Wederom een klein avontuurtje

09/07/2012 - 27 reacties

Ik weet nu dus al: mocht ik ooit gemarteld worden over cruciale informatie (wat is het geheim van jouw overheerlijke tosti’s?? NOU?? NOU JONGEDAME??!!), dan zou ik dus meteen toegeven.
Of zou je in ieder geval aan mij kunnen zien dat ik lieg.

We hadden namelijk weer eens een avontuurtje. In Marokko. Bij de douane welteverstaan.

Van LOML had ik al gehoord dat de douane in Marokko geen lieverdjes zijn. Nou waarschuwt LOML mij wel vaker (doe nou eerst een deksel op de blender voordat je de stekker erin doet, Des), en geeft hij wel vaker wijze adviezen, maar eigenlijk luister ik dan niet zo goed nooit.

Ken je namelijk dat papiertje, die je altijd in het vliegtuig krijgt? Zo’n klein papiertje die je moet invullen. Waar je heengaat, waar je slaapt, het adres, enz enz. Nou willen ze ook weten wat je beroep is.

Ok. Dit klinkt misschien een beetje dom, maar echt dat is het niet. Ik had echt niet door dat dit papiertje zo belangrijk was. Want, en nu komt mijn superargument: anders hadden ze dat  papiertje wel groter gemaakt. Want verdorie, ik kan niet eens mijn naam voluit schrijven op dat kleine vakje. Ik dacht dus: dat papiertje geven ze gewoon om een beetje streng over te doen komen, maar zodra je dat papiertje hebt ingeleverd gaat het richting Het Grote Archief aka Prullebak.

Goed. Elke keer als ik op vakantie ga schrijf ik er een ander beroep op. Teacher. Lawyer. Manager of Big Company. Cashier of de Aldi. Model (gnagna).  En dit keer besloot ik op te schrijven: writer.

Ik zag LOML nog met zijn hoofd schudden (waarom doe je dat nou Des. Ik: is toch leuk!). We komen aan in Marokko, lopen naar de douane en…

Ik werd dus ondervraagd.  ONDERVRAAGD. Of ik Surinaams was (ehh  NEE??), of ik moslim was (ehh jaa??), of ik dan Arabisch sprak (ehh NEE??), en vervolgens: writer?  What was I dan writing? In kranten? Magazines? Was ik een journalist? Had ik boeken mee? Laptops? Wou ik wat onderzoeken in Marokko?

Ik begon dus een beetje zenuwachtig te worden. Wat natuurlijk weer opviel, en de mannen mij nog strenger aankeken. Gelukkig was daar mijn held (op sokken): LOML. Die gelukkig de taal spreekt. Hij legde de douane uit dat ik “eigenlijk maar een soort van blogger ben, maar dat stelt niet zoveel voor hoor”.*

Uiteindelijk mochten we doorlopen. Gelukkig.

“Nou hahahahaha, dat is een leuk begin van ons huwelijksreis he schatje!”, zei ik.
Hij lachte niet terug.

*ow, hier kom ik nog wel bij hem op terug hoor medebloggers. Wat denkt die man van mij wel niet.

Vorige post Volgende post

27 reacties

  • Reageer Sophie 09/07/2012

    Wat eng! Haha maar wel stoer ergens dat ze dachten dat je misschien heel politiek getinte artikelen of boeken schreef en een gevaar was voor hun land!

  • Reageer Lnnk 09/07/2012

    Hoe verzin je het ook weer haha. Maar ‘zo maar een soort van blogger?’ Kijk dat moet hij wel even goed maken 🙂

  • Reageer Rosanneke 09/07/2012

    Hahaha, best wel spannend eigenlijk 🙂 Wij gingen op huwelijksreis naar New York en dan moet je ook zo’n formuliertje in het vliegtuig invullen. Daar staat oa bij of je een nazi-verleden hebt. Dus ik zo tegen mijn man: zal ik ‘jawohl’ invullen? Gelukkig wel geluisterd naar hem en het niet gedaan…

  • Reageer Roxanne 09/07/2012

    Haha oh Desje. In heel veel landen willen ze geen journalisten binnenlaten. Mijn moeder staat op de zwarte lijst in India toen ze er bij haar tweede reis achterkwamen dat ze journalist was en geen bakker :’)

  • Reageer Blauwe sokken 09/07/2012

    Oh poeh ik zou veel te braaf zijn om writer op te schrijven (ben dat ook niet natuurlijk) maar Des ik vind je wel een writer hoor, want je schrijft dus superleuke stukjes! En heel veel mensen lezen die. dus je bent een beetje een bn’er, soort van.
    Jullie huwelijksreis was verder wel geslaagd? 🙂

  • Reageer Aïsha 09/07/2012

    Hahaha des ai laf it!! Een andere naam bij SB geven durf ik al amper. Laat staan een ander beroep op zo’n douaneformulier schrijven. Hulde Des, hulde!!!

  • Reageer Naomi 09/07/2012

    Haha agoss. Ja, tegenwoordig is iedere blogger een beetje journalist he. 😉

  • Reageer Annemijn 09/07/2012

    Hahahaha. Ikben dus weer zo’n loser die dat niet eens zou durven.

  • Reageer Marlous 09/07/2012

    hahaha Des sukkel! :p ik zou dat niet durven dus ergens vind ik je ook een bikkel.
    maar hee je bent toch ook een writer? want je bent toch de hoofdredactrice (en ook de eindredactrice en styling etc) van je blog???

  • Reageer Daan 09/07/2012

    Hhahaa geniaal!

  • Reageer Bodine 09/07/2012

    Ik ken dat papiertje helemaal niet! Maar ja, zo vaak vlieg ik niet haha.

    Ik zou echt in mn broerk schijten van angst als dit me zou overkomen!

  • Reageer Madelon 09/07/2012

    Geweldig XD Wij krijgen ook altijd van die papiertjes. En die mogen ze inderdaad wel wat groter maken!!

  • Reageer Maris 09/07/2012

    Haha ook echt weer iets voor jou 😛

  • Reageer Myrthe 09/07/2012

    Hahahahahahaha Des wat een leuk mens ben je. En ik vind het jammer dat ik nog geen 18 ben en niet zulke leuke dingen kan invullen op die briefjes. Shit man.

  • Reageer Marieke 09/07/2012

    Hahaha, geweldig verhaal. Ik schrijf ook nooit op dat ik journalist/redacteur ben, krijg je altijd gezeik mee. Ach, goede les geleerd toch! En weer mooi blogmateriaal. 🙂

  • Reageer Riz 09/07/2012

    hahaha… Weet je dat ik niet eens zou weten wat ik daar bij in zou moeten vullen… *denktnawatikinhadgevuldvorigjaarbijreisUSA*
    werkeloos is ook zo risicovol om in te vullen…. so lady you come to work here isn’t it.. uhm *stamelstamel*
    Officieel ben ik onderwijsassistente maar hoe moet je dat nou in het Engels op schrijven. helper off the teacher in a classroom full of horrible childeren zal denk ik ook voor vragen zorgen ….

  • Reageer Anke 09/07/2012

    Hihi, ik vind het wel een leuk idee om iedere keer een andere beroep op te schrijven. Ik heb ook wel wat dingetjes bij de douane meegemaakt, maar inderdaad nog nooit om wat ik op dat papiertje had ingevuld. Het grappigste was in Jakarta, zegt die douanier tegen mijn moeder: “Your daughters? Can I have one?” Dus, haha. Ze zei nee overigens.
    Oh, en nu heb ik zin in tosti’s 😉

  • Reageer Rianne 09/07/2012

    Kom op met dat geheime tosti recept… (schrijf ik, terwijl ik er streng bij kijk, zo een beetje over mijn bril heen, als een echte schoolfrik uit de boeken…)

    Je hebt best een verstandige LOML… En hij heeft je nog best wel snel geholpen, toch?

  • Reageer Ann 09/07/2012

    Hahaha wat grappig! Wist helemaal niet dat je zoiets moest invullen. Zou het alleen nooitttt durven om daarmee te knoeien!

  • Reageer Saskia 09/07/2012

    Hahahahahahahahahaha GEWELDIG! Dat is toch ook gewoon super leuk om in te vullen. Dat wil ik ook eens doen.
    Oh en dat plaatje erboven he, ik hou van Dori!

  • Reageer Eline 09/07/2012

    HAHAHA dit is een geniaal verhaal.

  • Reageer Hannah 09/07/2012

    “Manager of Big Company” Briljant. Hardop lachen achter de laptop hier.

  • Reageer Foodloveandhappiness 09/07/2012

    hahaha nu heel grappig, toen vast niet!

  • Reageer LailaZ 09/07/2012

    Hahahahaha fantastisch sis!

  • Reageer Lisa 09/07/2012

    Haha dit is echt een van mijn favorietste stukjes van jou OOIT. Hahaha wat zuur

  • Reageer T 09/07/2012

    durf je nog wel iets over Marokko te schrijven?

  • Reageer tam 09/07/2012

    Vreselijk om moeten lachen vanochtend . Helaas begon de vergadering en kon ik niet onmiddelijk reageren.hihi weer aan het griniken in bed.

  • Laat een reactie achter