Ze praten dus niet, ook zoiets.

27/03/2013 - 17 reacties

Ik ben er inmiddels achter gekomen dat er 2 dingen zijn die ontbreken aan babies. Belangrijke dingen:

  • ze praten niet;
  • er zit geen gebruiksaanwijzing bij.

Dit heeft als gevolg dat je alles dus maar op “gevoel” moet doen. En dat kan je natuurlijk, want je bent moeder. En moeder “voelen het allemaal zo goed aan”.
Ik zal je 1 ding zeggen wat ik heel slecht trek, naast het kijken naar de nieuwste Sylvie Meis Hunkemoller reclame, en dat is werken met mijn gevoel.

Je hebt van die mensen die heel goed zijn hun gevoel. Die bij een belangrijk te nemen beslissing denken “dit voelt gewoon niet goed”, en dan blijkt het later ook niet goed te zijn. Ik dus niet. Hoe vaak ik niet tijdens mijn studietijd heb “gevoeld”  dat ik “dit tentamen dit keer echt gehaald heb”, is niet te tellen. En natuurlijk voelde ik het allemaal verkeerd.

Enfin. Babies dus. Zoals ik al eerder zei ben was ik met zes andere vrouwen in mijn directe omgeving zwanger*. Hartstikke gezellig; je geeft elkaar tips, en ’s nachts ping je gezellig met elkaar. Nou hebben wij met z’n allen wel door dat er 1 bepaald talent nodig is wil je goed met je baby omgaan en dat is je baby op de juiste moment oppakken.

Yep. That’s right. Een baby huilt namelijk om 3 dingen: pijn, honger of een poepluier. En je wilt je baby niet te lang laten huilen, want dat is zielig. Je wilt je baby ook niet snel oppakken, want misschien huilt ie eventjes en slaapt hij daarna nog lekker verder. Je wilt je baby niet te lang in z’n poepluier laten liggen, want dat is zielig, maar als je je baby te snel oppakt en hij ook nog eens gewoon een schone luier heeft, is de baby wakker en is hij, in het ergste geval, ook nog eens aan het huilen. Kortom; je wilt je baby oppakken op dat juiste moment dat hij niet te hard huilt, maar wel een beetje, zodat jij weet dat hij honger heeft.

Je moet dus maar een beetje aanvoelen wat hij wilt. Daarom zou ik het zo fijn vinden als  kleine A zegt “mama, ik heb nu honger”. Of “mama, ik heb nu zo’n poepluier dat het langs de randjes van mijn rompertje loopt en dat vind ik niet prettig, zou je zo vriendelijk willen zijn om mij nu te verschonen?”.

Maar nee hoor. Niets van dit alles. Hij kijkt mij maar wat aan met z’n kleine zwarte oogjes. Dus geef ik hem maar elke keer dat hij huilt een flesje.
En een schone luier. Voor de zekerheid. Poep langs de randjes van je rompertje vindt tenslotte niemand leuk.

*wel grappig. Van de hele groep vrouwen was ik degene die het laatst uitgerekend was. Maar de eerste die was bevallen. Grappig he. Of nouja, grappig.
Tja.

Vorige post Volgende post

17 reacties

  • Reageer Indira 27/03/2013

    Ik heb een broertje van 4 en ik weet nog dat ik SUPER dankbaar was toen hij kon praten om te vertellen wat er mis is 😛

  • Reageer Marah 27/03/2013

    Oh, dat lijkt me inderdaad zo lastig!

  • Reageer Anne 27/03/2013

    Haha ja, dat is inderdaad een behoorlijk lastig element aan baby’s! Hopelijk is hij een snelle student ;).

  • Reageer annouska 27/03/2013

    Werken op gevoel is dus ook één van de dingen die ik absoluut niet kan.. Met een kind lijkt me dat helemaal lastig poeh..

  • Reageer Maris 27/03/2013

    Hihi dat gevoel komt vanzelf. In het begin begreep ik er ook geen reet van. Ik ging altijd een lijstje af, begon bij elke huil weer bij punt 1 en liep ze allemaal of tot punt 6. Als ze dan nog steeds huilde gooide ik het op krampjes. Nog even en je gaat elk huiltje herkennen en weet je precies wat die kleine man wil 🙂

  • Reageer Lianne 27/03/2013

    Ik zal je 1 ding zeggen wat ik heel slecht trek, naast het kijken naar de nieuwste Sylvie Meis Hunkemoller reclame, en dat is werken met mijn gevoel :’) Huilen.

    Maar komt goed schatje. Al doende leert men.

  • Reageer Wen. 27/03/2013

    Poeprandjes LOL
    En die nekloze Sylvie reclame is inderdaad om te huilen. Misschien heeft kleine A daaaaar nachtmerries van 😉

  • Reageer nine|tree 27/03/2013

    O Des, wat ontzettend fijn dat je tussen de babypoep en moedergevoelens je ergenis uit over de nieuwe reclame met Sylvie. Wat een tergende hysterie niet waar?!

  • Reageer Olga 27/03/2013

    Het scheelt in ieder geval wel dat je de poepluier kunt ruiken als deze zich eenmaal aangediend heeft 😉

  • Reageer Wendy 27/03/2013

    Dat maak ik op mijn werk ook wel eens mee. Dat je dan denkt: “Ach lief kind, kon je maar gewoon zeggen wat er aan de hand is.” Succes met het leren werken op je gevoel. 😉

  • Reageer Marcella 27/03/2013

    Dat lijkt me best lastig. Maar het leert vast ook snel. En dan ie je straks wel helpen aangeven wat hij wil. En of je daar dan altijd blij van wordt… 😉

  • Reageer Marieke 28/03/2013

    Ohh dat lijkt mij ook zo vreemd! Dat je maar wat moet doen. Geen idee echt!
    En die poepluiers… oh my, daar zie ik volgens mij nog het meest tegenop, haha.

  • Reageer Ayla 28/03/2013

    Haha en als ze eenmaal praten.. dan wil je af en toe dat ze hun mond weer even houden! 😉 Aan alles zit een keerzijde.

  • Reageer Elise 28/03/2013

    HET IS OOK NOOIT GOED HE. Misschien moet je maar dankbaar zijn dat hij nog maar om drie dingen huilt eigenlijk 😉

  • Reageer Rianne 28/03/2013

    Wacht maar tot kleine A gaat praten en het woord ‘waarom’ ontdekt. Dan verlang je terug naar deze tijd van invoelen…

  • Reageer Sas 29/03/2013

    Inderdaad erg lastig!

  • Reageer LNNK 29/03/2013

    Voor je het weet praat hij en dan denk je af en toe ‘hou alstjeblieft je mond?’ 😉

  • Laat een reactie achter