Op het leven.

11/04/2013 - 16 reacties

Mensen gaan dood.
Dat is nou eenmaal zo.
Helaas.
Bij de ene dood sta je net wat langer stil. Ik had dat bij R.
Niet eens een vriendin van mij, eerder een kennis. Maar ze was zo open over haar ziekte. Ze had haar hele begrafenis georganiseerd, ze was nog zo jong, ze wou dat iedereen met rozen kwam, ze straalde leven uit.
Zij die dood ging, was gaan leven.
En dat vind ik zo knap als je dat kunt.

Het overlijden van R. heeft bij mij een soort knopje aangezet. Ik besloot om elke dag iets anders te doen. Iets kleins. Een bosje bloemen kopen bijvoorbeeld. Of een avondje naar de museum. Ik zou elke dag iets anders doen om het leven te vieren. Het leven wat R. niet meer had.

Dat deed ik een paar weken. Een paar dagen. Feit is dat ik daarna in m’n dagelijkse dingetjes kwam. Opstaan, werken, naar huis, boodschappen, koken, feestjes hier, shoppen daar, vakanties.Elke dag iets anders doen? Vast wel, maar niet meer zo bewust.

Afgelopen zaterdag is een meisje overleden. Nog maar 23 jaar, in 1 klap weg. Foetsie.

En ik besef het weer. Leven moet ik. Me niet druk maken om chagrijnige kassameisjes, rekeningen en wanneer kleine A. nou doorslaapt. Wat maakt het allemaal uit als het morgen of vandaag zelfs in 1 keer voorbij kan zijn? En tegelijkertijd voel ik me zo dom en oppervlakkig dat ik dat nu pas denk. Nu, nadat iemand heen is gegaan. Waarom moet er eerst iemand te komen overlijden voordat we zo’n eye opener krijgen?

Ik moet het weer doen. Het leven vieren. Elke dag iets anders doen. Al is het iets kleins als een kus die net iets langer duurt.
Het moet. Ik ben het verplicht. Voor dat meisje, en al die anderen, die het niet meer kunnen doen.

 

Vorige post Volgende post

16 reacties

  • Reageer Chantal 11/04/2013

    Ik heb het ook een paar keer mee gemaakt, dat een jong iemand opeens zo uit het leven word weggerukt.
    En ook ik heb me die keren streng toegesproken; ophouden met zeuren, doorgaan met leven en ook echt leven.
    Maar bij het leven hoort ook het zeuren om kleine dingen, het ergere aan de slome cassiere en het druk maken om onbenullige dingen. Want ook de persoon die overleden is, deed dat soort dingen dagelijks/wekelijks.
    Ik vind het knap als mensen na dit soort berichten echt compleet hun leven aanpassen, maar ik heb bij mezelf gemerkt dat je al toch weer snel terug valt in je eigen leefpatroon. Inclusief zeuren en irriteren. Natuurlijk denk ik vaak aan die persoon die te jong is heen gegaan en dan sta ik er ook bij stil en dan relativeert het ook weer een boel. Maar ik denk dat zeuren en klagen ook gewoon een deel van het leven is. Kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die niet eens klagen of zich irriteren aan dingen.

  • Reageer Wen. 11/04/2013

    Ik ken het. Had het bij een klasgenootje die vermoord werd op stage. Altijd vrolijk, sociaal, open en blij naar iedereen toe en ineens WEG. Soms heb ik van die momentjes, maar TE vaak zak je weer weg in de dagelijkse sleur.

    Projectje bedenken samen? Kaarten? Zeg het maar? ^_^

  • Reageer Henny 11/04/2013

    Hai Des, jouw verhaal is me uit het hart gegrepen. Iedere dag genieten van de kleine dingetjes, het leven vieren, heb ik ook de afgelopen jaren geleerd. want het kan inderdaad zo voorbij zijn. Je niet druk maken om dingen, relativeren.
    Natuurlijk zijn er wel eens dingen waar je je druk om maakt, maar later denk je: waar gaat het eigenlijk over. Liefs en een dikke kus voor jullie XXX

  • Reageer Tam 11/04/2013

    Leven is meer als eb en vloed, bewust en onbewust. Ik denk dat wanneer we ouder worden, hihih en soms wijzer, dat we bewuster gaan leven en soms pats boem een klap in het gezicht. Doen en niet teveel denken, we weten het allemaal maar soms is het lastig, al die geconditioneerde gedachten en oordelen. Leuk postje, ff met de pootjes op de grond
    lfs Tam

  • Reageer Myrthe 11/04/2013

    Amen, Des, amen. Ik zou wat vaker stil moeten staan bij kleine dingetjes die wél fijn zijn en die het leven wat mooier maken.

  • Reageer Louise 11/04/2013

    Heel mooi geschreven en inderdaad, we moeten het leven meer vieren met ons allen.

  • Reageer Soukaïna 11/04/2013

    Mooi geschreven, Des.

  • Reageer Sas 12/04/2013

    Erg mooi (en bewust) stukje!

  • Reageer Sanne 12/04/2013

    Die laatste zin. Kippenvel.

  • Reageer Marieke 12/04/2013

    Mooi geschreven Des. Onze dagelijkse sleur is zo’n valkuil. Zonde!

  • Reageer Ikram 12/04/2013

    Prachtig stuk! We zijn mensen voor iets hé, soms heb je zo’n intense reminder nodig voor je anders gaat leven….

  • Reageer LNNK 12/04/2013

    Hear hear! Ik merk alleen dat het na zo’n nare gebeurtenis heel actueel is en na een tijdje weer wegzakt. Dat is menselijk denk ik.

  • Reageer Marcella 12/04/2013

    Mooi geschreven Des, en zo waar! Onze grootouders stierven met z’n vieren in een krap half jaar. Dat heeft onder andere onze reislust aangewakkerd en het gevoel dat we dingen op ónze manier willen doen. De manier waardoor wij genieten. En van elke dag een feestje maken.

  • Reageer Flaviena 13/04/2013

    Leef, lief.
    🙂 mooi stukje weer

  • Reageer Lenneke 13/04/2013

    Hier moest ik even van slikken.

  • Reageer Food Love and Happiness 20/04/2013

    Mooie gedachte! Ik heb ook zo’n eyeopener gekregen toen mijn (gezonde) vader plotseling overleed. Iets wat je niet verwacht, iets wat normaal altijd ver van je bed gebeurd… de kleine negatieve dingen doen er dan niet meer toe, waarom zou je je druk maken? Ik merk dat ik sindsdien zeker anders in het leven ben gaan staan. Natuurlijk haal ik niet elke dag alles uit de dag, maar ik ben meer gaan doen wat ik wil, wat ik leuk vind en waar ik gelukkig van word:)

  • Laat een reactie achter