Des wil ook gastvriendelijk zijn

03/09/2012 - 28 reacties

 

Bij mijn ouders thuis is iedereen altijd welkom, op elk tijdstip. Mijn moeder zal altijd in haar koelkast/vriezer kijken wat ze heeft aan eten en iets gaan koken. Altijd.

Een keer ging mijn moeder naar de toko. Ze kwam Indonesische studenten tegen. Ze raakte met hen aan de praat. De volgende keer zag ik ze bij mijn ouders thuis. Zo gaat dat. Waar ken je ze dan van ma, vraag ik haar. Oh gewoon, een keertje tegengekomen.

Laatst kwam ze een Indonesische jongen tegen op een feest. Dat vind ze dan interessant en dan gaat ze mee praten. Zo is mijn moeder ook, met elke onbekende een praatje maken. De jongen bleek geadopteerd te zijn. Hij vertelde mijn moeder hoe hij een paar jaar terug zijn biologische moeder voor het eerst had ontmoet. Hij wou haar nu graag een brief sturen, maar hij kent de taal niet. Ik help je wel, zei mijn moeder.
Samen met mijn vader vertaalde ze de brief. Nu komt de jongen bij elk familiefeestje ook bij ons thuis. Mijn moeder stelt hem altijd voor als “mijn zoon”.

Gisteren sliep ik bij mijn ouders. Mijn vriendin is in Nederland, zegt mijn moeder. Welke vriendin, vraag ik haar. Oh, mijn Indonesische vriendin, zegt ze. Ik ken haar via Facebook. Ik bel haar even op.

Nadat ze gebeld heeft is mijn moeder eventjes in paniek. Ohjee, ze wil langskomen. Natuurlijk kan ze langskomen, maar zijn de winkels open? Nee he, oh jee, ik heb niets in huis, hoor ik mijn moeder zeggen.
Ik zie haar de koelkast induiken, en in de voorraadkast. Ik zie haar vlees pakken en kip, ze pakt de ingredienten voor caramelcake, ze belt mijn tante of die banaan heeft zodat ze kolak kan maken of pisang goreng.

Ik weet nog wel toen ik een Indonesische student tegenkwam. We raakten aan de praat. Ik moest tijdens dat gesprek aan mijn moeder denken. Ik wist zeker dat mijn moeder zou zeggen: kom een keer bij mij thuis, kom maar gewoon langs, altijd welkom!
En ik, ik kan het niet. Ik durfde het niet. Ik vind het zo’n drempel, ik vind het zo stom, want waarom eigenlijk? Ik maak het mezelf moeilijk door mezelf af te vragen: wat moet ik zeggen, wat moet ik doen, wat ga ik dan koken?
Ik schaam me, dat ik niet zo gastvriendelijk kan zijn, zoals mijn moeder.

Dus zei ik tegen het Indonesische meisje ehh nou..ehh..ik ga weer, en zag het Indonesische meisje nooit meer.

Vorige post Volgende post

28 reacties

  • Reageer Sophie 03/09/2012

    Wat klinkt je moeder lief! Tsja die gastvrijheid is wel mooi hoor, herken het van mijn Indonesische basisschoolvriendinnetje. Ik nodig ook niet zo snel vreemde mensen bij mij thuis uit. Niet omdat ik ze niet mag maar gewoon het is idd zo’n drempel! Ik voel me zelf ook niet op mijn gemak als ik snel bij anderen word uitgenodigd!

  • Reageer Sabine 03/09/2012

    Hihi, ik herken dit in de Indonesische moeder van een vriend van mij. Door haar werd ik ook altijd volgestouwd als ik er was. Ik zie het mezelf ook niet zo snel doen, zomaar mensen uitnodigen.

  • Reageer Naomi 03/09/2012

    Haha heerlijk hoe gastvriendelijk je moeder is. En flap het er gewoon een keer uit. Zo snel mogelijk. Kan je nooit meer terug. ; )

  • Reageer Esmay 03/09/2012

    Tja, de Γ©en vind het makkelijk, de ander weer niet! Ik zou het zelf denk ik ook niet zo snel doen, je huis is toch … je huis. Ofzo.
    Maar wel heel tof van je mama! πŸ˜€

  • Reageer Marahschrijft 03/09/2012

    Wat leuk! Ik zou dat zelf ook nooit doen, maar ik vind het zo’n mooi cultuurverschil. Iedereen is altijd welkom en er staat altijd genoeg eten klaar en anders maken we wel meer. Daar kunnen wij Nederlands nog wel iets van leren (een klein beetje).

  • Reageer Kim 03/09/2012

    Wat klinkt je moeder als een lieverd zeg! (Allebei je ouders trouwens. Je komt echt uit een heel fijn gezin, volgens mij.) En wat betreft gastvrijer worden. Als ik iets wil zeggen, wat ik niet zo goed durf of niet zeker weet of ik de consequenties wel leuk vindt, maar wat ik tΓ³ch heel graag wil zeggen, doe ik altijd de volgende truc: Ik overtuig mezelf ervan dat ik alleen maar de zin hoef te beginnen, en dat ik daarna weer verder kijk. Als je eenmaal begonnen bent, moet je namelijk wel door. En beginnen is minder eng dan nadenken wat je allemaal precies gaat zeggen en wat er daarna gebeurt.

    • Reageer Des 04/09/2012

      he das een goeie tip inderdaad!

  • Reageer Saskia 03/09/2012

    Wat een erg lieve moeder heb jij.
    Echter ben ik net als jou Des πŸ™‚

  • Reageer Maris 03/09/2012

    Wat een super lieve moeder heb jij. Hier is het precies andersom. Mijn ouders waren verre van gastvrij, nooit kon er iemand mee eten (echte hollanders, koken altijd al net te weinig voor het gezin), nooit kwam er iemand op bezoek (of het stond al MAANDEN gepland). Ik wil absoluut niet zo zijn, dus wij zijn net zo als jouw moeder. Heerlijk vind ik dat, maakt het zoveel warmer en gezelliger. En lekker belangrijk als er dan een keer niets in huis is, halen we met z’n allen wat. Net zo gezellig. Niet te druk om maken!

    • Reageer Des 04/09/2012

      wat tof dat je zo eerlijk durft te zijn Maris! En als ik jouw blog zo lees ben jij al absoluut een warme&gezellige moeder!

  • Reageer Maris 03/09/2012

    Btw. Wat lief dat ik in je linkjeslijstje sta!

  • Reageer Femke 03/09/2012

    Ik ken dat. Ik heb ook altijd van alles in huis liggen, want stel er komen heel veel mensen langs. Die komen nooit, want ik nodig nooit iemand uit (behalve goede vrienden/familie natuurlijk). Want dat is inderdaad een dijk van een drempel.

  • Reageer Daan 03/09/2012

    Wat leuk als je dat zo kunt doen! Ik nodig ook nooit ‘zo maar’ iemand uit. Je weet nooit wie je over de vloer krijgt!

  • Reageer Anke 03/09/2012

    Wel een beetje herkenbaar inderdaad. Ik/mijn familie is misschien al net iets te vernederlandst, maar met de familie die daar langer heeft gewoond of nog woont zie ik het ook. En als ik daar zelf dan een keer ben of logeer voel ik me er ook direct heel erg thuis, zelfs als ik die familieleden voor het eerst ontmoet. Zo fijn dat dat kan! Maar ik heb er zelf ook moeite mee, mijn huis of uberhaupt mezelf al zo openstellen voor echt ‘vreemden’. Wie weet komt het ooit nog.

  • Reageer Madelon 03/09/2012

    Ik ben ook niet zo, ben ook best op mezelf haha. Maar iedereen is wel welkom hier zolang ik het maar van tevoren weet XD

  • Reageer Wen. 03/09/2012

    Je hoeft niet zo te zijn als je moeder.. tenzij t je ligt natuurlijk. Ben benieuwd hoe mensen reageren als je ze zomaar uitnodigt terwijl je ze niet kent πŸ˜›

    En “Des wil” *wijst naar titel* ^_^ Jij gooit echt heel veel t’s achter dat soort dingen πŸ˜›

  • Reageer manja 03/09/2012

    Mijn tante is ook zo, je kunt altijd mee-eten, dan eet de rest maar wat minder. Ik kan het ook niet, ik wil het wel graag, maar dan denk ik, ow ik heb niet opgeruimd, ik moet nog stofzuigen/afwassen. (Daar heb ik echt een hekel aan, dus stel het echt te lang uit).
    Één keer was ik met collega’s wat drinken in de stad, we hadden het ook hierover. Ik zei; ik vind het zo mooi als mensen dat doen, eigenlijk wil ik ook zo zijn. Aan het eind van de avond bleek dat eentje haar sleutel was vergeten en haar huisgenoot was niet thuis en kon ze niet bereiken, stond ze daar in de regen. Toen moest ik haar wel uitnodigen, in mijn on-opgeruimde huis, zonder eten… Voelde heel ongemakkelijk, maar zij was allang blij dat ze binnen was.

    Ik denk dat ik het ook heeel leuk zou vinden als ik ergens zomaar uitgenodigd wordt, is toch heel speciaal vind ik. πŸ™‚

  • Reageer Aleida 04/09/2012

    Oh, mijn mams heeft dat ook altijd, ook al mijn vrienden zitten dan ineens bij haar aan de eettafel. En stress als er iemand langskomt ;).

  • Reageer Tam 04/09/2012

    Hihi bij mijn vader was ook iedereen welkom. Vriendinnetjes die mee kwamen en bij ons mee aten om vervolgens thuis ook weer te eten.
    Mijn vader vertelde dat toen hij in Nederland kwam, hij op de gang moest wachten bij Nederlandse vriendjes of naar huis werd gestuurd. Dit vond hij erg pijnlijk.
    dus bij ons thuis at iedereen mee.
    Zelf vond ik het ook vreemd dat ik altijd naar huis moest van ouders van vriendinnetjes, totdat mijn vader vertelde, hoe het soms werkt.
    Maar wilde vreemde mensen uitnodigen doe ik niet meer, hoe ouder, hoe …….

  • Reageer Roxanne 04/09/2012

    Wat een mooi verhaaltje Des. Mijn moeder was/is precies zo. Ze heeft heel veel gereisd en in elk land ‘onderhoudt’ ze wel een familie. Iedereen kwam altijd bij ons binnenlopen en als er niet genoeg was, werd ik naar de supermarkt gestuurd. Ze heeft zelfs vriendinnen van mij opgevangen thuis als het bij hen niet goed ging. Nu ben ik al jaren het huis uit en woont ze samen met een leuke man, en nog steeds zit het huis regelmatig vol met mensen die ik amper ken. Heel gezellig. Bij mij gebeurt het minder, maar ten eerste heb ik altijd kleine huisjes gehad en ten tweede doet de situatie zich gewoon bijna nooit voor. Maar ach, net verhuisd, nieuwe ronde nieuwe kansen πŸ˜‰

  • Reageer Marieke 04/09/2012

    Ohh wat leuk is jouw moeder!! Super lief. πŸ™‚ Ik weet ook niet of ik het zou kunnen hoor. Ik ben niet contactgestoord, maar om nou elke wildvreemde zomaar uit te nodigen? Toch weet je dan nooit wat voor leuke contacten je er aan over zou kunnen houden!

  • Reageer Vivian 04/09/2012

    Wat een leuk stukje! En tja, ik snap het wel.. Ik zou ook niet zo snel een onbekende thuis uitnodigen, het is wel een onbekende namelijk, haha, je weet maar nooit.

  • Reageer Anouk 04/09/2012

    Ik ben een beetje er tussenin, eigenlijk. Als bekenden langskomen, is het wel leuk… maar vaak ben ik er te druk of te moe voor. Dan ben ik gewoon niet in de stemming. Als ik wat vrijer ben, dan is het geen probleem. Maar onbekenden? Dat weet ik niet…

  • Reageer Foodloveandhappiness 05/09/2012

    Leuk is dat haha, een gezellige instelling van je moeder. Ik ben ook wel gastvrij, maar ben niet zo kletserig met iedereen buiten op straat, dus een vreemde zal ik niet zo snel thuis hebben;)

  • Reageer Kinga 05/09/2012

    Wat een geweldige moeder heb jij! Mooi lijkt me dat, om net zo gastvrij te worden, hoewel ik daar zelf ook moeite mee zal hebben denk ik. Misschien ben ik toch iets te erg ‘vernederlandsd’.

  • Reageer Shanti 05/09/2012

    Wat een ontzettend lieve moeder heb je! Bij mij is ook altijd iedereen welkom, maar een “vreemde” uitnodigen is voor mij wel een drempel. Vroeger had ik er zon hekel aan als ouders van vriendinnetjes dan zeiden om 3 uur “nee je kan niet blijven eten ik heb vanochtend al boodschappen gedaan”. Bij ons thuis kon het altijd, desnoods werd er iets bij gehaald of nog wat extra gemaakt.

  • Reageer Miss Moneypenny 11/09/2012

    Goed, prachtig stuk, Des. Je hebt heel mooi verwoord hoe je moeder is en het verschil tussen jullie. Maar eh… Niks mis mee toch? Verschil moet er zijn. πŸ˜‰

  • Reageer Maris 11/09/2012

    Ahhh wat lief, dank je wel <3

  • Laat een reactie achter