Ik zeg maar altijd zo:

30/05/2011 - 0 reacties

een vakantie is geen vakantie zonder een klein avontuurtje (nee, dat bedoel ik niet viespeuken).

Zo liep ik al een aantal uurtjes door musee d’Orsay, toen mijn maag opeens begon te knorren. Gelukkig had ik een appel in mijn tas. Ik besloot de appel op te eten.

Op dat moment had ik natuurlijk al beter moeten weten. Ik zag niemand in het museum eten. Maar ik ben natuurlijk zo’n iemand die denkt: “Des, ga gewoon die uitdaging aan!”. Bovendien had ik echt heel erg trek. Dus nam ik een hap van mijn heerlijke Royal Gala appel tot er opeens een bewaker naar me toe kwam en in het frans (natuurlijk) tegen me begon te praten.

Alors, ik wist heust wel wat hij zei maar ik besloot de domme toerist uit te hangen.
(Het valt me op dat Fransen graag hun zin beginnen met “alors”. Dus, alors, dan doe ik dat nu ook even).

Excuse me?
Joe kannot iet iere.
Pardon?
Joe, kannot iet iere.
Why not?
Bekos iets a museum, voila! (Dat “voila” bedenk ik er even bij. In mijn hoofd zeggen alle Fransen “voila” achter elke zin). Hij begon met zijn handen de ruimte te laten zien. Alsof hij wou zeggen: kijk, dit is nou een museum.
So? Why I cannot eat my Royal Gala apple here?
Bekozze, iets a museum!
Yes, I know IETS a museum, and I know IETS not a restaurant, but outside or at my house I can eat too, and that’s not a restaurant either! So, what can happen if I eat my apple here?
The painting, plieze!
What painting, pliezzzzeee?! U scared my apple will destroy the paintings? PLEASE!
(Voor de beeldvorming deed ik er een “talk to da hand” actie bij. Werkt altijd).
Madame. Sil vous plait. No eating iere.
Pfffff..

Alors, er ligt nu een half opgegeten appel in 1 van de zaaltjes van musee d’Orsay. Voila.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter