Weet je wat je eens voor de gein moet doen?

08/10/2011 - 0 reacties

(Een scheet laten in de lift net voordat je eruit moet/je kat heel hoog in de lucht gooien (op bed natuurlijk)/all u can eat sushi eten en dan stiekem in plastic bakjes meenemen).

Op mensen letten als ze met elkaar aan het praten zijn. Moet je echt eens doen. Het zal je opvallen hoeveel mensen het geweldig vinden om alleen maar over zichzelf te praten. En dan heb ik het nog niet eens over typetjes als mijn tante E. die zolang over haarzelf praat dat je op een gegeven moment al in je hoofd een afscheidsbrief aan het schrijven omdat je zelfmoord wil plegen.
Nee, ik heb het over de “normale” mensen. Haha. Normaal. Alsof mijn tante E. niet normaal is. Maar eh…….dat is ze dus ook niet.

“Nou, Des, hoe kom je nou weer aan die wijsheid?”.
Ik zal het u even uitleggen.

Toen oma Des nog student was woonde ze in een appartementje met 4 huisgenoten. Ik woonde samen met M (een expat uit India) en N, A, en E.
N, A, en E, vond ik wel aardig hoor. Maar tot een grens. Zodra ik namelijk aan ze vroeg “he, hoe gaat het?”, gingen ze los. Het hele gespek praatten ze alleen over zichzelf. Wat ze hadden gedaan, wat ze hadden meegemaakt, wat ze daarvan vonden, wat ze nog gingen doen enz, enz. Het gesprek ging wel voor een half uur door, en toen viel er een stilte, en toen gingen ze weer gewoon door met praten. Niet 1x vroegen ze aan hoe het mij ging. Of wat ik had gedaan.

Met huisgenotje M. kon ik het echt heel goed vinden. Hij vond Nederland heel interessant, ik vond India heel leuk, en we konden daarom heel leuk met elkaar kletsen. Op een gegeven moment gingen we met z’n allen uiteten. Ik zat naast M. E, N, en A, zaten naast elkaar. Terwijl ik heel gezellig met M over Bollywood zat te praten (zijn favoriete onderwerp) zag ik dat N, A, en E, door elkaar aan het praten waren. Iedereen had het over zichzelf, en niemand was eens stil om echt oprecht naar de andere te luisteren en vragen te stellen. Ik zag dat na een half uur het gesprek tussen hen stil viel. En toen zag ik ze wat naar elkaar kijken. Niemand die wat zei (want ze luisterden natuurlijk niet elkaar).

Het was best een beetje pijnlijk om te zien ja. Maar mijn huisgenootjes zijn geen geval op zich. Op werk krijg ik plaatsvervangende schaamte als ik een groepje collega’s zie praten met elkaar, maar het eigenlijk alleen maar over zichzelf hebben. Iedereen lult wat door elkaar, niemand die echt luistert of een wedervraag stelt.

Misschien is het ook wel mijn fout. Ikzelf vind het namelijk niet meer dan normaal om tijdens een gesprek met iemand anders te luisteren, vragen te stellen, en interesse te tonen. En ergens snap ik het ook wel: het is heel fijn om met iemand te praten die alleen maar interesse in jou toont.

Maar goed. Genoeg over mij. Hoe gaat het met jullie?

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter