Letters (eigenlijk gewoon weer eens een ordinair stukje van mijn kant)

20/10/2012 - 35 reacties

Laatst fietste ik naar het station. Het was vrijdagmiddag, het was druk, en we weten allemaal hoe ik kan zijn als ik op de fiets zit. Midden op het pad waren 2 kleine kindjes aan het rennen. Druk doen, elkaar pesten, midden op de weg lopen. De moeder liep ernaast. Maar zij zag mij niet. Nee, ze was namelijk te druk met haar telefoon. Zwaar geirriteerd fietste ik erom heen. Om me heen zag ik andere fietsers ook geërgerd om de drukke kinderen heen fietsen.

Natuurlijk moest het ook mij gebeuren dat ik ook nog eens met ze in de trein zat. De moeder zat onderuit gezakt in de coupe, nog steeds druk bezig met haar telefoon. Haar kinderen waren ontzettend druk. Heen en weer aan het rennen in het gangpad, met de deuren van de wc’s spelen. Een paar keer hoorde ik de moeder zuchtend “hou nou eens even op”  zeggen, maar ja. Dat hielp natuurlijk geen reet.

Mijn zusje was laatst uiteten in een restaurantje. Er zaten 2 stelletjes, met kleine kinderen. Die ontzettend stout waren, zo vertelde mijn zusje. Aan gordijnen trekken, rennen, tikkertje spelen, schreeuwen en gillen. “En niet een keer hoorde ik de ouders er iets van zeggen. Ja, een beetje dom lachen “oh, hahahaha, moet je zien wat Pietje nou weer eens doet”. “Toen ze weg gingen zag ik het hele restaurant geïrriteerd naar ze kijken. Naar de ouders vooral. Sneu, dat wel, maar ik was heel blij dat die rotkinderen wegwaren”.

Ik weet nog wel toen ik een klein kind was. Mijn zusje en ik keken wel uit om  midden in de winkel te gaan stampvoeten. Of in een trein heen en weer te rennen. Een boze blik van mijn moeder was voldoende om ons stil te krijgen. En anders hielp een venijnige knijp of slentik (tik achter je oren)  wel. Was dat goed? Mocht dat? Was dat pedagogisch verantwoord? De hippe ouders zullen zeggen van niet. Maar mijn zusje en ik (en al mijn neven en nichten) waren wel netjes. Geen persoon die zich aan ons als kleine kinderen zouden ergeren in een vol restaurant.

Een kind moet vooral kind zijn. Daarin moet je ze absoluut niet in belemmeren. Joh, laat ze lekker schreeuwen en gek doen in een restaurant. Hartstikke leuk toch? Andere mensen moeten niet zo zeuren hoor, het is toch een openbare plek zeg.
Dat idee krijg ik, van die hippe ouders van nu. Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op kinderen (like duh). Een kind moet vooral kind zijn, graag zelfs. Maar ik blijf wel de moeder. Die ze normen en waarden horen te leren.

Maar goed. Ik heb geen idee hoe het straks gaat. Misschien ben ik straks degene die uitgeput in een coupe zit. Met mijn telefoon als enige uitlaapklep.

Vorige post Volgende post

35 reacties

  • Reageer Wen. 20/10/2012

    Jah! Zoals bijna altijd: Mooi stukje, veroordelend en niet veroordelend. Voelt weer goed ^_^

  • Reageer Sanne 20/10/2012

    Ik ben het hier ZO mee eens. Ik heb vaak het idee dat ik hier maar mijn mond over moet houden omdat ik nog geen moeder ben en me er vast niet in kan verplaatsen etc. Maar ik hoop toch zo erg dat, als ik later kinderen krijg, mensen geen last hebben van mijn kinderen. In die zin dat ze niet netjes en onbeschoft zijn. Natuurlijk speelt een kind, gilt het af en toe zonder te weten dat dat misschien andere mensen stoort, etc. Maar het is aan de ouder om daar iets over bij te brengen. En helemaal uit gaan van het kind en het kind totaal vrij laten, daar hebben denk ik beide partijen niets aan. Een kind moet toch opgevoed worden?

    (met het risico nu vreselijk conservatief gevonden te worden)

  • Reageer Sigrid 20/10/2012

    haha! Wat een leuk stukje. Herkenbaar ook. Ondanks dat er voor mij nog geen baby onderweg is, heb ik er al wel vaak over na gedacht. Want er is één ding waar ik echt niet tegen kan en dat zijn Veel Moderne Nederlandse Kinderen Die Kind Moeten Zijn En De Wereld Moeten Ontdekken Zonder Regels En Belemmeringen. Het valt ook vaak op als je in het buitenland bent, dat veel kinderen zich daar wél kunnen gedragen. Aan tafel kunnen blijven zitten in een restaurant. Andere mensen niet lastigvallen. Iets vragen mag, maar niet gaan brullen tegen vreemde mensen, ofzo. Natuurlijk moeten kinderen kunnen spelen, maar ze moeten ook manieren hebben en zich kunnen gedragen. Aan een peuter die op de grond gaat liggen brullen in de supermarkt ontkomt waarschijnlijk niemand, maar als je kinderen door restaurants gaan rennen, al schreeuwend, moeten mensen ze maar thuis laten, vind ik.

    (Ik erger me ook altijd helemaal verrot aan kinderen die de trein op en neer rennen al schreeuwend (of jankend). Mijn moeder zei toen een keer tegen me: als je zo’n kind ziet, dan kijk je ze boos aan en dan zeg je: “En nu is het afgelopen!” Daar schrikken ze van! :P)

    • Reageer Sigrid 20/10/2012

      o ja, als aanvulling. In de Linda (geloof ik) stond een keer een stukje over Franse kinderen, die zich wel normaal gedragen (in restaurants bijvoorbeeld). Nu worden veel Franse kinderen naar Nederlandse maatstaven wel erg streng opgevoed, maar ik bedoel maar. Een beetje regels en correctie kan geen kwaad ;).

      Er komt nog even iets bij me op: ik zat een keer op de boot van Terschelling nar Harlingen en het was etenstijd. Iedereen zat dus te eten (gewoon aan van die tafels, zoals in een restaurant, nou ja, meer een kantine. Maar iedereen zat te eten). Veel van die tafels zijn langgerekt, dus er staan aan beide kanten 10 stoelen. Aan zo’n tafel zat een moeder met een kind van zes jaar ongeveer, samen met andere (voor haar vreemde) mensen. En dat kind stond – met schoenen aan – op de tafel te springen. En ik dacht echt: als ik daar nu naast zat, zou ik me echt kapot ergeren! Dat is toch vies? Je gaat toch niet met je schoenen op tafel staan! Wonderlijk. En die moeder lachte erbij, natuurlijk :’)

  • Reageer Sophie 20/10/2012

    Leuk stukje en heel herkenbaar. Ik heb zelf ook geen kinderen maar ik heb in een bioscoop gewerkt met veel kinderfilms. Kinderen renden maar door de bioscoopzalen, schopten tegen stoelen etcetera, en ik liep er maar tussendoor met hete koffie en thee voor de ouders. En serieus NOOIT zei een ouder tegen zijn of haar kind: ‘Hey, doe eens rustig, die mevrouw moet er langs.’

    En mijn ouders hadden ook regels: wij mochten ook niet zomaar gaan rondrennen in een restaurant, en idd een boze blik van mijn vader was genoeg. En ben ik er veel slechter van geworden? Denk het niet!

  • Reageer Foodloveandhappiness 20/10/2012

    Haha de tijd zal het leren…maar ik ben het helemaal met je eens. Een beetje lol en kattekwaad kan geen kwaad, maar je ziet eigenlijk gelijk of de kinderen zich een beetje netjes gedragen en luisteren naar de ouders. Ik werk een aantal uur in de wk met kinderen, in m’n vrije tijd kan ik ze toch altijd wat minder waarderen;)

  • Reageer Femke 20/10/2012

    Ik snap dit ook echt niet. De zeldzame keren dat wij als kind naar een restaurant gingen, gedroegen we ons echt voorbeeldig. Ik kon wel irritant doen in de supermarkt (dan wilde ik gewoon smurfenchocolade bijvoorbeeld – maar dat kreeg ik toch niet, hoe hard ik ook jengelde), maar mijn ouders pakten dat echt wel aan. Ik ben er ook van overtuigd dat kinderen echt grenzen nodig hebben, als je die niet aangeeft, snappen kinderen ook niet goed tot hoe ver ze kunnen gaan.

  • Reageer Christel 20/10/2012

    Helemaal mee eens! Ik snap echt niet hoe sommige mensen tegenwoordig hun kinderen opvoeden. Ik zou proberen het iig heel anders doen, mocht ik ooit kinderen krijgen.

  • Reageer manja 20/10/2012

    Helemaal mee eens, discipline is goed voor kinderen. Dat hebben ze nodig, anders functioneren ze niet goed. Dat zie je toch bij van die series als ‘The Nanny’. Een collega had ook zo’n kind, beide ouders hadden het vreselijk zwaar ermee. Ze hebben hulp ingeschakeld. Na een paar dagen gedisciplineerd te zijn en hun zoon ook bv op de gang te zetten, was het voorbij, hij was weer een net lief jongetje wat luisterde naar zijn ouders, hij had er zelf ook veel meer aan, sliep de nachten weer door.

  • Reageer theselfhelphipster 20/10/2012

    Ik kan daar echt heel slecht tegen en het is eigenlijk ook de reden dat ik lang niet meer zo’n erge biologische klok had als vroeger: Ik dacht vroeger echt dat ik op mijn 25e/26e wel babies zou willen maar ik hoef nu maar een supermarkt in te lopen en ik wil er gewoon spontaan niets meer mee te maken hebben.

    En op het moment dat ik wel gezegend zal worden met een kindje krijgen (want ondanks de supermarkt-taferelen en complete-afkeer van het moment geloof ik wel dat ik dat graag later wel zal willen), word ik een absolute terror-moeder. Zo eentje waarvan iedereen vind dat ze veel te streng is. Liever een kortgehouden en welopgevoed kind die de eerste vijftien jaar van zijn leven niks mag dan het alternatief. No regrets.

  • Reageer Tam 20/10/2012

    Vreselijk! Ik denk dat veel ouders simpel weg lui zijn. ( werken, ouder zijn, sociaal zijn, kost allemaal tijd en energie, dus thuis met de kinderen geen gezeur)
    Een kind opvoeden is niet alleen vriendjes zijn met je kind. De school krijg dan later te maken met kinderen die niet luisteren en ouders die je niet half staan omdat zij geen overgewicht hebben. Het gedrag werkt jaren door en dan krijg je super vervelende pubers etc. En als je eenmaal als ouder de boot gemist hebt dan mag de maatschappij het later oplossen. Bitter? Inderdaad, natuurlijk is het mijn werk, maar veel kon voorkomen worden en ik zie nu de verdrietige en kwade tieners die alleen maar meer achterstand krijgen 🙁

  • Reageer Niya 20/10/2012

    OMG ja, ik zie die moeders/ouders iedere dag, en soms lijken ze het zelfs (naar mijn mening) hilarisch te vinden hoe “stout” hun kinderen zijn, of doen ze alsof ze het heerlijk vinden dat hun kinderen zo vrij aan het spelen zijn.

    Mijn ouders waren ook gewoon streng. Als kind was ik zelfs een beetje bang voor mijn moeder en wilde ik geschreeuw of een boze blik van mijn moeder liever vermijden dan brutaal zijn. Maar ik kan me ook herinneren dat ik mijn moeder soms SUPER LIEF vond, dat ze hele lieve dingen voor ons deed (voornamelijk lekkere dingen koken)… Ik denk dat sommige ouders meer die balans moeten vinden ofzo?

  • Reageer Natalina 20/10/2012

    Een kind moet een kind zijn, ja okee maar onbeschoft zijn is iets heel anders. Ik ben half Nederlandse maar ik ben blij dat mijn ouders mij (noord) Italiaans opgevoed hebben. Maar ik bedoel, mijn moeder is Nederlandse en mijn opa en oma hebben haar en mijn tante zeker niet zo opgevoed zoals ik de meeste kinderen in Nederland (van nu) opgevoed zie worden. Ik heb (nog) geen kinderen, maar weet héél goed wat ik NIET wil. Die ‘hippe ouders’ van nu vind ik maar slap gezwets, misschien moeten hun eerst manieren leren voordat ze kinderen krijgen. Denk ik zo hoor…

    Goeie topic trouwens!

  • Reageer Marah 20/10/2012

    Goed geschreven! Er zitten verschil tussen niet opvoeden en een kind dat kind moet zijn. Spelen mag, maar in de speeltuin of gewoon thuis in de woonkamer. Niet in een restaurant of in een trein (of supermarkt of speelgoedwinkel). En oh wee als je er als buitenstaander wat van zegt, papa en mama weten heus wel hoe het moet….

  • Reageer Fanne 20/10/2012

    Hee Des, MEE EENS. Nederlandse kinderen moeten zich leren gedragen! Kinderen hebben grenzen nodig.

    Ik heb nog een vraagje.
    Een poosje geleden schreef je over dat je het zo irritant vond als mensen steeds gingen vragen naar je kinderwens. Achteraf gezien bleek dat je al zwanger was (toch?) toen je dat stukje schreef.
    Waarom had je dat dan geschreven?

    • Reageer Des 25/10/2012

      Hoi Fanne! Dat klopt, ik was inderdaad toen al zwanger toen ik het stukje schreef. Maar voordat ik zwanger werd, kreeg ik al die vragen al. En ik besefte me toen juist temeer hoe vervelend zulke vragen zijn, zeker als je al aan het “proberen bent”. Vandaar dat ik het toch had geschreven!

  • Reageer Myrthe 20/10/2012

    Amen to that. Ik heb een godsgruwelijke hekel aan losgeslagen kinderen en ouders die er dan zo bij zitten WHAHA KIJK NOU WAT EEN SCHATJE!! ZO EIGENWIJS!!

    Bleh

  • Reageer Mirthe 20/10/2012

    Ik geloof eigenlijk dat geen enkel kind vervelend is, dat ouders in 90% van de gevallen inderdaad veel te soepel zijn, door onzekerheid of weet ik het. Aan die mijn-blackberry-is-duidelijk-belangrijker-dan-mijn-kind-dat-de-prullenbakinhoud-door-de-trein-verspreidt-ouders kan ik me ook ontzettend irriteren.

  • Reageer Saskia 20/10/2012

    Oh kinderen worden die vervelend geboren, die worden vervelend gemaakt zeg ik altijd maar.

  • Reageer Ann 20/10/2012

    Ik geloof graag dat kinderen je hele wereld overhoop gooien, en dat het makkelijker gezegd dan gedaan is, dat “die van mij zullen luisteren.”

    Maar toch durf ik zeggen: mijn kinderen, die zúllen luisteren. Zelfs al zit het in hun genen vervelend en stout te zijn. Ik zorg ervoor dat met mijn kinderen ergens te komen valt.

  • Reageer Daan 20/10/2012

    Vervelend is dat idd. Mijn broers en ik zouden dat ook niet durven in een restaurant of trein..!

  • Reageer Sylvia 21/10/2012

    Pap en mam kregen in restaurants vroeger blijkbaar regelmatig complimenten van (verbaasd) personeel dat mijn broertje en ik zo netjes opgevoed waren. De corrigerende tikken die wij hebben gehad zijn op één hand te tellen, één blik of waarschuwing was meestal al voldoende, zo wil ik mijn kinderen ook opvoeden 😉

  • Reageer Eva 21/10/2012

    Ben het helemaal met je eens. Ik durfde vroeger echt niet heen en weer te hollen in restaurants of winkels.

  • Reageer Indira 22/10/2012

    Herkenbaar! Ik hoop niet dat ik ook zo word als ik jonge kindjes heb 😛

  • Reageer Eva 22/10/2012

    Lazen die ouders dit maar.. Je hebt ZO ontzettend gelijk. Kinderen moeten echt kind blijven maar als ouders moet je je kinderen wel bijbrengen dat je ook andere mensen tot last kan zijn.
    Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders me ooit die tik verkocht hebben als ik vervelend was, maar als dat nodig is is het nodig. Ik vind het ook absurd dat dat ineens niet meer pedagogisch verantwoord is terwijl het toestaan van alles en het maken van strafkrukjes/hoekjes ook niet lijkt te werken. Pfff.. Ik zou het zooooveel beter doen dan al die hippe moeders die te druk zijn met hun eigen leven en hun kinderen niet in toom willen houden omdat ze geen zin hebben in een discussie. (denk ik)

  • Reageer Maris 22/10/2012

    Er zit een verschil tussen een kind kind laten zijn en een kind normen en waarden opvoeden/normen en waarden bijbrengen. Ik ben het met je eens hoor. Mijn kinderen zijn gewoon heerlijk kind en worden heus niet gedrild tot modelkind, maar in een restaurant blijven ze netjes zitten aan tafel en vragen ze keuren: “Mag ik van tafel” als ze eraf willen. Ook thuis.

  • Reageer Maris 22/10/2012

    *keurig

  • Reageer Lnnk 23/10/2012

    Amen! Op dit moment worden de meeste kinderen opgevoed als prinsen en prinsesje. Ik hoor moeders soms aan hun kind vragen wat ze willen eten.. no way dat mijn moeder dat ooit met mij overlegd heeft. Ik kreeg gewoon wat de pot schaftte. En af en toe een draai om mijn oren heeft ook prima gewerkt 🙂

  • Reageer Lyanne 23/10/2012

    Helemaal mee eens! Tegenwoordig gaan moeders lachen als ze iets fout doen. Zo fout! Mooi stukje Des!

  • Reageer Ineke 23/10/2012

    Als moeder van een peuter kan ik mij perfect vinden in jouw mening. Als wij ergens naartoe gaan met onze dochter hebben wij altijd zaken mee om haar bezig te houden. Natuurlijk kan het zijn dat zij eens rondloopt en dat laten wij haar ook toe, zolang ze niet andere mensen lastig valt. Maar vaak is dit heel lastig, want zij ziet andere kinderen rondlopen in de winkel dat ik bijna struikel doordat ze voorbij razen en naar niets kijken. Terwijl de moeder een gang verder rustig haar kar staat in te laden. Ik vind het storender als kinderen volop hun zin doen met veel kabaal en overlast dan als hun ouders hun onder hun voeten geven en ze even wenen.

  • Reageer Inge 24/10/2012

    Je hebt echt wel gelijk hier, ik kan er mij ook ontzettend aan ergeren, en ik hoop, dat de dag dat ik kinderen moest hebben, ze goed ga opvoeden. Mijn broer en ik wisten heel goed wat we mochten doen en niet, lopen, roepen,… werd in de tuin gedaan, niet op restaurant of zo. Ook toen we op bezoek gingen bij familie of vrienden.
    Veel tikken heb ik niet gekregen, maar ik wist wel wanneer er ééntje zat aan te komen, en achteraf gezien, waren ze meer dan terecht! 😀

  • Reageer Marieke 24/10/2012

    Amen! Ik ben vergeleken met ‘tegenwoordig’ ook streng opgevoed hoor. En daar ben ik blij om! Zou het, als ik het ooit mag meemaken, precies hetzelfde doen.

  • Reageer Miss Moneypenny 25/10/2012

    Joh, opvoeden is zó moeilijk. En zó vermoeiend. Echt. En dan kom je er op een dag achter dat ze geen robotjes zijn die op afstandsbediening werken. Dat ze, vooral als ze moe of enthousiast zijn, gewoon doen waar ze zin in hebben. Vermanen of straf geven (zelfs een draai om de oren) helpt niet. Nee! Het heeft zelfs een averechts effect. Ze willen best, het zijn echt geen slechte kinderen, maar op sommmige momenten kunnen ze gewoonweg niet luisteren. En die momenten weet je nooit van tevoren.
    Ik weet precies wat je zegt hoor, ik dacht er namelijk exact zo over (nee, correctie: ik was nog veeeeeeeel erger) maar heb alsjeblieft voortaan ook een beetje medelijden met de ouders, beloof me dat. Maar niet met die ouders natuurlijk die erbij zitten als: “Hahaha, dit is een openbare plek en je moet het maar gewoon pikken”. Die niet natuurlijk. Wel met wanhopige ouders zoals ik, met een verwilderde blik in de ogen en blauwe kringen eronder…

    • Reageer Des 25/10/2012

      oh lieve Iris, ik hou van jouw reacties. En daarom zou ik wel medelijden met jou hebben, gewoon vanwege die blauwe kringen onder je ogen

  • Reageer Miss Moneypenny 26/10/2012

    😉 Jij wordt echt een veel betere ouder dan ik! 🙂

  • Laat een reactie achter