ene reet. Ja. Zo. Dat die aura reader maar flink mijn internet aura’s mag vinden en dit leest.

Laat ik er ook maar bij zeggen: ik ben nogal een scepticus met dat soort dingen. Heel leuk dat Char (is it an A? Something with a B?) kan zeggen dat oma Pietje nu in de hemel is en heel trots naar beneden kijkt en heel goed van Derk Olijfolie (Ogilvie, olijfolie, snappen jullie em?!) autistische kindjes weer aan het lachen kan krijgen, maar laten we wel eerlijk zijn: daar zit een camera bij. Dat zie ik op tv. Weet jij veel wat voor show daar wordt gespeeld, weet jij veel dat die mensen er allemaal bij horen.

Dus heb ik altijd gezegd: ik geloof het pas wanneer zo’n aura reader weet welke kleur mijn stippeltjes onderboek heeft. Bij wijze van.

Daarnaast ben ik geen zweverig type. Ik geloof wel in God, maar met aura’s, dingetjes, chakra’s, enz, daar heb ik heel weinig mee. En dat vertelde ik Aart ook. Aart de aura reader.
Ik had het toen al moeten weten.

Daar ging Aart niet op in. Aart ging wel vertellen hoe hij mij ging “readen”. Dat hij het ziet als een bloem. En je hebt een steel, dat is je leven, en hoe het eruit ziet enz. Je hebt een bloem, dat is hoe je nu in het leven staat, en waar het naar toe gaat enz. En je hebt de wortels, en dat is natuurlijk (duhh) het verleden, waar je vandaan komt, wat je basis is. Daarna zou hij mijn “relationele aura “ lezen, en mijn “emotionele aura”. En op het laatst zou hij mijn 7 chakra’s doornemen.

(even tussendoor. Het begon al niet goed dat Aart opendeed en sloffen aan had. SLOFFEN. SCAPINO SLOFFEN. Welke aura reader heeft nou SCAPINO SLOFFEN AAN??!!)

Aart begon. Hij had zijn ogen dicht. En met zijn handen begon hij een beetje..ehh.. mijn aura’s uit te beelden. Of mijn steel. Of mijn bloem.
(Ja, ik weet ook wel waar het naar lijkt als u zo die zin hardop leest).

Aart zei “je bent een flinke stevige steel”.
Nou das ook mooi dacht ik. Kom ik bij een aura reader, zegt ie dat ik moet afvallen.

Aart ging verder. Dat ik een flinke steel had, betekende dus eigenlijk dat ik goed in het leven sta. Dat ik weet wat ik wil. Dat ik weet waar ik voor moet gaan. Mijn steel is goed (fijn jongens. De wereld mag vergaan, maar mijn steel is goed). Toen begon hij over de bloem. De bloem had een erg donkere kleur. Donkerrood. En heel star. En Aart vond het moeilijk om mij te lezen, hij vroeg nog maar een keer of ik mijn naam kon zeggen. Hij wist wel waar het door kwam. Ik had een pantser opgebouwd. Om mij heen. Een hele dikke huid. Ik sta sceptisch in het leven. Ben zeer wantrouwend tegen anderen. Daardoor ben ik erg star in mijn denken. Maar dat pantser, die dikke huid, dat heeft wel als gevolg dat ik nu sta waar ik nu sta. Het heeft dus ook goede dingen gebracht.

Ik zat ondertussen een beetje naar Aart te kijken. En naar de boekenkast achter hem. Veel reisboeken heeft Aart. En ik vond het saai. Dit alles, wist ik wel. En dit alles, weet iedereen met een beetje mensenkennis. Ik kom niet sociaal en open over, dat weet ik. Dus ik dacht: Aart kom met meer, anders sta ik op en kan je die 40 euro wel vergeten (ja! 40 euro ja!).

Toen begon Aart over iets geels. Ergens tussen die donkerrode bloem, zag hij heel duidelijk geel. Dat gele, dat is dat impulsieve van mij. Ik ben eigenlijk heel impulsief. Van de hak naar de tak. Maar door die donkerrode blaadjes “die starheid, die dikke huid” werd ik daardoor beperkt in mijn keuzes. Of het iets was wat ik mijzelf had aangeleerd, of dat het iets met de opvoeding had te maken, dat kon Aart niet zeggen.

 Ik zat nog steeds naar Aart te kijken. En ik dacht weer: whatever Aart. Heeft niet iedereen dat impulsieve heel stiekem? Wil niet iedereen eigenlijk elke dag iets anders doen? En ja, lekker makkelijk: door de opvoeding of wat ik mijzelf heb aangeleerd. Nee Aart, dacht ik, jij neemt mij hier in het oortje.

Aart ging nog verder over een sturende hand. Hij voelde heel duidelijk dat ik ergens gestuurd werd, door een mannelijke energie, iemand die bezorgd is, een beetje te, mij moeilijk kan loslaten, en dat ik daardoor ook beperkt werd.

JA HALLO DAT IS TOCH MIJN VADER OFNIEDAN, en heeft niet elke vader zoiets? Ik zuchtte. Dit duurde te lang. Ik was mijn concentratie al bij het zien van zijn sloffen kwijt.

Aart ging nog door. Over mijn chakra’s (ondertussen dacht ik: zou Aart nu ook voelen dat ik nu een middelvinger naar hem opsteek?) en toen was hij klaar.

Zo, zei hij.
Zo, zei ik.
“Ik moet dit even over me heen laten komen hoor”.

Ik betaalde, en liep naar de auto. Eenmaal in de auto barste ik in lachen uit.
Aura reader, read my ass.

Wat ik dan wel wou weten? Meer details. Over mijzelf. En hoe ik bepaalde vraagstukken kon of moest oplossen. Maar dat moet ik kennelijk alleen doen, en geen Aart die mij daarmee kan helpen.

 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter