Warning: dit is een lichtelijk depri stukje.

14/04/2011 - 0 reacties

Ik bedoel: als je nu nog alles door een roze bril ziet en heel vrolijk bent opgestaan, adviseer ik je om niet verder te lezen

Want ik (her)ken mezelf niet meer. De laatste dagenmaanden. Ik ben de weg een beetje kwijt. Ik modder maar wat aan, hier en daar. Ik sta een beetje stil in mijn leven.

Poe he.

Ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet wat bij mij past, wat bij mij hoort,  wie ik wil zijn, wat ik leuk vind, wat mijn identiteit is. Wie is Des, wie ben ik, wat wil ik?

Poe poe, wacht, ik ga nog even door.

Het is niet zo dat ik zwaaaaar depri ben. Het is ook niet zo dat ik nu niet gelukkig ben. Ik kan nog best lachen om bijvoorbeeld dit. Het is, aan de andere kant, ook weer niet zo dat ik juichend door het leven ga. Ik pieker veel. Bij voorkeur ’s nachts. Ik denk (te) veel na, ik droom heel wat weg, en mijmer wat door. En ik mij vervolgens weer schuldig ga voelen, want he, kindjes in Afrika hebben het tenslotte veel zwaarder.

Poe zeg.

Ik ben mezelf een beetje kwijt. Heeft iemand Des gevonden?

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter