Het is echt heel leuk. Maar het is niet altijd even leuk.

13/03/2013 - 31 reacties

“Roze wolk? Die bestaat niet”.

Ik was aan het appen met een collega van mij. Ze was net bevallen, ook van haar eerste, en ik vroeg haar “en, al een beetje aan het genieten van de roze wolk?”.

Ik snapte haar meteen. “Geniet ervan! Het is het mooiste wat er is! Heerlijk, zo’n kleintje! Lekker genieten!”. Het zijn een paar spreuken die je geregeld hoort zodra je bevallen bent. Logisch ook, want begrijp me niet verkeerd: het is echt genieten.

Maar het is ook zwaar. Loodzwaar, en dan overdrijf ik niet. Ik wist de eerste weken niet waar ik het zoeken moest uit vermoeidheid. Ik begon zelfs dingen wazig te zien, zat nog vol met emoties, moest mijn bevalling nog een plaats geven, ik wou zo graag kleine A. mee naar huis, wat niet kon, en toen hij eenmaal thuis was had ik nog maar recht op 4 uurtjes kraamhulp* en had ik geen idee wat ik nou eigenlijk precies moest doen. Vanaf het moment dat ik bevallen was, en ja het was een makkelijke bevalling dat heb ik zelf gezegd, heb ik geen moment rust gehad. Ok, dat lieg ik. Een paar uurtjes, heust wel. Maar voor de rest: om de 3 uur kolven, fietsen naar het ziekenhuis, daar om de 3 uur kleine A. een fles geven, en eenmaal thuis ging het door: kolven, flesje geven kleine A. proberen aan te leggen, uit te vinden wat nou elk geluidje betekent want baby’s komen niet met een gebruiksaanwijzing, en oja: vooral niet vergeten zelf te rusten.

Dit zeggen ze er dus niet bij he. Het is prachtig: zo’n zwangerschap. Zo’n klein levend persoontje die in je groeit. Alle aandacht die je krijgt, een babyshower, de schattige kleine kleertjes, het aftellen na de uitrekendatum, en daarna? Na de bevalling?
Ik sprak een mede preggo, ook net bevallen die *halleluja!* mijn verhaal herkende. Ze zei “ik wist niet dat het zo zwaar was. Pas toen ik er openlijk over vertelde, vol met schuldgevoelens, want hoor je hier niet van te genieten?, hoorde ik er meer kersverse moeders over”.

Begrijp me niet verkeerd: ik geniet absoluut. Maar het is ook gewoon zwaar. Gebroken nachten, de schuldgevoelens dat je op het moment dat je slaapt net je baby hoort huilen en denkt “nee! waarom nu!”, dat je niet weet of je het wel goed doet, dat je snakt naar een middagdutje, of gewoon: rust. Een beetje alleen-tijd. Me-time. Des-tijd.

Nu begint het pas, zei een verpleegkundige toen ze me een hand gaf  omdat we naar huis gingen.
Ja.
Inderdaad.

*en wat voor kraamhulp zeg. Komt binnenkort een stukkie over.
** en om het vooral niet helemaal negatief af te sluiten (dit vrolijkte mijn hele dag op)

Vorige post Volgende post

31 reacties

  • Reageer Anke 13/03/2013

    Ooh dat filmpje! Dat is één van de redenen waarom ik wel een kindje zou willen.,;D.. Wat een skottie!

    Maar precies wat jij zegt.. ik denk dat ik het ook heel zwaar zou gaan vinden. En vooral heel bang zou zijn om dingen fout te doen. Volgens mij kan ik dat allemaal helemaal niet! En iedereen zegt dan wel: Nou, als je eenmaal zo ver bent, dan valt het allemaal mee. Maar jouw verhaal en andere verhalen bevestigen mijn beeld wel een beetje dat het niet allemaal alleen maar leuk is. Vooral dat continu zorgen maken bij elk geluidje dat hij of zij maakt lijkt me heel zwaar.

    Maar ik denk en hoop dat heel veel ervaren moeders je op een geruststellende toon kunnen gaan vertellen dat iedereen dat heeft, en dat het het uiteindelijk allemaal waard blijkt te zijn! :). Als dat niet zo zou zijn denk ik dat er veel meer gezinnen met slechts 1 kind waren. Dus don ’t feel you guilty;). Ik weet nu al dat ik precies zo ga zijn iig!

  • Reageer Foodloveandhappiness 13/03/2013

    Ik kan me het helemaal voorstellen! Me time is belangrijk, ook als je mama bent (dan nog wel meer dan daarvoor lijkt me). En dat filmpje: te schattig!

  • Reageer Sette 13/03/2013

    Dat slaaptekort ga je waarschijnlijk nooit meer inhalen 😉 Uitslapen lukt ook nooit meer (tenzij je natuurlijk afspreekt dat je om de beurt een zondag mag uitslapen), de komende paar jaar ben je een soort werknemer van je kind (op sommige dagen vragen je je af of het ook gem zou zijn om ze om 6 uur al op bed te leggen)…. Genieten is vooral van een heel lief klein schattig babietje die nu nog volkomen afhankelijk van je is! En reken maar dat je alles (zowel de leuke dingen als de minder leuke dingen) zo weer vergeten bent en gaan ze voordat je er erg in hebt naar de grote school…

  • Reageer annouska 13/03/2013

    poeh het lijkt mij absoluut geen makkelijke situatie. Er zijn ontzettend veel mooie momenten waar je energie uit kan halen maar de mindere momenten slurpen die energie zo weer uit je weg. Ik ben zelf nog niet thuis in de wereld van bevallingen en kinderen gekregen. Maar door mijn werk ken ik heel veel verhalen waar uit ik begrijp hoe zwaar het kan zijn..

  • Reageer Myrthe 13/03/2013

    Aw Des, een baby hebben lijkt me inderdaad echt een van de grootste Mentale en Fysieke Uitdagingen. Ik stuur een shitload aan energie jouw kant op! Verder heb ik niets nuttigs te zeggen als 18-jarige, houdoe.

  • Reageer Olga 13/03/2013

    Had je een tang van een kraamhulp of viel ze wel mee?

  • Reageer Anouk 13/03/2013

    Het lijkt me inderdaad uitputtend, succes!

  • Reageer Tatjana 13/03/2013

    Ik had totáál het tegenovergestelde, zware zwangerschap, bijna geen rust, en toen hij er eenmaal was (inmiddels alweer 5 jaar geleden :/) was het opeens ‘rustig’, hij was geen huilbaby, moest wakker gemaakt WORDEN om te voeden, sliep door alles heen en het was echt de mooiste tijd. Inmiddels heb ik mn portie daarna wel gehad hoor, en ik heb ook nog een lange weg te gaan.

    Wat ik je eigenlijk wil zeggen is (en wat je zelf ook vast wel weet), het is het ZO waard, je krijgt er zo ontzettend veel voor terug. En cliche maar zó waar: het gaat té snel, dus lieverd, geniet ervan.

  • Reageer Miss Moneypenny 13/03/2013

    Heel, heel, heel herkenbaar Des. Het eerste half jaar is superzwaar. En ook het jaar daarna nog wel een beetje. Niemand die je dat ooit verteld. O, wacht, ik lieg. Ze vertelden het mij wel ooit voordat ik kinderen had en ik geloofde het ook best maar ik dacht stiekem ook dat ze het vast een beetje overdreven. No way. Het was erger dan in mijn ergste voorstellingen. Maar… ook zo mooi en leuk. Heel dubbel. Het schuldgevoel en de vermoeidheid versus het genieten en het overweldigende verliefde gevoel. Daar mag best eens wat meer en openlijk over gesproken worden. Mooi dat jij dat hier en nu doet en ook nog zo openlijk. Je bent een kanjer, Des!

    • Reageer Des 14/03/2013

      Zulke herkenbare reacties doen mij goed, HEEL GOED!

  • Reageer Miss Moneypenny 13/03/2013

    En P.S. Het komt echt goed! Echt!!! 🙂

  • Reageer Aïsha 13/03/2013

    Holy hell waar zijn we aan begonnen he, Des?! Ik ben blij dat ik een mede milfie heb waar ik ff wat kwijt kan. Maar wat is het toch heerlijk als de kleine bij je in slaap valt of reageert op je stem als hij huilt. Het is het dubbel en dwars waard. We zetten de schoudertjes eronder en gaan! Speciaal voor onze kleine A’tjes. You’re a super mom. Weet ik zeker

  • Reageer Aïsha 13/03/2013

    En ik houd me vast aan miss moneypenny’s laatste comment!!

  • Reageer Indira 13/03/2013

    Ik word al moe als ik dit lees en eraan denk 🙁 Sterkte, ik hoop dat je loyl een paar keertjes meer uit bed gaat! 😉

  • Reageer Femke 14/03/2013

    Ahw men. Ik hoop dat je er toch van weet te genieten (dat doe je, schreef je al. Gelukkig maar, geen Gelukkige Huisvrouw-taferelen!). En da’s altijd zo makkelijk om te zeggen natuurlijk, maarja. Weet ik veel.

    Ik hoop dat het minder zwaar wordt. Of dat je er aan went. Of is dat hetzelfde?

    (Ik ben hier niet zo goed in geloof ik…)

    • Reageer Des 14/03/2013

      oh ik houd van jouw reacties Femkie

  • Reageer Sas 14/03/2013

    Begrijp je helemaal.. Denk dat het vaak ook onderschat wordt na de bevalling… Geniet er zoveel mogelijk van 🙂

  • Reageer Natalina 14/03/2013

    Des, jou blog is gewoon een v.d beste blogs die ik maar ken hier op het net. En iedere keer weer kom ik veels te weinig langs. Nou heb je al een hummeltje en ik heb het gemist. ja mijn leven is ook fekking hectisch dit jaar, maar nooit zo als die van jou, met zo een kleintje in huis.

    …btw…GEFELICITEERD NOG! Moet alle post lezen om alles in te halen.

    Nieuwe lay-out is ook prachtig! Ga zo door, en ik kom vaker langs! :*

    • Reageer Des 14/03/2013

      Thanks beeb! Langskomen is nooit een verplichting he 🙂

  • Reageer Ann 14/03/2013

    Ik heb totaal geen advies om te geven (baby’s en bevallingen zijn voorlopig nog een ‘ver van mijn bed-show’), maar misschien heb ik wel een leuke tip voor je: Kelly van http://www.talesfromthecrib.be heeft ook altijd héél openhartig (en volgens andere mama’s herkenbaar) over haar baby geschreven. Inmiddels is haar zoontje alweer negen maanden, maar haar verhalen zijn de moeite om een duik in haar archief te nemen.

  • Reageer Ann 14/03/2013

    Ik kan je geen advies geven (baby’s en bevallingen zijn voorlopig nog een ‘ver van mijn bed’-show), maar misschien heb ik wel een leuke tip voor je: Kelly van talesfromthecrib.be heeft steeds zéér openhartig (en volgens andere mama’s herkenbaar) over haar baby verteld. Ondertussen is haar zoontje alweer negen maanden oud, maar haar verhalen zijn de moeite om een duik in haar archief te nemen.

    • Reageer Des 14/03/2013

      dank voor je tip! Ik ga een kijkje nemen!

  • Reageer Rosanneke 14/03/2013

    Des, wat een mooi en waar stukje weer. Ik kijk uit naar de tijd na de bevalling; ik vind het zwanger zijn maar niks en zal blij zijn als het achter de rug is. Maar daar schuilt natuurlijk wel het gevaar in, dat ik me verkijk op die eerste periode met zo’n kleintje, omdat ik nu denk: straks jongen, straks, dan word het eindelijk leuk.
    Maar dan zal ik jouw stukje lezen en denken: ja, zij had het ook, en met haar en dat lekkere menneke van haar gaat het nu super, dus met mij komt het ook wel goed.
    Hang in there babe! <3

  • Reageer Ayla 14/03/2013

    Goed dat je het zo openlijk uitspreekt. Het is fijn als je dat even kwijt kan en als je weet dat je je daarover echt niet schuldig hoeft te voelen. Mijn zus is vier maanden geleden bevallen van haar tweede kindje en ze had het de eerste maanden super moeilijk. De tweede was namelijk een heel andere baby (klinkt logisch) dan de eerste en ze wist absoluut niet hoe ze deze baby stil moest krijgen of wat ze wilde als ze huilde. Ze had het daar heel zwaar mee, ze moest niet alleen wennen aan de nieuwe baby, maar ook hoe ze haar aandacht moest verdelen over de twee kindjes. Ze voelde zich een ontzettend slechte moeder, maar dat is ze niet. En jij dus ook niet als het soms een beetje zwaar of moeilijk hebt. Dat mag.

  • Reageer theselfhelphipster 14/03/2013

    Love je eerlijke stukjes – en als iemand het kan ben jij het. Onwijs respect voor moeders en fijn dat je er zo eerlijk over kan (en wil!) zijn, dat is voor veel mommies (en mommies to be?) super fijn. Kusjes.

  • Reageer Nicole 14/03/2013

    Fijn om deze kant ook te lezen. Ben afgelopen maandag bevallen, en herken de schuldgevoelens en dergelijke meteen.

    Ik ben benieuwd naar je kraamhull verhaal!

    • Reageer Des 15/03/2013

      gelukkig meid. Ik bedoel; gelukkig dat je het herkent, weet je in ieder geval dat je niet de enige bent! Hoort er denk ik allemaal bij als ik zo de reacties hier lees.

  • Reageer Lenneke 15/03/2013

    Jij bent vast een supermama.

  • Reageer Marieke 16/03/2013

    Heel eerlijk, goed dat je dit schrijft. Helpt vast veel mama’s! 🙂 Altijd fijn om herkenning te vinden.

  • Reageer Marcella 17/03/2013

    Lijkt me zeker erg wennen. Hopelijk zit je nu een beetje in je nieuwe ritme. Take care!

  • Reageer Saviena 18/05/2013

    Herkenbaar!

  • Laat een reactie achter