Mijn schouder doet wat pijn de laatste pijn.

30/06/2011 - 0 reacties

Ja. Heel. Erg. Au. Ik weet niet waardoor het komt.

Of nouja, eigenlijk wel.

Het zit zo. Vanaf het moment dat ik werkende ben, alweer 3 jr geleden, heb ik last van mijn muisgebruikende arm. Dus ik zwemmen. En toen ging het goed. En toen ging ik weer niet zwemmen. Want ik werd lui. En toen ging het weer niet goed. Met mjin muisgebruikende arm dan.
(Ja, ok, het ging op dat moment ook wat minder met Kiedis, onze kat, die werd een beetje dikkie, maar ehh..das voer voor een andere keer).

Om een lang verhaal kort te maken: er kwam een mannetje langs. Van de bedrijfsfysionogwat. Die ging even kijken hoe ik erbij zat. Als ik aan het werk was (ALS. Hahaha). En hij zei: meisje, dit kan niet.

Eigenlijk zei hij geen meisje. Hij zei ook niet “dit kan niet”. Hij zei een heleboel andere dingen, maar die ben ik een beetje vergeten. Dat komt omdat hij mij ging voordoen hoe ik het beste achter mijn bureau kon zitten. En daarbij raakte hij heel lichtelijk mijn bil aan. Met zijn wijsvinger. En hij zei “je zitvlak (mijn zitvlak? MIJN DIKKE REET ZUL JE BEDOELEN) moet een beetje steunen op de achterleuning”. En toen raakte hij mijn elleboog aan. En mijn muisgebruikende arm. En mijn schouders. Heel lichtjes raakte hij dat allemaal aan. En ik zat er een beetje bij als “wwhihihihihihihgriebelgrabbelhihihihihihihihi”.

Het mannetje stelde mijn bureau een heel stuk naar beneden. Ik bleek veel te hoog te werken. Zo hoog dat ik bij wijze van (bij wijze van he) niet eens bij mijn stoel kwam.

Enfin. Ik kreeg een speciale muis. En een documentenhouder. Mijn toetsenbord zit wat dichter bij mijn buik. Ik schijn nu erg arbeidsergonomisch te werken. Maar daar moeten mijn armpjes en schoudertjes wel aan wennen.
Met als gevolg dat ik nu dus last heb van mijn linkerschouder. Die zo pijn doet dat als ik het masseer (ja, IK, ja. Mijn vriendinnen willen mij niet masseren. LOML kan niet masseren) de pijn helemaal m’n hoofd in schiet. En weer terug naar mijn kleine rechterteen.
(Niet mijn linkerteen. Dat vind ik dan weer raar. Om maar niet te zeggen: apart).

Ik vraag me nu af waarvoor ik eigenlijk een linkerschouder nodig heb. Want anders hak ik hem het liefst eraf, zo pijn doet ie. Maar goed. Dan kan er niemand op mijn schouder uithuilen. En ik ben liever een goede vriendin dan een geamputeerd persoon.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter