Ik heb een tante.

15/06/2011 - 0 reacties

En niet om het 1 of ander, maar iedereen heeft zo’n tante in de familie. Het gaat hier om tante E. Ik zou me nu kunnen afvragen: wat nou als ze dit leest? Maar tante E. heeft het te druk met haar kinderen, haar oogappeltjes, mijn neefjes, die alles beter kunnen dan de rest van de wereld. Zo lazen ze al de Donald Duck op 3jarige leeftijd, hebben ze een klas overgeslagen, mogen ze naar het VWO, OF ZELFS naar het Gymnasium. Ze kunnen voetballen, ze kunnen alles eten, maar ook weer niet alles, want het moet wel biologisch zijn.

Enfin. Tante E. zal mijn stukjes niet lezen. 

Tante E. is ook een ster om al mijn mijnpunten te vinden. Alles.
Zo is mijn huis altijd een rotzooi, dat komt omdat mijn eerste huisje vol zat met vintage meubels. Vintage is te min voor tante E. Want tante E. wil altijd design. Of een tweedehands tafeltje uit Frankrijk, dat kan dan weer wel.
Tante E. vindt ook dat ik niet kan koken, alleen omdat ik in een ver verleden een pizza heb laten aanbranden. Komt haar tot het volgende punt: Des eet vast nooit groente. Zie pizza verhaal.

Daarnaast woon ik samen met een Marokkaan, die 2 nationaliteiten heeft, en dat vindt tante E. raar, want hoe moet dat nou als ik wil trouwen? Of kinderen krijg? En trouwens, als ik kinderen krijg, dan stop ik toch wel met werken? Net zoals tante E, toch?
Ik ben ook aangekomen (“dat zal wel door al die pizza’s komen”), en tijdens een feestje zei ze eens keihard:”WAT BEN JIJ DIK GEWORDEN, DES!”.

Dit alles zegt tante E. niet met zoveel woorden, maar wel met die woorden.

U kent het wel. Want wat ik al zei: u heeft vast ook zo’n tante. Of oma. Of nicht. Of moeder. Die al jouw minpuntjes fijntjes weet te benoemen bij elk familiefeestje.

En hoewel ik na elk feestje, en na elk telefoontje (want zo ben ik wel weer: dat ik een bui heb om al mijn tantes eens te bellen) spijt als haren op mijn hoofd heb dat ik naast haar heb gezeten/gebeld en beloof ik me elke keer heilig weer voor om echt echt niets met haar te bespreken, en ook me niets van haar aan te trekken. Dat het niet erg is, die minpunten, dat ik niet perfect ben, dat ik haar leven niet eens wil hebben, nee Des, het is niet erg, en elke keer baal ik er toch van. 

Laat haar maar, zegt moeder. Ze stelt zelf niets voor, zegt zusje.

Afgelopen weekend had ik een feestje van mijn neefje. Een blik vol oatmealcookies had ik gemaakt. Het eerste wat tante E. zei was:”oh, dit ene koekje is wel aangebrand, he Des”. 

Ik kon heel veel dingen zeggen maar ik liep maar weg. Hevig frustrerend waarom dat ene koekje nou was aangebrand.

ps. Ja, dat klopt. De comments heb ik voorgoed uitgezet.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter