Indonesie, geef mij mijn ouders terug!

17/01/2013 - 12 reacties

1701WEBAPP3-980x735

 

Vanochtend om 6:30 uur: ik was net bezig Totoro op LOML te gooien om hem wakker te maken toen de telefoon ging. Om 6:30 uur dus. Ik schrok me ehh.. wezenloos? Een hoedje? Ten eerste word ik bijna nooit gebeld. Als ik dus gebeld word en het is ook nog eens op zo’n vroeg tijdstip moet er wel wat aan de hand zijn. Ik dacht aan mijn zusje die misschien haar tas kwijt was, of mijn nichtje die zou zeggen dat Kiedis niet thuis was gekomen of een collega die zei dat ik niet naar werk hoefde te komen omdat er een megagrote computerstoring zou zijn, maar nee. Niets van dit alles. Het was mijn vader. Uit Indonesië.

HOI DES! HALLO?? HOOR JE MIJ?? HALLO DES?? (Klik hier om te lezen waarom mijn vader altijd schreeuwt. Daarnaast denkt mijn vader nog steeds dat hij hij extra hard moet praten als je aan de andere kant van de wereld bent).

Ik hoorde hem prima, natuurlijk.  Ik was alleen net wakker. En vroeg hem waarom hij zo vroeg belde, is er iets aan de hand ofzo?
“Ja! Er is wel DEGELIJK iets aan de hand Des! Kijk maar op internet! Jakarta ligt onder water, en wij zitten opgesloten. Wij kunnen nergens heen”

En inderdaad. In Jakarta zijn bijna alle wijken afgesloten, en alle hotels in de buurt van het vliegveld zitten vol. En laten mijn ouders nou net morgen terug vliegen. Eindelijk na 3 maanden weg te zijn.  Dus wat nu?

Mijn vader geeft aan dat ze wachten tot de regen is gestopt en of het dan lukt om naar het vliegveld te rijden. En dan maar daar vanavond te slapen. Zodat ze in ieder geval het vliegtuig niet hoeven te missen.

Ik duim nu dus extra hard dat het ze lukt om op het vliegveld te komen. En ik heb mijn moeder al gesmst dat als de taxi’s niet rijden, ze dan maar naar het vliegveld moeten zwemmen. Met de koffers op hun rug ja, dat is helemaal niet zo vreemd hoor.
Want er zitten 2 meisjes thuis op hen te wachten. Al heel lang.

Edit: ze zijn inmiddels op het vliegveld! 

ps. Ik schreef ook een stukje over mijn eerste vervelende werkervaring. Op Nadelunch. Kijk maar.

 

Vorige post Volgende post

12 reacties

  • Reageer Lenneke 17/01/2013

    Ik hoop voor je dat ze goed en wel bij het vliegtuig kunnen komen! Drie maanden zonder je ouders is lang. Ik ga duimen!

  • Reageer Sylvia 17/01/2013

    Oma praatte vroeger blijkbaar ook altijd harder naarmate de afstand tussen haar en pap groter was 😛 Maar damn, hopelijk komt het allemaal goed! Fingers crossed!

  • Reageer Charlaine 17/01/2013

    Ah nee! Ik ga al m’n vingers eraf duimen Des!

  • Reageer Wendy 17/01/2013

    Goh, ik hoop dat het allemaal goed komt en dat ze snel weer bij jullie zijn.

  • Reageer Daan 17/01/2013

    Ik zag het op de televisie ja! Inderdaad hopen dat alles goed komt!

  • Reageer Mirthe 17/01/2013

    Ah Des ik hoop dat het goedkomt!

  • Reageer Lisanne 17/01/2013

    Aaaaah wat verschrikkelijk!! Duimen!!

  • Reageer Femke 17/01/2013

    Ah nee! 🙁 Ik hoop dat alles goed komt en dat je ouders weer heel snel thuis zijn!

  • Reageer little_wen 18/01/2013

    Ik ga heel hard met je mee duimen!

  • Reageer Marieke 18/01/2013

    Oh wat naar. 🙁 Ik duim mee!

  • Reageer Lisa 18/01/2013

    Gelukkig dat ze op het vliegveld zijn aangekomen! 🙂 Na drie maanden weg zijn het vliegtuig missen was echt zo zuur voor jullie geweest…

  • Reageer Ikram 29/01/2013

    Fijn dat het in orde is gekomen 😀

  • Laat een reactie achter