Een tijdje geleden stond er een

21/11/2011 - 0 reacties

heel klein ieniemienie stukje over mij in de Viva. Het hoorde bij een artikel wat over sociale ongemakkelijkheid ging. In het stukje beschreef ik hoe killing ik het vind om met pauze te gaan, omdat je dan met collega’s een praatje “moet” maken. Of dat ik een kneus ben op feestjes, omdat ik met niemand een praatje durf aan te knopen.

Bij al mijn stages of werkgevers kreeg ik altijd als feedback dat ik de muur om mij heen eens weg moet halen, dat collega’s niet echt een beeld van mij kregen, dat ik soms wat koud overkwam, of zelfs bot, dat ik niet te peilen ben.

Ik weet het wel. Ik weet het allang. Ik blijf heel lang de kat uit de boom kijken. Het kost mij heel veel moeite om iets van mezelf te laten zien. Sociale gesprekjes over het weer of het weekend, ik kan het niet. Ik bevries, ik kan alleen maar denken “wat nu, wat nu, ok Des, kom op, verzin nog een onderwerp”. Ik kan mensen nooit direct aankijken, krijg het warm, koud en wil het liefst zo snel mogelijk wegrennen.

Een lange tijd dacht ik: ok Des. Kom op. We gaan ervoor. Vanaf nu elke dag even een sociaal gesprekje met je collega. Of ik dacht: ok Des, probeer eens een praatje met iemand te maken als je in de rij staat. Of: Des, zeg dat feestje eens niet met een smoes af, en ga er gewoon heen. Praat eens met onbekenden. Soms lukt het. Soms niet.

Ik vraag me nu af wat er erg aan is. Aan niet-sociaal willen zijn. Want dat is het: ik wil het niet. Ik heb er geen zin. Laat mij nou maar gewoon alleen. Wat is er erg aan om gewoon lekker op jezelf te zijn? Om wat minder te praten?

Dus heb ik er een streep ondergezet. Vanaf vandaag. Ik maak vanaf nu een praatje met mensen wanneer ik wil. En als ik bij je sta en niets zeg, dan is er niets aan de hand. Dan wil ik gewoon lekker stil zijn. Ik ga niet meer naar feestjes omdat het nou zo hoort. Ik ga ook niet meer naar etentjes om vervolgens de hele avond het ongemakkelijke gevoel te hebben van “praat, Des, kom op, zeg iets, praat nou, toe!”.

Ik doe het niet meer. Dan ben ik maar moeilijk. Dan heb ik maar een muur. Dan ben ik maar moeilijk te peilen. Dan ben ik maar niet collegiaal.

Dat is hoe ik ben. Een beetje vreemd, misschien.

Eerdere stukjes hierover: klik en klik.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter