Iedereen die weleens liefdesverdriet heeft (gehad), steekt de hand op!

16/02/2012 - 41 reacties

Ik weet nog wel toen ik liefdesverdriet had. Man oh man.

Mijn ergste vijand (Yvon Jaspers/Yolanthe/Sylvie)gun ik nog eerder een spijker in de hand tijdens een waxbeurt dan dat ik ze liefdesverdriet gun. Liefdesverdriet hoort geen enkele vrouw te krijgen.
(Sommige mannen daarintegen..)

Maar goed. We weten intussen allemaal wel: elke vrouw krijgt er vroeg of laat mee te maken. En dan kun je het beter vroeg krijgen. Zo op je vierde, in de peuterklas. Ben je daar tenminste vanaf.

Want die pijn van liefdesverdriet. De pijn in je buik zodra je wakker wordt en denkt: verdorie, het was geen droom. De pijn die je hebt als je je naar de douche sleept en denkt: fok die douche. Dus slof je maar verder naar de bank. Waar al een ruitjesdeken ligt. En tig propjes zakdoekjes. En papiertjes van Chocotoff. Dvdboxen slordig naast elkaar, die van SATC natuurlijk bovenop. Want natuurlijk kijk je naar dvd’s. Tv kijken is ondraaglijk bij liefdesverdriet. Bij elk programma (die kleur stropdas die Matthijs draagt, die had hij ook…:( 🙁 :() is er iets wat je aan hem doet denken.
Je laptop durf je niet aan te doen, want het eerste wat je gaat zien is die ene vakantiefoto van jullie samen als bureauachtergrond.

Om maar niet te spreken: daarzo buiten. Want dat zei Carrie eens: buiten is een mijnenveld. Overal ben je bang om hem tegen te komen. Of langs een plek te lopen waar je ooit samen met hem at/dronk/ruziemaakte/sex had.

Je gaat niet naar werk. Je gaat niet naar school. Je belt met vriendinnen. Heel boos (“die vieze vuile klootzak, echt, het is echt wel beter zo!!”) dan weer emotioneel (“ik mis hem zo, ik ga hem bellen. Jawel! Ik ga hem wel bellen! Je kunt me toch niet tegenhouden!”).

En ’s avonds ga je weer naar bed. Slapen. Als je tenminste niet aan het huilen bent. En dat ene gevoel: je weet het zeker. Je gaat je nooit meer gelukkig voelen. Nooit meer. Wat die rare vriendinnen van je ook zeggen.  En nee, je gaat nooit meer eeen andere vriend krijgen. Of willen. Echt never niet. Nooit meer. Wedden. Nooit meer gelukkig. Altijd alleen. ALTIJD. NOOIT MEER.

Maar dat is natuurlijk niet zo.
Zoals ook ik inmiddels weet. Want die dag komt er wel. Echt.  Dat de zon weer schijnt. Dat je ermee  om kunt gaan. Echt.
Dat beloof ik bij deze, heel plechtig aan elke vrouw die nu liefdesverdriet heeft.

Vorige post Volgende post

41 reacties

  • Reageer Sophie 16/02/2012

    ‘Mijn ergste vijand (Yvon Jaspers/Yolanthe/Sylvie)gun ik nog eerder een spijker in de hand tijdens een waxbeurt dan dat ik ze liefdesverdriet gun. Liefdesverdriet hoort geen enkele vrouw te krijgen.’

    Deze zin jongeeee. Fuck ja.

    Goed stukje verder chick! Liefdesverdriet doet au maar HOOP GLOORT AAN DE HORIZON!

    • Reageer Des 16/02/2012

      en spreidt das woord door!!!

  • Reageer Mariët 16/02/2012

    Wat een herkenbaar stukje…

    • Reageer Des 16/02/2012

      voor iedereen wel denk ik

  • Reageer Dina 16/02/2012

    Zo, dit heb je maar weer even perfect beschreven.

    • Reageer Des 16/02/2012

      dankjewel lieve dina

  • Reageer Rianne 16/02/2012

    Zeer herkenbaar. En inderdaad… de zon gaat altijd weer schijnen. Alleen, wanneer je zwelgt in verdriet en zelfkastijding, wanneer je jezelf vernedert in de hoop dat hij je toch ‘terug neemt’ (duh, alsof je ooit van hem was) dan wil je dat niet horen, dan wil je dat niet zien. Want zwelgen is soms heerlijk. Een legitieme rede om heeeel veel bonbonbloc naar binnen te werken, om jezelf even zielig te voelen, om even een paar pyjamadagen in te lassen en onflateus op de bank te hangen. Zonder dalen geen toppen, geen toppen zonder dalen.

    • Reageer Des 16/02/2012

      mooie laatste zin!

  • Reageer Lyanne 16/02/2012

    Aaah wat een lief berichtje!!

  • Reageer Pippi 16/02/2012

    Maar mijn schoonmoeder gun ik het dan weer wel.

    (Geniaal stukje weer, Des)

    • Reageer Des 16/02/2012

      hahahahahaha!

  • Reageer Roxanne 16/02/2012

    DIT. PRECIES DIT. Maar nog niet de laatste alinea.

    • Reageer Des 16/02/2012

      komt wel, komt echt!

  • Reageer nathalie 16/02/2012

    Nu heb ik trek in Chocotoff (wat zijn die lekker zeg!)

    • Reageer Des 16/02/2012

      die zijn al verantwoord

  • Reageer The Selfhelp Hipster 16/02/2012

    THIS. Makes me lose all appetite – I remember how that felt and how awful it was. Blah. But than I get really happy because I know it passes. And that’s wonderful.

    • Reageer Des 16/02/2012

      lose all appetit en heel veel afvallen inderdaad.

  • Reageer Liss 16/02/2012

    Wat een mooi stukje! 🙂 Ik hoop dat vrouwen met liefdesverdriet dit zullen lezen.

    • Reageer Des 16/02/2012

      dankje lieve Liss. Ik hoop dat stiekem ook 🙂

  • Reageer Latina92 16/02/2012

    wauw, Des, prachtig, ik werd er even stil van!
    het is heel herkenbaar bij een vorig vriendje, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik nu op mijn huidige vriend pas écht verliefd ben. (eerste serieuze relatie enzo). dus als dat uitgaat…. ga ik pas echt kapot denk ik. het is ook zo stom hé dat als je zo verliefd bent, je ook een heel groot deel “verpest” door bang te zijn dat het ooit uit gaat. maar misschien ben ik dat alleen!

    • Reageer Des 16/02/2012

      nee hoor, dat had ik ook. Je durft die pijn logischerwijs niet nog een x mee te maken.

      • Reageer Latina92 17/02/2012

        nou, gelukkig maar…. wat ik trouwens écht leuk vind aan je site Des is dat je de tijd neemt om overal op te reageren! Je bent echt de leukste blogger die ik ken!

        • Reageer Des 20/02/2012

          ik vind het juist leuk dat jullie allemaal de tijd nemen om te reageren :)!

  • Reageer Lin 16/02/2012

    Dat je om 19.00 denkt hey misschien moet ik wat eten. dat je op bed gaat liggen met je schoenen en kleren nog aan en gewoon 24 uur naar het plafond staart. En de CCrekeningen, daar wil ik het niet eens over hebben.

    • Reageer Des 16/02/2012

      ow men. die cc rekeningen. klap in je gezicht.

  • Reageer Rianne 16/02/2012

    Ik heb je stukje gelinkt naar een website voor Alleenstaande Ouders. Die zijn enorm bekend met het fenomeen… maar je beschrijft het met zo veel humor… Dat ik hoop dat het wat glimlachjes om lippen kan toveren…

    • Reageer Des 16/02/2012

      aww lief van je Rianne!

  • Reageer Naomi 16/02/2012

    True story!

    • Reageer Des 16/02/2012

      high five!

  • Reageer Tam 16/02/2012

    oh ja, de eerste keer, aiaiaiai ik dacht dat mijn hart brak elke minuut opnieuw. Mijn paps die vertelde mij dat het elke dag een beetje minder werd en dat ik over precies een week weer zonnestraaltjes zou kunnen herkennen. Dit leek onmogelijk maar de lieve man had gelijk, het brekende gevoel genas

    • Reageer Des 16/02/2012

      papa’s hebben altijd gelijk.

  • Reageer Caithlin 18/02/2012

    Toevallig dat je net dit stukje hebt geschreven nu ik voor de eerste keer écht met liefdesverdriet te maken heb. Het is altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent die zoiets heeft meegemaakt. En aan het begin dacht ik ook “oh dit komt nooit meer goed” maar langzaam bij beetje gaat het toch wel weer beter.

    • Reageer Des 20/02/2012

      ja, jij komt er wel hoor! En schrijf die liefdesverdriet ook vooral van je af he

  • Reageer yourlifestyleguide.nl 18/02/2012

    Leuk stuk meid! Helaas voor mij niet herkenbaar, want ik heb gewoon nog NOOIT liefdesverdriet gehad. Maar, ik ga je wijze woorden omthouden, voor mocht het ooit gebeuren…!!

    • Reageer Des 20/02/2012

      koesteren dat je geen liefdesverdriet hebt gehad :)!

  • Reageer Saskia 18/02/2012

    Heel goed beschreven!

    • Reageer Des 20/02/2012

      dankjewel lieve Saskia

  • Reageer Ann 19/02/2012

    Ohh zo herkenbaar!

    Een week nadat het ergste liefdesverdriet e-ver mij overviel (want: plots daagde het niet bepaald vermeld vriendinnetje van meneer op), moest ik ook nog eens alle vier mijn wijsheidstanden laten trekken. Ik heb nog nóóit zoveel zelfmedelijden gehad als die dagen na de operatie, met mijn (blauwe) hamsterwangen, en dan kon ik ook nog eens geen chocolade eten, want auw. Heb die week alle zes de seizoenen van SATC versleten, en bij sommige afleveringen herinner ik me nog precies hoe ik destijds zielig in bed lag te liggen.

    Het heeft even geduurd, maar een tijdje later kon ik me hierin herkennen (The Holiday):

    “I understand feeling as small and as insignificant as humanly possible. And how it can actually ache in places you didn’t know you had inside you. And it doesn’t matter how many new haircuts you get, or gyms you join, or how many glasses of chardonnay you drink with your girlfriends… You still go to bed every night going over every detail and wonder what you did wrong or how you could have misunderstood. And how in the hell for that brief moment you could think that you were that happy. And sometimes you can even convince yourself that he’ll see the light and show up at your door. And after all that, however long all that may be, you’ll go somewhere new. And you’ll meet people who make you feel worthwhile again. And little pieces of your soul will finally come back. And all that fuzzy stuff, those years of your life that you wasted, that will eventually begin to fade.”

    Het gaat dus echt wel een keertje over. Maar stukjes als deze kunnen nog precíes dat gevoel van toen laten herleven! Kortom: boo liefdesverdriet. Boo.

    • Reageer Des 20/02/2012

      ow my god! Die quote is echt herkenbaar! Die heb ik dus net aan een vriendinnetje van me gestuurd die nu ook liefdesverdriet heeft. Echt beadnkt!

    • Reageer Des 20/02/2012

      ps..wijsheidstanden hihi, wij noemen verstandskiezen 🙂

    Laat een reactie achter