Close Up

11/10/2012 - 11 reacties

Hierboven een close up van mijn dagboek. En daarmee ook een close up van mijn leven (ja, dat heb ik weer goed bedacht he!). Oftewel: het is weer tijd voor de vaste rubriek “he maar Des, hoe gaat het nou echt met jou?”.
(Eerdere stukjes hierover kunt u hier , hier, of hier lezen).

Ik ben mijn flow een beetje kwijt. Denk ik. Dit klinkt zwaarder dan het overigens is.

Voordat ik zwanger was zat ik er helemaal in jongens. Ik schreef elke dag een stukje. Ik had tonnen inspiratie voor Nadelunch. Ik was zo leuk bezig met mijn eigen boek (wat overigens echt veel stoerder klinkt dat het is. Ik wou gewoon een boek schrijven). Ik had gezond eten ontdekt en welke voordelen dat allemaal met zich meebracht. Ik begon met hardlopen en dat werd een heerlijke uitlaatklep.

En toen werd ik dus zwanger. Ik weet niet wat ik ervan moest verwachten, maar oh wat verandert er veel aan je lichaam. Opeens was ik alles kwijt. Hardlopen had ik geen puf/zin in. Schrijven; het kon me allemaal gestolen worden. En die hormonen jongens. Ik werd opeens weer zo’n dramaqueen die ik eerst was. Huilen om de Calve pindakaas reclame omdat Pietertje niet kan voetballen.

Nu ik dit schrijf merk ik ook wel hoe lamlendig ik nu overkom. Maar echt; dat bedoel ik niet.

In plaats van me druk te maken waar ik nu over zou schrijven, maak ik me druk welk matrasje het beste voor Baltazar* is. Waar ik eerst door mijn timeline scrol, oh ik kon absoluut niets missen van Twitter, nu lees ik hele beleidsplannen van de kinderopvang door.

Ik word straks gewoon….moeder. En in maart 2013 heb ik een klein…hummeltje. Die ik moet….opvoeden. Die ik belangrijke levenslessen moet doorgeven. Kan ik dat wel? Word ik een goede moeder? Al die keren dat ik als puber tegen mijn moeder heb geschreeuwd “oh ik ga het ECHT ZO WEL ZO ANDERS DOEN DAN JIJ LATER!!”. Is dat echt zo? Ga ik het echt zo anders doen?

Het is heust niet allemaal onzekerheid of twijfels. Het is ook zo spannend allemaal. Leuk Spannend. Ik zie mijn zwangerschap bijvoorbeeld als een kadootje, die ik elke dag mag uitpakken, tot ik uitgerekend ben en dan het allergrootste kado krijg. Het is allemaal zo nieuw en mooi en ik word door iedereen in mijn omgeving zo heerlijk verwend, zo voelen prinsesjes zich denk ik.

Ik denk dat ik dus niet zozeer mijn flow kwijt ben. Ik denk dat ik in een andere fase zit. Andere prioriteiten, denk ik. Een hele nieuwe uitdaging.

*Oja. En nog even over Baltazar. LOML en ik hebben nog steeds geen naam en waar ik het namen bedenken als een Zeer Serieus Iets zie,komt LOML vooral met opmerkingen als “Baltazar, dat vind ik wel een stoere naam”, “Messi,wat vind je daarvan?” of  “Truitje dan, schattig voor een meisje?”.

(ps. Nog meer van mij lezen? Vandaag ook een leuk stukje over geld op Nadelunch. Klikken!)

Vorige post Volgende post

11 reacties

  • Reageer Sophie 11/10/2012

    Ik vind Balthazar ook een hele stoere naam, maar dan voor een huisdier. Een schildpad ofzo.

    En ik geloof dat het een enorm cliché is maar dat je vooral moet genieten van je zwangerschap en dat je ‘flow’ later heus wel weer terugkomt. Wie weet kun je ipv hardlopen je kindje in een bakfiets zetten en dan lekker hard gaan fietsen? Ik zie legio moeders dat doen, heerlijk hoor.

  • Reageer Daan 11/10/2012

    Truitje? Waar komt die kerel vandaan.. 1470? 😉

  • Reageer Foodloveandhappiness 11/10/2012

    Zeker een andere fase, niet per definitie slecht toch? Straks vind je ongetwijfeld een aantal van die fijne dingen voor jezelf terug, nu zijn er andere prioriteiten.
    Ja leuk dat je een boek schrijft! Ik weet eigenlijk niet wat voor soort boek (geen idee of je daar al eens iets over geschreven hebt…), maar vind het zeker leuk!

  • Reageer Maris 12/10/2012

    🙂 Hoort er allemaal bij lieverd. Geef je er aan over, vecht er niet tegen en laat het allemaal maar even gaan. Dan maar even wat minder blogjes, dan maar even wat minder van jezelf eisen. Alles komt vanzelf weer terug zodra jouw kindje op de wereld is en tot die tijd moet je alles gewoon even naast je neer leggen. Knuffel!

  • Reageer Indira 12/10/2012

    Ik heb ooit gelezen dat die fase van “word ik wel een goede moeder” na zoveel weken zwangerschap komt ofzo? Komt helemaal goed met jou! Ik kan er nog niks over zeggen, maar ik doe maar alsof ik het allemaal heel goed weet: hoort erbij, is normaal! 😉

  • Reageer Saskia 12/10/2012

    Hoort er inderdaad allemaal bij..

    Mooi beschreven trouwens: ‘ Ik zie mijn zwangerschap bijvoorbeeld als een kadootje, die ik elke dag mag uitpakken, tot ik uitgerekend ben en dan het allergrootste kado krijg.’

    🙂

  • Reageer Ann 12/10/2012

    Hahahaha, Truitje!

    Further than that: nog geen ervaring op gebied van zwangerschap hierzo, maar logisch toch dat je prioriteiten verschuiven? Dit is één van de spannendste periodes van je leven ooit, en je moet nu doen waar jíj zin in hebt, waar jíj tijd aan wil besteden. Oké, eigenlijk geldt dat voor iedereen, maar zwangere vrouwen hebben nog een extra streepje voor.

  • Reageer Anke 12/10/2012

    Wat een eerlijk en oprecht stukje. En ik vind je helemaal niet lamlendig overkomen hoor. Lekker richten op jouw (offline) prioriteiten en uitdagingen!

  • Reageer Anouk 13/10/2012

    Geheel logisch, geniet van je zwangerschap!

  • Reageer Miss Moneypenny 13/10/2012

    “Huilen om de Calve pindakaas reclame omdat Pietertje niet kan voetballen.” *Gniffel*
    Ach joh, het duurt MAAR 9 maanden en je bent al bijna op de helft. 😛
    Het lijkt me heel gezond dat je nu andere prioriteiten hebt! Lekker laten gaan!

    P.S. Balthazar en Truitje: doe maar niet, meis… 😉

  • Laat een reactie achter