Een paar keer in het jaar gaat LOML op zakenreis.

28/11/2011 - 0 reacties

Soms een paar dagen, soms een weekje, het langste was 2 weken.

Ik zal niet liegen dat ik het ergens wel heel fijn vind. Een bed voor mezelf. Niemand die ‘s nachts “geef mij ook eens wat deken” mompelt.  Een schoon huis (hoe komt het dat elke man, geen uitzondering, altijd zo’n troep met zich meebrengt?). Geen tig overhemden op de strijkplank. Ik kan maandagavond Grey’s Anatomy zien ipv Voetbal International. Ik kan nu aardappels met zuurkool koken. Geen natte handdoeken in de badkamer. Niemand die mijn make up verplaatst. En niemand die lacht om mijn bucketlist op het krijtbord “glimlachen zodra je op werk bent, Des!”.  Ik kan naaktlopen, ik kan dansjes doen op Britney Spears, het is zo’n luxe he menschen.

LOML is nu 3 weken weg. En ja, ik weet ook wel: 3 weken is niet een half jaar. En ja, ik weet ook: hij hoeft niet voor 1 of ander oorlogsmissie naar Uruzgan oid. En ja: we bellen en whatsappen, en ik heb genoeg dingen te doen, en ja, de tijd gaat snel blablabla.

Maar nu is het wel klaar geweest. Ik wil natte handdoeken zien. Ik wil een verwarming naast me in bed. Ik wil iemand die naar mijn dramabuien luistert in plaats van Badu die gewoon wegloopt. Ik wil lekker koken voor iemand die dan met een glimlach zegt dat hij het echt lekker vindt dit keer. Ik hoor ‘s nachts opeens geluiden die ik niet hoor als hij er wel is. Ik wil een mannelijke opinion over mijn nieuwe schoenen.

Ik wil de sleutel in de deur horen.

Nog 2 weken. Dan komt ie gelukkig weer terug. Al hoewel. Hij stuurde net een smsje dat het “hier erg mooi weer is”.
Stik er dan ook maar in. Stommerd.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter