“Kijk, ik dacht zo, u gaat mij gewoon vertellen dat het wel goedkomt.

09/05/2011 - 0 reacties

“Of u geeft mij een magische pil, ook goed, waarmee ik me meteen goed van ga voelen. Een pil zonder bijwerkingen dan he. Of nouja: grotere borsten, ala, daar zeg ik geen nee tegen, hahaha”.

Ik begon paniekerig hoog te praten. Ik keek haar aan. Ze keek terug.

“Gaat het wel?”

“Dat zeg ik dokter. Het gaat wel. Heust wel. Ik bedoel: waarom zou het niet goed gaan, toch? Ik ben gezond, mijn familie is gezond, dat is toch het belangrijkste? Dat is wat ze immers zeggen, geld is niet belangrijk, als je maar gezond bent. Dus het gaat. Echt. Het. Gaat. Goed”.

“En toch zit je hier”.

“Ja, toch zit ik hier. Dat weet ik! Zie mij nou hier zitten! Hahahaha, nooit gedacht joh, ik hier, zitten, tegenover u”.
Eventjes was ik stil.

“Kijk dokter. Ik ehh…weet het allemaal wel. Het is niet erg om voor een kruispunt te staan.  Het is niet erg om een stap terug te doen. Iedereen van mijn leeftijd heeft dit, jaja, ik weet het. Maar ik voel me al maanden zo”.

“Hoe voel je je dan precies?”.

“Gewoon! ZOOO!!”. Ik zwaaide met mijn armen om me heen. “ZOOO!! Begrijpt u nou, u begrijpt het toch, ik zit hier toch niet voor niets, godjezusallemachtig!”. Ik begon steeds harder te praten. “U begrijpt het wel toch. Daarom ben ik hier. Dat u zegt: ik begrijp het wel, het komt wel goed”.

“Wil je dat ik zeg wat jij wilt horen? Of wil je dat ik een hulpmiddel ben, om meer grip op je leven te hebben?”.

“Bladiebladiebla. Ik wil gewoon..ik wil niet meer aanmodderen. Ik wil me weer een beetje zinnig voelen. Ik wil…ik wil gewoon Des zijn. Ja! Dat is het! Ik wil gewoon Des zijn, en dan mag u mij vertellen hoe ik het beste weer Des kan zijn. Kom maar op!”
Ik leunde achterover en lachtte. 

Ze bleef serieus kijken. “Wil jij hier wel zijn? Wil je dit wel? Want ik kan je niet zeggen dat het goedkomt. Ik kan je ook niet zeggen wat je wilt horen, en ik kan je ook niet precies vertellen wat je moet doen om Des weer te zijn. Ik kan je er alleen mee hel..”’

“Nee. Laat maar”.
Ik pakte mijn tas, stond op, en liep de kamer uit.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter