Toen ik nog een kleine Des was

12/03/2011 - 0 reacties

zat ik op zwemmen. We begonnen natuurlijk in het kleine badje waar je nog makkelijk in kon staan. Op een dag was de badmeester er nog niet. Ik zag niemand van mijn zwemgroepje, maar ik zag wel een jongetje van mijn zwemgroepje bij het diepe bad staan.

Oh dacht ik, we moeten nu in het diepe zwemmen! Daarna dacht ik: shit (nou ja, ik weet niet of ik shit dacht, ik was nog een klein meisje, maar ergens zou het best kunnen), ik durf niet in het diepe te zwemmen!
Ik zag verder helemaal niemand, dus ik ging maar in de rij staan. Een voor een sprongen ze in het diepe om baantjes te zwemmen, en toen ik aan de beurt was sprong ik ook.

Ik kon nog helemaal niet zwemmen. Ik verdronk bijna en deed spartelde helemaal in het wils om er maar uit te komen. Er was nog steeds geen badmeester, en ook geen badjuf. De kindjes die achter mij in de rij stonden probeerden met z’n allen mij eruit te trekken. Proestend en al kwam ik er na 10 minuten eindelijk uit.

De badjuf kwam er aan. Wat doe je nou hier, zei ze, je hoort nog in het kleine badje! Ik dacht dat ik hier moest, snikte ik een beetje. Ondertussen kwam mijn badmeester er al aan lopen. Oh, hier ben je, zei hij. Ik kon je al nergens vinden!

Na deze gebeurtenis werd ik bang voor water. Ik durfde niets meer. Ik durfde niet eens te douchen. Mijn moeder snapte er niets van en duwde mij, a la haar opvoedstijl, mij gewoon onder de douche. Stel je niet aan, en ga douchen, zei ze. Eenmaal onder de douche kreeg ik weer dat paniekerige gevoel wat ik ook kreeg toen ik bijna verdronk in het diepe bad.

Gelukkig duurde dit niet heel lang en werd ik een waar *kuch* zwemtalentje. Maar tijdens de tsunami in 2004 waren er continue beelden van op tv te zien kreeg ik last van nachtmerries. Ik droomde dat er een vloedgolf over mij heen kwam en mij meetrok in een draaikolk van water.

Nu zijn er weer beelden op tv. Van de tsunami in Japan. Ik krijg er nog steeds rillingen van.  Maar waar ik gewoon in Nederland op het droge sta is het voor de mensen in Japan de keiharde waarheid.

Dus lieve moeder Aarde. Het is genoeg zo, met die tsunami’s. Kunt u ons gewoon een stralend zonnetje geven?

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter